Ο Ανασχηματισμός: Η Τριλογία της Αβεβαιότητας – Το ΠαΣοΚ, η προανακριτική και το αόρατο χέρι της εξουσίας – Ο Χαρδαλιάς έπεσε σε «μαύρη τρύπα» και πήρε το όπλο του

“Η πολιτική είναι η τέχνη του να ψάχνεις προβλήματα, να τα βρίσκεις παντού, να τα διαγνώσεις λάθος και να εφαρμόζεις τις λάθος λύσεις.” – Groucho Marx

Αν υπήρχε Όσκαρ για την καλύτερη πολιτική σεναριολογία, η υπόθεση του ανασχηματισμού θα ήταν φαβορί. Τρεις εκδοχές παίζουν δυνατά στα πολιτικά γραφεία, τρεις πιθανές ανατροπές στο κυβερνητικό σενάριο: η άνοιξη, το καλοκαίρι ή μια μίνι παρέμβαση-αστραπή τον Φεβρουάριο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει ότι δεν έχει τέτοιες προθέσεις, αλλά όπως θα έλεγε και ο Βολταίρος, «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η εξουσία κάνει λάθος». Και το λάθος, στην περίπτωση των Τεμπών, εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό σκηνικό.

Άνοιξη, Καλοκαίρι ή Φεβρουάριος: Τα τρία σενάρια

Η πολιτική πίεση για τις αλλαγές αυξάνεται, με βασικό επιχείρημα ότι ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να φτάσει στη μαύρη επέτειο του δυστυχήματος χωρίς να έχει δείξει έμπρακτα ότι επαναξιολογεί το κυβερνητικό σχήμα. Γι’ αυτό και τα τρία επικρατέστερα σενάρια είναι:

1. Ο “ανασχηματισμός Τεμπών” την άνοιξη – Δηλαδή μετά την ορκωμοσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου οι πιέσεις θα έχουν κορυφωθεί και η κυβέρνηση θα θελήσει να δείξει αποφασιστικότητα. Ένα βολικό σενάριο που δίνει χρόνο στο Μαξίμου να μετρήσει αντιδράσεις.
2. Η μεγάλη αναδόμηση το καλοκαίρι – Μετά την αξιολόγηση των κυβερνητικών επιδόσεων και πριν ξεκινήσει η φθινοπωρινή πολιτική ατζέντα. Λογική επιλογή για έναν πρωθυπουργό που δεν αγαπά τις αποφάσεις εν θερμώ.
3. Το “plan B” του Φεβρουαρίου – Μια γρήγορη, στοχευμένη παρέμβαση που δεν θα διαταράξει τη συνοχή της κυβέρνησης, αλλά θα προσφέρει μια εικόνα «διόρθωσης» για να απορροφήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Σε κάθε περίπτωση, όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι καιροί αλλάζουν, και αν κάποιος δεν αλλάζει μαζί τους, θα χαθεί».

Ανασχηματισμός ή ανακύκλωση;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιοι φεύγουν και ποιοι έρχονται, αλλά αν θα αλλάξει πραγματικά κάτι. Οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης δεν κρίνεται αν θα αλλάξουν πρόσωπα, αλλά αν θα αλλάξουν κατευθύνσεις. Η τραγωδία των Τεμπών ήταν τομή στην κυβερνητική αφήγηση περί «επιτελικού κράτους» – το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει πραγματική μεταρρύθμιση ή αν απλώς θα αλλάξουν μερικοί ρόλοι στο cast.

Η αλήθεια είναι πως ο Μητσοτάκης δεν φημίζεται για απότομες κινήσεις. Αντιθέτως, προτιμά να κρατάει τους πάντες σε αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό, όπως ο Άλφρεντ Χίτσκοκ στους καλύτερους θρίλερ του. Και εδώ μπαίνει ένα ερώτημα: θέλει πραγματικά να διαχειριστεί μια κρίση ή να την αφήσει να ξεθυμάνει πριν προχωρήσει σε διορθώσεις;

Το “βαρύ φορτίο” των Τεμπών

Ό,τι και να επιλέξει ο Πρωθυπουργός, ένα είναι σίγουρο: η συζήτηση για τις ευθύνες των Τεμπών δεν τελειώνει. Η κοινωνική πίεση δεν μειώνεται, ούτε οι φωνές εντός κυβέρνησης που βλέπουν την πολιτική φθορά να αυξάνεται. Η τραγωδία των Τεμπών έχει μετατραπεί σε σύμβολο κυβερνητικής αδυναμίας και δεν χωρά σε απλές «διορθώσεις» προσώπων.

