Ο δοτός κ. Ρουπακιώτης και η εκτροπή

Πάνε 47 ολόκληρα χρόνια από την άρνηση του τότε υπουργού Εθνικής Αμύνης της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου Πέτρου Γαρουφαλλιά να υποκύψει στην ρητά εκπεφρασμένη βούληση του πρωθυπουργού του Γεώργιου Παπανδρέου – γεγονός, που πυροδότησε τα «Ιουλιανά» και οδήγησε στην κατάλυση του κοινοβουλευτισμού τρία χρόνια αργότερα.
Έκτοτε, αποτελεί πολιτικό και συνταγματικό άρθρο πίστεως της ελληνικής αριστεράς και κεντροαριστεράς ότι, αν ένας υπουργός διαφωνεί με τον πρωθυπουργό και την υπόλοιπη κυβέρνηση, έναν μόνον δρόμο έχει: την παραίτηση.
 

Ιδού, όμως, ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, ο οποίος δεν είναι καν βουλευτής και δεν διαθέτει άλλη πολιτική νομιμοποίηση, παρά τη φιλία του με τον Φώτη Κουβέλη.

Ο εν λόγω δοτός υπουργός και συνταξιούχος πρόεδρος της συντεχνίας των δικηγόρων –γιατί «τεχνοκράτη» δεν μπορεί να τον πει κανείς– φτύνει εκεί όπου όμνυε για μισό αιώνα. Και εμποδίζει μία κοινοβουλευτική κυβέρνηση πλατιάς (μέχρι στιγμής) πλειοψηφίας να φέρει στη Βουλή το νομοσχέδιο, η ψήφιση του οποίου αποτελεί τον μόνον λόγο υπάρξεώς της.
 

Βλέπετε, ο «συνταγματικός πατριωτισμός» μια γενιάς, που εν ονόματι μιας λαϊκίστικης αριστεροφροσύνης βύθισε τη χώρα στην αντιπαραγωγικότητα, τον πιο στενόκαρδο εγωισμό, την ανυποληψία και, εν τέλει, την οικονομική, αλλά και ηθική, χρεοκοπία, ήταν πάντοτε à la carte! Όπως, άλλωστε, και η «δημοκρατικότητα», η «προοδευτικότητα» ή ο αντιφασισμός της!
 

Σήμερα, όμως, τέτοια φαινόμενα δεν μπορούν να γίνονται πλέον ανεκτά. Οι Έλληνες που παράγουν, που πληρώνουν, που στηρίζουν την προοπτική αυτής της χώρας, είναι ίσως διατεθειμένοι να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, προκειμένου να δώσουν μια τελευταία ευκαιρία στην χώρα να αποφύγει την πρόσκρουση.

Για αυτόν και μόνον τον λόγο ψήφισαν οι μισοί Έλληνες ψηφοφόροι τα τρία κόμματα της σημερινής συμπολίτευσης, τα οποία γνώριζαν καλά ότι θα ακολουθήσουν μια εξαιρετικά επώδυνη πολιτική – και όχι, βέβαια, επειδή πίστευαν σε καμιά «αναδιαπραγμάτευση», ούτε διότι ήθελαν να κάνουν υπουργό το γηραλέο πρωτοπαλίκαρο του ΔΣΑ.
 

Ακόμη κι αν ο Φώτης Κουβέλης επαναφέρει τον «κολλητό» του στην τάξη, ο πρωθυπουργός οφείλει να δείξει στον τελευταίο την πόρτα.

Είναι ζήτημα στοιχειώδους πολιτικής σοβαρότητας και σεβασμού στους ταλαίπωρους ψηφοφόρους της ΝΔ, που ανέχονται επί μήνες με σφιγμένα τα δόντια μια κυβέρνηση που καθυστερεί να παραγάγει έργο και παλινδρομεί εξ αιτίας των «εμπνεύσεων» του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και της εσωτερικής υπονόμευσης των δοτών υπουργών της ΔΗΜΑΡ.