Ο πόλεμος για το νερό μόλις ξεκίνησε. Θα συμμετέχεις;

Ένα απ’ τα μαγαζιά που μου λείπουν στην Αθήνα, είναι εκείνο του Ραϋμόνδου. Καταστηματάκι τόσο δα στη Βουκουρεστίου, απ’ αυτά που παλαιότερα συνηθίζαμε ν’ αποκαλούμε «τρύπες», βιβλιοπωλείο τυπικά αλλά ουσιαστικά ναός των ξένων περιοδικών. Όλα στα ράφια του τα βρίσκαμε και τα εβδομαδιαία και τα μηνιαία και τα ασόβαρα και τα σοβαρά και τα lifestyle και τα lad mags και τα μοδίστικα και τα προχώ, τίποτε δεν έλειπε. Ούτε καν έντυπα πολιτικά σαν το “Nation”, που απευθυνόταν σ’ ένα κοινό σαφώς ειδικό και όχι και τόσο ευρύ. Αλλά είχε τους αναγνώστες του.

Ένας εξ αυτών ήμουνα κι εγώ, αριστερός γαρ της ανανέωσης, με συμπάθεια στα συντροφάκια της απέναντι ακτής του Ατλαντικού. Και δώσε ξεκοκκάλισμα σελίδων ώρες επί ωρών, μιας και επρόκειτο για περιοδικό πολιτικό μεν ευκολοδιάβαστο δε, κάτι σαν το “Αντί” το δικό μας, αιωνία του η μνήμη. Στο “Nation”, λοιπόν, έπεσε το μάτι μου πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, μπορεί και εικοσιπέντε, συγχωρέστε με που δεν θυμάμαι ακριβώς, σε ένα γράφημα που αναφερόταν στην λέξη “παγκοσμιοποίηση”. Κι έδειχνε εκεί ότι ως ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ως τα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα ας πούμε, για τον όρο αυτό δεν μιλούσε κανείς και καμιά και ύστερα…

Ύστερα ήρθε το μπουμ! Ξαφνικά από τη μια χρονιά στην άλλη δεκαπλασιάστηκαν, εκατονταπλασιάστηκαν, χιλιαπλασιάστηκαν οι αναφορές των πάσης φύσεως Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στην “παγκοσμιοποίηση”! Λες και από “κάπου” είχε δοθεί ένα αόρατο “σύνθημα”, να μιλάνε όλοι για πάρτη της και να τη μάθει ο κοσμάκης που μέχρι τότε αγνοούσε εντελώς την ύπαρξή της. Να προκύψει δηλαδή “επίγνωση”, αυτό που τα αμερικανάκια λένε “awareness”, και εννοούν ότι μπήκε στη ζωή σου μια καινούρια πραγματικότητα την οποία θέλεις δεν θέλεις οφείλεις να την αντιμετωπίσεις. Να καταπιαστείς μαζί της έστω, να την ψάξεις, να την ελέγξεις, να τοποθετηθείς απέναντί της, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν γίνεται αλλιώς…
Κάτι ανάλογο με το νερό εν Ελλάδι και την “αντιμετώπιση της λειψυδρίας” μαζί με την “ορθή διαχείριση των υδάτων”, που έχουν εισβάλλει φορτσάτες στον βίο μας εδώ και κάτι μηνάκια.

Απολαύστε μερικούς τίτλους έτσι για το ονόρε που λέγανε και οι παππούδες μας:
«“Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει”: Λειψυδρία στην αιχμή της τουριστικής σεζόν».
«Κινδυνεύουμε από το μαρτύριο της σταγόνας. Θα διψάσουμε».
«Συναγερμός για το νερό».
«Κώδωνας κινδύνου για τη λειψυδρία – Έκκληση για το νερό από Ελλάδα και άλλες 20 χώρες».
«Χαμηλά τα αποθέματα νερού στα υδροηλεκτρικά».
«Αντιμετώπιση λειψυδρίας σε νησιά με ΑΠΕ».
«Λειψυδρία: Συναγερμός για την Αττική».
«Κλείστε τη βρύση, έχουμε ξηρασία».
Και πάει λέγοντας…

Όλα αυτά την ώρα που ακόμη και οι Κασσάνδρες παραδέχονται ότι απέχουμε πολύ ακόμη από καταστάσεις συναγερμού, όπως τις αλησμόνητες εποχές που πέρναγες απ’ την Υλίκη στην εθνική οδό κι έβλεπες τον πάτο της λίμνης και τρόμαζες. Τώρα μπορώ να σας πω ότι μια χαρά κρατάει στα δύο τρίτα του καλοκαιριού, προ ημερών έριξα μια ματιά ων διερχόμενος και δεν νομίζω ότι προκύπτει κατάσταση πανικού. Αλλά αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι και σιγά σιγά καρφώνεται στο μυαλό του κόσμου η ιδέα ότι κάτι δεν πάει καλά με το νερό και ότι κάποιο ζήτημα υπάρχει με το νερό και κάπως πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα φλέγοντα προβλήματα με το νερό…

Με δυο λόγια; Με δυο λόγια σημασία έχει να μπει ο διάολος μέσα σου!
Γιατί άμα μπει θ’ αρχίσει δουλίτσα κι άμα αρχίσει δουλίτσα, όλο και πιο κοντά θα φτάνει η μέρα που θα τεθεί ζήτημα ιδιωτικοποίησης των υδάτων. Των δικτύων πρώτα και ύστερα των εταιρειών διανομής και διαχείρισης. Το ίδιο το νερό φυσικά, εννοείται, οπωσδήποτε, δεν τίθεται θέμα, τι να λέμε τώρα, έλα ρε φίλε, μην το συζητάς καν, θα παραμείνει δώρο Θεού. Μόνο που όλα τα υπόλοιπα θα τα πληρώνεις χρυσά…

Διαβάστε επίσης:

Όταν πληρώσεις για τσαμπάνι το νερό, έλα να τα ξαναπούμε…

• ιδιωτικοποίηση
• νερό