Εδώ, λοιπόν, δεν αρκεί ένα κυβερνητικό lifting. Χρειάζεται σοβαρή αλλαγή κατεύθυνσης. Όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ, «ποτέ μην αφήνεις μια κρίση να πάει χαμένη». Και αυτή η κρίση, αν δεν αξιοποιηθεί για να δοθεί η εικόνα μιας κυβέρνησης που μαθαίνει από τα λάθη της, μπορεί να κοστίσει περισσότερο από μια απλή αλλαγή υπουργών.

Και αν τελικά αποφασιστεί ο ανασχηματισμός, θα είναι για λόγους ουσίας ή για λόγους εντυπώσεων; Το σενάριο της πολιτικής ανακύκλωσης είναι πάντα πιο εύκολο από το σενάριο της πραγματικής ανανέωσης. Και όπως θα έλεγε ο Όρσον Γουέλς: «Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τα πάντα, αρκεί να ξέρεις ποιοι ξέρουν αυτά που χρειάζεται να γνωρίζεις».

“Η αλήθεια είναι κόρη του χρόνου, όχι της εξουσίας.” 

Το ΠαΣοΚ ζητάει Προανακριτική για τον Χρήστο Τριαντόπουλο και την πιθανή αλλοίωση του τόπου του τραγικού δυστυχήματος. Η Χαριλάου Τρικούπη σημειώνει πως, αν και φερόμενος ως βασικός εμπλεκόμενος στο «μπάζωμα», ο Τριαντόπουλος είναι εντυπωσιακά απών από την καθημερινή τηλεοπτική πασαρέλα υπουργών. Λογικό – δεν είναι όλοι γεννημένοι για τα φώτα της ράμπας, άλλοι προτιμούν το back office.

Βέβαια, στη Θεσσαλία ακούγεται πως ο υφυπουργός πάντα προτιμούσε την πιο προσωπική προσέγγιση: door-to-door με τους ψηφοφόρους, ειδικά στην εκλογική του περιφέρεια, τη Μαγνησία. Κάτι σαν το “House of Cards” σε βαλκανική εκδοχή – η εξουσία δεν ασκείται πάντα στα μεγάλα έδρανα, αλλά στα μικρά, προσεγμένα ραντεβού.

Το μπάζωμα της αλήθειας

Το ΠΑΣΟΚ ζητάει προανακριτική για τον Χρήστο Τριαντόπουλο, που, όπως φαίνεται, συμμετείχε στην αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος στα Τέμπη. Η υπόθεση θυμίζει σενάριο από το “Spotlight”: κάποιος προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη της τραγωδίας, αλλά τελικά η έρευνα τους βρίσκει όλους. Σύμφωνα με τη δικογραφία, η εντολή να «μπαζωθεί» το σημείο δόθηκε σε σύσκεψη κυβερνητικών αξιωματούχων στις 3 Μαρτίου 2023 – χωρίς πρακτικά, χωρίς ενημέρωση των δικαστικών αρχών, χωρίς, φυσικά, αίσθηση στοιχειώδους λογοδοσίας. Η διαφορά με μια καλογραμμένη πολιτική ταινία; Στην πραγματική ζωή, οι ένοχοι δεν αποκαλύπτονται στο τέλος με έναν συγκλονιστικό μονόλογο. Απλώς παραμένουν στο απυρόβλητο – εκτός αν η Βουλή αποφασίσει να τους φέρει στο φως.

