Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο «Χρονοποιός» και ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Στη δημόσια συζήτηση για τους μεγάλους δημιουργούς, υπάρχουν ορισμένα θέματα που, ενώ είναι πασιφανή, συχνά μένουν ασχολίαστα. Είναι οι «ελέφαντες στο δωμάτιο». Και στην περίπτωση του Διονύση Σαββόπουλου, ο ελέφαντας είναι τεράστιος: η δισκογραφική του απουσία ως τραγουδοποιού.

Ας είμαστε ακριβείς. Το φθινόπωρο του 1999 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ο Χρονοποιός». Από εκείνη τη στιγμή, και για πάνω από δύο δεκαετίες, ο καλλιτέχνης που σφράγισε όσο λίγοι τη μεταπολιτευτική Ελλάδα με τον στίχο και τη μουσική του, δεν κυκλοφόρησε ξανά ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ με καινούργια, αμιγώς δικά του τραγούδια.

Φυσικά, ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν εξαφανίστηκε. Το αντίθετο. Παρέμεινε απόλυτα κυρίαρχος στη σκηνή. Μας χάρισε τον αλησμόνητο «Σαμάνο» (αλλά σε μουσική και στίχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου). Γέμισε στάδια και θέατρα με αμέτρητες, συχνά ευρηματικές, αναδρομές στο έργο του. Σκηνοθέτησε, μίλησε, παρενέβη.

Όμως, ο δημιουργός σίγησε. Ο «Νιόνιος» που αφουγκραζόταν την εποχή του και την μετέτρεπε σε «Βρώμικο Ψωμί» ή σε «Τραπεζάκια Έξω», φάνηκε να αποσύρεται από αυτή τη διαδικασία.

Αυτή η απουσία νέου υλικού είναι ο ελέφαντας που κάθεται βουβά δίπλα μας κάθε φορά που ακούμε τα κλασικά του αριστουργήματα. Είναι το μεγάλο «γιατί» που πλανάται πάνω από την καριέρα ενός καλλιτέχνη που καθόρισε τον ήχο μας. Έχοντας πει τα πάντα, μήπως αισθάνθηκε ότι δεν είχε να πει τίποτα καινούργιο; Ή μήπως η νέα εποχή δεν κατάφερε ποτέ να τον συγκινήσει αρκετά ώστε να την κάνει τραγούδι; Πιθανότατα το τελευταίο.