Ο Φάμελλος έσβησε τα φώτα και ο Τσίπρας περιμένει τα κλειδιά – Ο Μαρινάκης φεύγει από το briefing; – Ο Κυρανάκης αναλαμβάνει το κομματικό restart

Υπάρχουν πολιτικές αυτοκτονίες. Υπάρχουν πολιτικές ήττες. Και υπάρχει και η χθεσινή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ίσως καταγραφεί ως το μοναδικό φαινόμενο στα πολιτικά χρονικά όπου μια κομματική ηγεσία αποφασίζει να βάλει το ίδιο της το κόμμα στο ψυγείο περιμένοντας να δει αν θα το παραλάβει κάποιος άλλος.

Ο Σωκράτης Φάμελλος δεν ζήτησε απλώς συνεργασία. Δεν πρότεινε διάλογο. Δεν έθεσε όρους. Ζήτησε άνευ όρων πολιτική παράδοση στον Αλέξη Τσίπρα, χωρίς καν να υπάρχει συμφωνία, χωρίς προγραμματικό πλαίσιο, χωρίς χρονοδιάγραμμα και – το κυριότερο – χωρίς ο ίδιος ο Τσίπρας να έχει ανάψει επίσημα το πράσινο φως.

Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε τα μέλη να στηρίξουν ένα σχέδιο που δεν έχει παρουσιαστεί, ένα κόμμα στο οποίο δεν ανήκουν και μια πολιτική πρωτοβουλία που δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει ούτε τις προθέσεις της απέναντι στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η εικόνα είναι πρωτοφανής. Ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα, αντί να παλέψει για την πολιτική του επιβίωση, αποφασίζει να αναστείλει τη λειτουργία του περιμένοντας τον πολιτικό του κληρονόμο. Και ο κληρονόμος δεν είναι άλλος από τον άνθρωπο που παρέδωσε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 17%, άνοιξε τον δρόμο για την εσωτερική αποσύνθεση και στη συνέχεια αποχώρησε αφήνοντας πίσω του συντρίμμια.

Όσοι μιλούν για «ιστορική συνέχεια» μάλλον εννοούν ιστορική εκκαθάριση. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν οδηγείται σε ανασύνθεση αλλά σε αργή πολιτική εξαΰλωση. Οι οργανώσεις αδειάζουν, τα μέλη κοιτούν προς την έξοδο και τα στελέχη συζητούν ήδη τις προσωπικές τους διαδρομές για την επόμενη ημέρα.

Κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε τα παλιά κόμματα ότι λειτουργούσαν ως μηχανισμοί προσωπικών στρατηγικών. Σήμερα επιβεβαιώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι τελικά έγινε ακριβώς αυτό που κατήγγελλε.

Ο Φάμελλος εμφανίζεται ως διαχειριστής της διάλυσης και ο Τσίπρας ως ο άνθρωπος που επιστρέφει για να παραλάβει ό,τι απέμεινε από το οικοδόμημα που ο ίδιος εγκατέλειψε. Αν αυτό παρουσιάζεται ως «νέα αρχή», τότε πρόκειται για τη μοναδική νέα αρχή που ξεκινά πάνω στα ερείπια του ίδιου της του φορέα.

Ο Μαρινάκης φεύγει από το briefing; – Ο Κυρανάκης αναλαμβάνει το κομματικό restart

Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι οι εκλογές δεν κερδίζονται μόνο με την επικοινωνία αλλά κυρίως με το αποτέλεσμα. Και αν οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, η μετακίνηση του Παύλου Μαρινάκη στο υπουργείο Μεταφορών δεν είναι υποβάθμιση ούτε φυγή από το προσκήνιο. Είναι ίσως η πιο δύσκολη αποστολή που θα μπορούσε να αναλάβει σήμερα ένα πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας.

Ο μέχρι σήμερα κυβερνητικός εκπρόσωπος αφήνει ένα πόστο στο οποίο κυριάρχησε πολιτικά και επικοινωνιακά για να περάσει σε ένα πεδίο όπου δεν μετρούν οι δηλώσεις αλλά τα παραδοτέα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να είναι το μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη: ότι το στοίχημα των σιδηροδρόμων και της ασφάλειας των μεταφορών αποτελεί προσωπική κυβερνητική προτεραιότητα.

Στο παρασκήνιο αρκετοί σημειώνουν ότι ο Παύλος Μαρινάκης είχε ήδη κλείσει έναν μεγάλο πετυχημένο κύκλο ως κυβερνητικός εκπρόσωπος. Έχει αποκτήσει αναγνωρισιμότητα, πολιτικό εκτόπισμα και ισχυρή παρουσία στην πρώτη γραμμή. Για να ανέβει όμως ακόμη ένα σκαλί χρειαζόταν κάτι περισσότερο από τηλεοπτικές εμφανίσεις: χρειαζόταν μετρήσιμο έργο.

Την ίδια ώρα, η επιλογή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για τη θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας δείχνει ότι το Μαξίμου μπαίνει σε φάση οργανωτικής ανασύνταξης. Ο Κυρανάκης θεωρείται από τα στελέχη που μπορούν να συνομιλήσουν με τη βάση, να κινητοποιήσουν τον κομματικό μηχανισμό και να απευθυνθούν σε νεότερες ηλικίες χωρίς να χάνουν επαφή με τον παραδοσιακό πυρήνα της παράταξης.

Και υπάρχει ακόμη μία παράμετρος που δεν περνά απαρατήρητη. Η Νέα Δημοκρατία βλέπει απέναντί της ένα νέο πολιτικό σκηνικό να διαμορφώνεται, με τα εγχειρήματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού να διεκδικούν χώρο, ενώ στο βάθος παραμένει το ενδεχόμενο πολιτικής κίνησης από τον Αντώνη Σαμαρά. Σε αυτό το περιβάλλον η κομματική συσπείρωση αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Σε αυτό το παζλ εντάσσεται και ο ρόλος του Τάκη Θεοδωρικάκου. Όσοι γνωρίζουν τη λειτουργία του Μεγάρου Μαξίμου εκτιμούν ότι ο υπουργός Ανάπτυξης προορίζεται για κάτι περισσότερο από έναν συμβατικό υπουργικό ρόλο. Η εμπειρία του στις εκλογικές στρατηγικές, η γνώση των δημοσκοπικών τάσεων και η στενή σχέση εμπιστοσύνης με τον πρωθυπουργό τον καθιστούν φυσικό υποψήφιο για έναν ευρύτερο συντονιστικό ρόλο στην τελική ευθεία προς τις κάλπες.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από τις επικείμενες αλλαγές είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν στήνει έναν κλασικό ανασχηματισμό. Χτίζει σταδιακά το σχήμα με το οποίο θέλει να φτάσει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στις εθνικές εκλογές. Με τον Κυρανάκη να τρέχει το κόμμα, τον Μαρινάκη να καλείται να παραδώσει απτά αποτελέσματα στις μεταφορές και τον Θεοδωρικάκο να αναλαμβάνει αυξημένο στρατηγικό ρόλο, το μήνυμα είναι σαφές: λιγότερη διαχείριση, περισσότερη προεκλογική προετοιμασία και έμφαση στην αποτελεσματικότητα.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΣΥ​ΡΙΖΑ
• Σωκράτης Φάμελλος