Κι όμως, κάποιος μένει ανέγγιχτος

Η περίπτωση Τριαντόπουλου είναι μοναδική: ενώ άλλοι συμμετέχοντες στη σύσκεψη αντιμετωπίζουν ήδη διώξεις, εκείνος παραμένει εκτός κάδρου, προστατευμένος από το άρθρο 86. Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν αυτό συμβαίνει λόγω της νομικής του ασυλίας ή επειδή στην πολιτική κάποιες αλήθειες απλώς… μπαζώνονται καλύτερα από άλλες. Το ΠΑΣΟΚ επιμένει ότι η δικογραφία είναι πλήρης και ζητά απαντήσεις, καθώς, όπως θα έλεγε και ο Τσόρτσιλ, “η αλήθεια είναι πολύτιμη, γι’ αυτό πρέπει να την περιφρουρούν στρατιές από ψέματα”. Και σε αυτή την υπόθεση, οι στρατιές έχουν ήδη πιάσει δουλειά.

Ελληνική καταγωγή, αλλά μέχρι εκεί

Γιατί ο Φρέντι Μπελέρης στήριξε τον Φειδία για αντιπρόεδρο στην επιτροπή «Ασπίδα για την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία»; Όχι, δεν το ζήτησε ο Μασκ – αυτό θα ήταν πολύ κυνικό, ακόμα και για τα δεδομένα της σύγχρονης πολιτικής. Η εξήγησή του: «με κριτήριο αποκλειστικά την ελληνική καταγωγή του».

Κάπου εδώ θα περίμενε κανείς μια μουσική υπόκρουση από το “The Godfather” – μόνο που δεν πρόκειται για μαφιόζικη συμφωνία αλλά για μια πολιτική στήριξη χωρίς προφανή στρατηγικό όφελος. Η γαλάζια ευρωομάδα, πάντως, δεν χάρηκε ιδιαίτερα, με την επικεφαλής της να δηλώνει πως ο Μπελέρης κινήθηκε μόνος του. Αλλά μήπως δεν είναι τελικά το ατομικό λάθος, αλλά το συνολικό casting των ευρωεκλογών που οδηγεί σε τέτοια… αυτοσχεδιαστικά σενάρια;

O Βελόπουλος και η συγγνώμη – αλλά ποιος θα τη δώσει;

Ο Κυριάκος Βελόπουλος ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και απαιτεί από την κυβέρνηση μια δημόσια συγγνώμη, επειδή – κατά καιρούς – τον έχουν αποκαλέσει έμμεσα ή άμεσα «ψεκασμένο». Η επιμονή του θυμίζει κάτι από τον συνδυασμό περηφάνιας και πείσματος του “Braveheart”: «Μπορούν να μας πάρουν τη ζωή, αλλά δεν θα μας πάρουν ποτέ την ελευθερία!»

Από την άλλη, ένας πιο στρατηγικός πολιτικός θα επέλεγε να αφήσει τα πράγματα να μιλήσουν από μόνα τους. Η δεξιά ατζέντα του Βελόπουλου έχει ήδη γίνει κομμάτι της κυβερνητικής ρητορικής. Όπως θα έλεγε και ο Κλαούζεβιτς: «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα». Και, εν προκειμένω, το πολιτικό παιχνίδι παίζεται με μια σιωπηλή στρατηγική και όχι με ηχηρές απαιτήσεις συγγνώμης.

Το αν ο Βελόπουλος θα καταφέρει να γίνει κάτι περισσότερο από μια ενοχλητική φωνή στα έδρανα μένει να φανεί. Γιατί η πολιτική δεν είναι sprint – είναι μαραθώνιος. Και, όπως έλεγε ο Καίσαρας: «Οι άνθρωποι πιστεύουν πιο εύκολα αυτό που θέλουν να είναι αλήθεια».

Ο Μπελέρης, ο Φειδίας και η χαμένη κομματική γραμμή

Σε μια παράδοξη στροφή της πολιτικής επικαιρότητας, ο Φρέντι Μπελέρης αποφάσισε να στηρίξει τον Κύπριο ευρωβουλευτή και youtuber Φειδία για τη θέση του αντιπροέδρου στη νέα Ειδική Επιτροπή “Ασπίδα για την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία” στο Ευρωκοινοβούλιο. Γιατί είναι αυτό πρόβλημα; Επειδή η επιτροπή αυτή ερευνά τις ξένες παρεμβάσεις στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών επιρροών μέσω Twitter – του μέσου που ο Ίλον Μασκ έχει μετατρέψει σε ψηφιακή αρένα προώθησης συγκεκριμένων (και συχνά ακροδεξιών) πολιτικών. Διόλου τυχαία, ο Φειδίας επέλεξε να διεκδικήσει τη θέση, ενώ και ο ίδιος ο Μασκ έκανε retweet για να τον στηρίξει.

