Ο Πούτιν προκαλεί όπως ο Χίτλερ, η Δύση έχει έναν Τσόρτσιλ;

«Η ιστορία διδάσκει αλλά δεν έχει κανέναν μαθητή», έλεγε Αντόνιο Γκράμσι και δεν είχε άδικο καθώς έχει επιβεβαιωθεί σε πολλές περιπτώσεις.

Ας δούμε τη Ρωσο-Ουκρανική κρίση μέσα από το πρίσμα της ιστορίας. Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι νικητές επέβαλαν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στην ηττημένη Γερμανία σκληρότατους όρους.

Η πολιτική του Χίτλερ ήταν να αναδημιουργήσει τη Γερμανία αποκτώντας τον αναγκαίο «ζωτικό χώρο» (Lebensraum), να εκδικηθεί για το παρελθόν και να κάνει ένα «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» με όλους εκείνους, που θεωρούσε, ότι είχαν φέρει τη χώρα στην κακή αυτή κατάσταση. Το τελευταίο, πέρα από τη Γαλλία, περιελάμβανε και τους Εβραίους και ήταν και το βασικό επιχείρημα του αντισημιτισμού του.

Η ιστορία διδάσκει ότι το 1938 στο Μόναχο ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, οι πρωθυπουργοί της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας ο Νέβιλ Τσάμπερλεν και ο Εντουάρ Ντελαντιέ αποφάσιζαν για την τύχη της Τσεχοσλοβακίας. Αποφάσιζαν χωρίς την παρουσία της – ο υπουργός των Εξωτερικών ο Κάμιλ Κρόφτα περίμενε την ανακοίνωση για την τύχη της χώρας του έξω από την αίθουσα, ενώ ο Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας Μπένες δεν ήταν καλεσμένος καν.

Οι υποχωρήσεις των δυτικών στα προφανή σχέδια του Χίτλερ ήταν τα λάθη που δεν απέτρεψαν το αιματοκύλισμα στην Ευρώπη και τον κόσμο, και που κανείς δεν θέλει να θυμάται.

Αλλά δεν φαίνεται να άλλαξαν προσεγγίσεις τόσα χρόνια μετά. Η πρακτική λήψης αποφάσεων για τις τύχες των λαών από κλειστά club των ισχυρών συνεχίζεται και στις μέρες μας και την τύχη της τότε Τσεχοσλοβακίας, την παίρνει η Ουκρανία που αν και ανεξάρτητη θα πρέπει να υποχρεωθεί να αποφασίσουν άλλοι για το μέλλον της.

Βάλτε στη θέση του Χίτλερ τον Πούτιν που απαιτεί να καθορίζει τις αποφάσεις τρίτων χώρων σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης και να ξανά υπογράψει τη «Γιάλτα» ώστε να του επιστραφεί ο «ζωτικός χώρος» που έχασε με το τέλος του ψυχρού πολέμου.

Ο Πούτιν, επιδιώκει και κάτι ακόμα να γελοιοποιήσει όλους τους θεσμούς που δημιουργήθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ένας αυταρχικός ηγέτης που κουρελιάζει τη συμφωνία του Ελσίνκι  και τη Χάρτα των Παρισίων , που είχαν υπογράψει ΗΠΑ, Καναδάς, Σοβιετική Ένωση και ευρωπαϊκές χώρες.

Τότε κατοχυρώθηκαν στην Ευρώπη δύο αρχές: το απαραβίαστο των συνόρων και το δικαίωμα κάθε χώρας να αποφασίζει για το μέλλον της. Η Ρωσία του Πούτιν, παραβίασε την πρώτη αρχή και αμφισβητεί εμπράκτως την δεύτερη.

Έχει εισβάλει και διατηρεί υπό στρατιωτικό έλεγχο κατεχόμενα εδάφη της Γεωργίας (Αμπχαζία και Νότια Οσετία) και της Μολδαβίας (Υπερδνειστερία). Στην Ουκρανία έχει επιτεθεί δύο φορές.

Εκβιάζει την Ευρώπη μέσω του φυσικού αερίου για μια νέα «Γιάλτα», με βίαιη επιστροφή των  χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και Καυκάσου στην σφαίρα επιρροής της  Ρωσίας ή να ενταχθούν καθεστώτος ουδετερότητας, δηλαδή να αποδεχτούν τη «φινλανδοποίησης» τους.

Η σημερινή Ρωσία, υπό τον Πούτιν, έχει καταστεί μια αναθεωρητική δύναμη. Σας θυμίζει τον Ερντογάν ή την Κίνα; Απειλεί ακόμα και να κάνει χρήση στρατιωτικής βίας, προκειμένου να αλλάξει προς όφελος της, τις συμφωνίες και τις συνθήκες.

