Ο νικητής τα παίρνει όλα και το γιορτάζει στο νησί του Επστάιν

Όποιος μετά τη δημοσιοποίηση των εγγράφων της υπόθεσης Επστάιν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι κανένας από τους δισεκατομμυριούχους tech bros δεν έχει δοκιμάσει ανθρώπινη σάρκα «για τη φάση», να σηκώσει το χέρι του. Ναι, το ξέρω, ακούγεται τρελό. Ίσως λίγο περισσότερο τρελό από ένα παρεάκι μερικών από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου να παρτάρει άγρια με νεαρά κορίτσια στο ιδιωτικό νησί ενός βαθύπλουτου, που είχε φάει 18 μήνες φυλακή για τράφικινγκ.

Αυτό που ζούμε είναι η ψέκα από την ανάποδη. Δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια, δεν μπορεί, θα θυμάστε τους QAnon και το πίτσαγκεϊτ, τους MAGA μαχητές του πληκτρολογίου που ήταν βέβαιοι ότι μας κυβερνά μια ελίτ παιδόφιλων. Κοίτα να δεις που μπορεί και να είχαν δίκιο. Εκεί που τα είχαν κάνει θάλασσα ήταν στη διανομή των ρόλων.

Με μια δεύτερη, πιο ψύχραιμη (λέμε τώρα…) ανάγνωση, οι αποκαλύψεις δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν. Δεν είναι παρά η λογική κορύφωση της κυρίαρχης κουλτούρας του 21ου αιώνα: The winner takes it all. Οι «άριστοι» της εποχής μας μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς, χωρίς εμπόδια. Χωρίς επιπτώσεις. Nα εξουσιάζουν τους πάντες και τα πάντα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε παρά το υπηρετικό προσωπικό.

Το παρεάκι που αντάλλαζε emails όλο μέλι με τον Επστάιν είναι οι άνθρωποι που έγιναν πλουσιότεροι από κάθε άλλον στην Ιστορία ακολουθώντας το αξίωμα «κινήσου γρήγορα και σπάσε πράγματα». Ένα παρεάκι που βρωμάει τεστοστερόνη και μοιράζεται μια κοσμοθεωρία στην οποία δεν υπάρχει η λέξη «όχι», όπου όλα είναι προς πώληση και οι άνθρωποι είναι εμπόρευμα προς κατανάλωση. Κυριολεκτικά.

Είναι λογικό να είναι εχθροί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του συνδικαλισμού, της ισονομίας και της ισοπολιτείας, να βρίσκονται πίσω από την υστερία για τη «woke κουλτούρα», αφού όλα αυτά αμφισβητούν το «δικαίωμα» να ασκούν εξουσία πάνω σε άλλους. Τραβώντας μια νοητή γραμμή είναι λογικό να είναι κακοποιητές και να φτάνουν μέχρι την κακοποίηση παιδιών. Γιατί μπορούν. Γιατί είναι ταμπού και κάθε φορά που το σπάνε και μένουν ατιμώρητοι επιβεβαιώνουν την ανωτερότητά τους.

Εκείνο που δεν έχει λογική είναι ο μιθριδατισμός μας. Η στωικότητα με την οποία αποδεχόμαστε κάθε νέα φρίκη. Η παραίτηση και ο αφορισμός ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», ξεχνώντας πως κάποτε (όχι πολύ παλιά) τηρούνταν έστω τα προσχήματα. Η δική μας παραίτηση είναι η δική τους επιβράβευση. Δεν χρειάζεται να πάμε μέχρι το νησί του Επστάιν για να το δούμε. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας.

• Τζέφρι Έπσταϊν