Η κίνηση αυτή ήρθε σε κόντρα με την πολιτική γραμμή της ΝΔ, καθώς ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εκφράσει αντιρρήσεις για τον τρόπο που ο Μασκ παρεμβαίνει στην ευρωπαϊκή πολιτική σκακιέρα. Έτσι, αντί για μια λαμπρή κίνηση στρατηγικής, ο Μπελέρης βρέθηκε να υποδύεται τον πρωταγωνιστή σε μια εκδοχή του “Ηλίθιος και Πανηλίθιος” στο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο.

Συμπλέγματα και αδειάσματα

Η στήριξη του Μπελέρη στον Φειδία προκάλεσε αντιδράσεις και από το εσωτερικό της ΝΔ αλλά και από την αντιπολίτευση. Ο Κώστας Αρβανίτης του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να καταγγείλει συμπόρευση της ΝΔ με ακροδεξιούς κύκλους, ενώ το ΠΑΣΟΚ βρήκε ευκαιρία να σχολιάσει ειρωνικά: “Να τον χαίρονται!”. Ο ίδιος ο Μπελέρης, ατάραχος, υπερασπίστηκε την επιλογή του λέγοντας ότι στήριξε τον Φειδία “με αποκλειστικό κριτήριο την ελληνική του καταγωγή”, μια απάντηση που μάλλον θύμισε το “Η δουλειά έγινε, αλλά μην ρωτάτε πώς” από το “Νονό”.

Η επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ, Ελίζα Βόζεμπεργκ, δεν έχασε χρόνο να ξεκαθαρίσει ότι η απόφαση του Μπελέρη ήταν καθαρά προσωπική και “δεν εντάσσεται στην πολιτική γραμμή της ευρωομάδας”. Από τις Βρυξέλλες, πηγές της ΝΔ ανέφεραν ότι ο Μπελέρης κινήθηκε μόνος του, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση. Με άλλα λόγια, η ατάκα “εγώ δεν είμαι ηγέτης, απλώς ακολουθώ τους ανθρώπους μου” από το “Patton” θα του ταίριαζε γάντι.

Ο Χαρδαλιάς πήρε το όπλο του

Σε μια άλλη πράξη του πολιτικού δράματος, ο Νίκος Χαρδαλιάς ανακοίνωσε ότι βρήκε “μαύρη τρύπα” στα οικονομικά της Περιφέρειας Αττικής την περίοδο 2020-2023, στη διάρκεια της θητείας του Γιώργου Πατούλη. Το πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας και η διαχειριστική έρευνα από το Σώμα Ορκωτών Λογιστών έδειξαν σοβαρές οικονομικές ατασθαλίες. Ο Χαρδαλιάς, σε ρόλο σύγχρονου “Serpico”, παρέδωσε τα στοιχεία στην Οικονομική Εισαγγελία, υποσχόμενος “καμία ανοχή” ακόμη και αν η έρευνα αγγίξει εν ενεργεία στελέχη της Περιφέρειας.

Η συγκυρία όμως είναι ενδιαφέρουσα. Ο Χαρδαλιάς επιδιώκει συναίνεση, αλλά οι κακές γλώσσες υποστηρίζουν ότι το timing αυτής της επιχείρησης “κάθαρσης” δεν είναι τυχαίο. Ο κυβερνητικός σχεδιασμός προβλέπει την αφαίρεση της αρμοδιότητας της διαχείρισης απορριμμάτων από την Περιφέρεια, με σκοπό να τη μεταφέρει στους δήμους. Άρα, μήπως ο Χαρδαλιάς προσπαθεί να προκαταλάβει τις εξελίξεις και να παρουσιάσει εαυτόν ως “τιμωρό της διαφθοράς”;

