Noir Désir: Οι σκοτεινές επιθυμίες μιας μπάντας που καθρέφτισε τη Γαλλία

Οι Noir Désir (Σκοτεινή Επιθυμία) υπήρξαν κάτι πολύ περισσότερο από ένα ροκ συγκρότημα. Ήταν η φωνή μιας εποχής, το σάουντρακ της οργής και της ποίησης μιας γενιάς που μεγάλωσε στη Γαλλία των ’90s, με το βλέμμα στραμμένο στη λογοτεχνία, την πολιτική και τα πάθη της ψυχής.

Από τα underground μπαρ του Μπορντώ έως τα κατάμεστα στάδια του Παρισιού, ο Bertrand Cantat και οι συνεργάτες του —Serge Teyssot-Gay, Denis Barthe και Frédéric Vidalenc— ένωσαν το πανκ με τη γαλλική ποίηση, τη φλόγα του ροκ με μια βαθιά κοινωνική συνείδηση.

Άλμπουμ όπως το 666.667 Club και το Des visages, des figures σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή, ενώ το εμβληματικό “Le Vent nous portera”, με τη συμμετοχή του Μάνου Τσάο, παραμένει μέχρι σήμερα ύμνος για τους νομάδες της ψυχής.

Κι όμως, αυτή η σκοτεινή επιθυμία που χάρισε στο συγκρότημα το όνομά του, θα γινόταν τελικά η κατάρα του.
Το καλοκαίρι του 2003, ο Cantat, σε μια έκρηξη ζήλιας, ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου τη σύντροφό του, τη διάσημη ηθοποιό Marie Trintignant. Η είδηση πάγωσε τη Γαλλία. Η ποιητική φλόγα μετατράπηκε σε εφιάλτη, και το συγκρότημα που κάποτε τραγουδούσε για την ελευθερία, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας εθνικής ντροπής.

Ο Cantat φυλακίστηκε και αποφυλακίστηκε το 2007 — πρόωρα, σύμφωνα με πολλούς. Η επιστροφή του στη σκηνή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από φεμινιστικές οργανώσεις, και τελικά το 2010, οι Noir Désir διέλυσαν οριστικά το συγκρότημα.

Ήταν το τέλος μιας εποχής, ενός ροκ που δεν χωρούσε σε φόρμες, αλλά ούτε και στα όριά του.

Οι Noir Désir παραμένουν μέχρι σήμερα σύμβολο ενός αντιφατικού μεγαλείου — μιας τέχνης που άγγιξε την αλήθεια και την καταστροφή ταυτόχρονα.

• Noir Désir
• Γαλλία
• Μανού Τσάο
• ροκ μουσική
• σκοτεινή επιθυμία