Ας ανατρέξουμε ξανά στην ιστορία και να θυμηθούμε τη στάση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων – της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Ήδη στις 30 Σεπτεμβρίου 1938 η Μεγάλη Βρετανία υπογράφει με την Γερμανία το Σύμφωνο μη Επίθεσης. Δύο μήνες αργότερα το ίδιο έπραξε και η Γαλλία. Η ΕΣΣΔ με τους  Μολότωφ – Ρίμπεντροπ υπέγραψε το Σύμφωνο μη Επίθεσης με το Τρίτο Ράιχ.

Τον πιο εύστοχο χαρακτηρισμό της Συμφωνίας του Μονάχου τον έδωσε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Στις 3 Οκτωβρίου του 1938 ο Τσόρτσιλ δήλωσε προφητικά: «Η Αγγλία είχε να διαλέξει μεταξύ ατιμίας και πολέμου. Προτίμησε την ατιμία και θα έχει τον πόλεμο».

Οι Δυτικοί τι ακριβώς διαπραγματεύονται με τον «Καίσαρα» Πούτιν;

Ο Πούτιν όπως και ο Χίτλερ είναι πεπεισμένος πως η Δύση είναι σήμερα πιο αδύναμη από ποτέ. Αλλά έχει και την παράνοια που είχε ο Αδόλφος πως ό,τι κάνουν οι Δυτικοί γίνεται εναντίον της Ρωσίας.

Η πολιτική του κατευνασμού και της υποχώρησης δίνει θάρρος στον Ρώσο ολιγάρχη που επιθυμεί να αποσταθεροποιήσει τον δυτικό κόσμο.

Διαβάζω αναλυτές που λένε ότι ο Πούτιν δεν θέλει μία ολομέτωπη στρατιωτική σύγκρουση, αλλά ούτε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον ήθελε κανείς. Ο Πούτιν φοβάται να  επιτεθεί και θα εφαρμόσει τις γνωστές σοβιετικές τακτικές. Δηλαδή όσο η κοινή γνώμη στη Δύση παραμένει κινητοποιημένη, δεν θα κάνει κίνηση και ενδεχόμενος με μια συμφωνία που θα τον ικανοποιεί να αποφευχθεί μια σύγκρουση που όμως δεν θα κλείνει το κεφαλαίο .

Υπάρχει σήμερα στη δύση ένας Ουίνστον Τσόρτσιλ να δώσει την απάντηση που αρμόζει στον Πούτιν;

Η προπαγάνδα της Μόσχας και η οικονομική βοήθεια που προσφέρει έχει δημιουργήσει θύλακες αποσταθεροποίησης σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο και μάλιστα έχει κατηγορηθεί για παρεμβάσεις σε κρίσεις και σε εκλογικές διαδικασίες.  

Οι αντιδημοκρατικές δυνάμεις Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Τουρκία έχουν δημιουργήσει έναν άξονα αποσταθεροποίησης. Αλλά τέτοιες αντιδημοκρατικές δυνάμεις εδραιώνονται και στην ΕΕ. Στην Ιταλία, η Λέγκα του Σαλβίνι και τα Αδέλφια της Ιταλίας. Στην Ισπανία, υπάρχει το Vox. Κι έπειτα έχουμε τον Ορμπαν στην Ουγγαρία. Ο Ορμπαν έχει διαφορετική ιδέα για την Ευρώπη, την ιδέα που έχει η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία.

Η Ευρώπη πρέπει να διαβάσει τις εξελίξεις και να μην συμπεριφέρεται χωρίς να καταλαβαίνει ότι η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά μοιάζει να είναι φιλο-πουτινική.

Το πολιτικό σύστημα που έχει εδραιωθεί στη δύση έχει αδυναμίες, τη διαφθορά και την κυριαρχία των αγορών αλλά είναι ταγμένο στη δημοκρατία και τις ατομικές ελευθερίες. Ο Πούτιν και οι ομοϊδεάτες τους δεν συμπαθούν τη δημοκρατία.

Ο Πούτιν λειτουργεί ως ένας απόλυτος μονάρχης, ένας Καίσαρας που θέλει να «κάψει» την Ευρώπη αν δεν υποκύψει στους εκβιασμούς, θα τον αφήσουν;

«Τοῦ δέ πολέμου οἱ καιροί οὐ μενετοί» η φράση του Θουκυδίδη έχει διαχρονική και καθολική ισχύ.

• Βλαντιμίρ Πούτιν
• Ουκρανία
• Ρωσία