Όλα για τα… σκουπίδια

Ο Χαρδαλιάς συναντήθηκε με τους επικεφαλής των παρατάξεων της αντιπολίτευσης για να τους ενημερώσει, σε μια προσπάθεια να χτίσει μέτωπο στήριξης. Ωστόσο, το πολιτικό παρασκήνιο δεν αφήνει περιθώρια για αφέλειες. Η “επιχείρηση κάθαρσης” του ΕΔΣΝΑ φαίνεται να εξυπηρετεί και προσωπικές του επιδιώξεις, καθώς ο Χαρδαλιάς δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τη μείωση της εξουσίας του από το Μαξίμου. Αν το Μαξίμου θέλει να του αφαιρέσει αρμοδιότητες, εκείνος φροντίζει να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που “καθάρισε τη βρωμιά” πριν καν του πάρουν τη σφουγγαρίστρα.

Όπως είχε πει και ο Σωκράτης, “Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός”. Ή στην πολιτική μετάφραση: “Όταν βλέπεις ότι σε παρακάμπτουν, φρόντισε να γίνεις απαραίτητος πριν σε τελειώσουν”. Αν η πολιτική είναι τέχνη, τότε κάποιοι παίζουν ρόλους που θυμίζουν λιγότερο αρχαιοελληνική τραγωδία και περισσότερο ένα ατελείωτο ριάλιτι…

Όταν το κράτος δικαίου γίνεται πολιτικό σλόγκαν

Η αυριανή εκδήλωση του Ινστιτούτου Τσίπρα για το κράτος δικαίου υπόσχεται μια σκληρή ρητορική εναντίον της κυβέρνησης. Ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται να ανεβάσει τους τόνους, μιλώντας για θεσμικές εκτροπές, παρακράτος και υπονόμευση της Δημοκρατίας. Όλα καλά, αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ποιος ακριβώς μιλάει;

Αν η ηθική είναι η τέχνη του να ζεις με τον εαυτό σου, τότε η πολιτική είναι η τέχνη του να κάνεις ότι ξέχασες το παρελθόν σου. Γιατί είναι ελαφρώς ειρωνικό να ακούς καταγγελίες για το κράτος δικαίου από έναν πρώην πρωθυπουργό του οποίου η διακυβέρνηση στιγματίστηκε από το σκάνδαλο Novartis. Ας μην ξεχνάμε πως δύο υπουργοί του, ο Νίκος Παππάς και ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, καταδικάστηκαν για τις παρεμβάσεις τους στη Δικαιοσύνη και τη διαχείριση των τηλεοπτικών αδειών.

Κάπως έτσι, η εικόνα του Τσίπρα να κουνά το δάχτυλο θυμίζει περισσότερο σκηνή από το “Δίκτυο” του Σίντνεϊ Λουμέτ – ένας πολιτικός που βγαίνει στη σκηνή και φωνάζει “Είμαι έξαλλος και δεν θα το ανεχτώ άλλο αυτό!”αλλά το κοινό αναρωτιέται: “Μα καλά, πού ήταν όταν γίνονταν όλα αυτά;”

Οι καλεσμένοι και τα «λάθος μηνύματα»

Πέρα από τον ίδιο τον Τσίπρα, ενδιαφέρον παρουσιάζει το κοινό της εκδήλωσης. Αν έπρεπε να στοιχηματίσουμε, το ακροατήριο θα είναι ένα ωραίο μείγμα από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Πασόκοι; Όχι και πολλοί – μην πάει και λάθος μήνυμα.

Η παρουσία ομιλητών όπως ο Νίκος Αλιβιζάτος και ο Χάρης Καστανίδης δίνει μια αίσθηση πολιτικού «ανοίγματος», αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Η Κεντροαριστερά δεν έχει ξεχάσει πως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για διαφθορά και δικαιοσύνη, είχε φροντίσει να χτίσει το δικό του παραδικαστικό σύστημα – με τη «σκευωρία Novartis» να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα και τον Τσίπρα να παριστάνει τον ανήξερο.

Σε αυτό το σημείο, θυμίζει κάτι από “Ο Νονός 2”, με τον Μάικλ Κορλεόνε να κάθεται στο σκοτάδι, αναλογιζόμενος πώς έφτασε ως εδώ. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρωταγωνιστής δεν είναι τόσο τραγικός – απλώς επιλεκτικά ξεχνά τις αμαρτίες του παρελθόντος.

Το κράτος δικαίου ως πολιτική σημαία

Δεν είναι κακό να μιλάς για το κράτος δικαίου. Το κακό είναι να μιλάς σαν να μην έχεις καμία ευθύνη για τη διάβρωσή του. Ο Τσίπρας θα επιτεθεί στην κυβέρνηση, θα μιλήσει για τις υποκλοπές και την αυθαιρεσία των θεσμών – και σε πολλά θα έχει δίκιο.

Αλλά όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ: “Η αλήθεια είναι σπάνια καθαρή και ποτέ απλή.” Και η αλήθεια είναι πως δεν μπορείς να διδάσκεις ηθική όταν το όνομά σου είναι συνδεδεμένο με το πιο θορυβώδες σκάνδαλο πολιτικής χειραγώγησης της Δικαιοσύνης στην πρόσφατη ελληνική ιστορία.

Συμπέρασμα; Το κράτος δικαίου είναι σαν την πίστη στη δημοκρατία: αξίζει να την υπερασπίζεσαι. Αλλά για να σε πάρουν στα σοβαρά, καλό θα ήταν να μην έχεις πρώτα προσπαθήσει να το υπονομεύσεις.

Επιτέλους, μποϊκοτάζ κατά της ακρίβειας!

Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης οι καταναλωτές αντιδρούν άμεσα όταν εμφανίζονται αυθαίρετες ανατιμήσεις και φαινόμενα κερδοσκοπίας. Υπάρχουν Οργανώσεις Προστασίας του Καταναλωτή που καλούν τους πολίτες να μποϊκοτάρουν συγκεκριμένες εταιρείες και προϊόντα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται και τα μποϊκοτάζ φέρνουν αποτελέσματα.

Εδώ, τίποτε! Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Όμως κάτι φαίνεται να αλλάζει: Το ΙΝΚΑ Γενική Συνομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος κήρυξε μποϊκοτάζ κατά της ακρίβειας και κάλεσε τους καταναλωτές να μην διαθέσουν ούτε ένα ευρώ στην αγορά στις 19 Φεβρουαρίου 2025.

Ας ελπίσουμε ότι θα φτάσει σε κάθε σπίτι η υπόθεση του μποϊκοτάζ, ώστε να δοθεί ηχηρό μήνυμα στους κερδοσκόπους ότι η κοινωνία ξύπνησε και δεν ανέχεται τα ποικίλα παιχνίδια, τα καρτέλ και τα λοιπά.

Ετσι, για την ιστορία, παραθέτουμε απόσπασμα από την ανακοίνωση του ΙΝΚΑ για το μποϊκοτάζ της 19ης Φεβρουαρίου:

«Εάν είναι δυνατόν να μην πληρώσουμε εκείνη την ημέρα του μήνα 19 Φεβρουαρίου 2025 ούτε ένα ευρώ σε τράπεζες, κράτος, νερό, ρεύμα, τηλέφωνα, καύσιμα, σούπερ μάρκετ, καφέ, εστιατόρια,  εμπορική αγορά, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά καταστήματα και πουθενά ευρώ στην αγορά.

Ας στείλουμε όλοι μαζί το μήνυμα πως αφεντικά της αγοράς είναι οι πολίτες καταναλωτές. Φτάνει πια με την κοροϊδία παραπλάνηση, αισχροκέρδεια, κερδοσκοπία εις βάρος των πολιτών καταναλωτών. Όλοι είμαστε πολίτες καταναλωτές και πόσο άλλο θα αντέξουμε να μην τα βγάζουμε πέρα; Φτάνει και δεν φτάνει να έχουμε λεφτά μέχρι τα μισά του μήνα. Πόσο ακόμα ανοχή; Μια ημέρα, είναι αυτή, που πρέπει να δείξουμε την δύναμή μας».

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Τραγωδία στα Τέμπη