Ο Τσακαλώτος έκανε τον Χαρίτση… λογιστικό σφάλμα – Ο Ανδρουλάκης ντύνεται… Σέρλοκ Χολμς – «Ομάδα Αλήθειας: Το… Lexotanil της πολιτικής επικοινωνίας – Το Μαξίμου μοιράζει αντίδωρα

Στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς παίχτηκε το remake του «There Will Be Blood». Και το αίμα ήταν πολιτικό.

Ναι στο Μέτωπο, αλλά χωρίς… αποκλειστικά συμβόλαια

Αν η Νέα Αριστερά ήταν μαγαζί, το χθεσινό αποτέλεσμα θα ήταν το πανό στην είσοδο: «Ανοιχτά σε όλους τους πελάτες, εκτός από τις αποκλειστικότητες». Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, με ένα γκολ στο 80′ (ψήφοι κιόλας), έστειλε το μήνυμα πως το κόμμα δεν είναι delivery service του ΣΥΡΙΖΑ για τον σχηματισμό «Μετώπου της μιας πλευράς». Ούτε καν FedEx.

«Η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει ενώ εσύ κάνεις άλλα σχέδια», έλεγε ο John Lennon.
Στην περίπτωσή μας, ο Χαρίτσης έκανε σχέδια για γρήγορο engagement με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η Κεντρική Επιτροπή είχε άλλα γούστα.

Χαρίτσης, το γρήγορο trigger που δεν βρήκε στόχο

Ο Χαρίτσης πόνταρε σε fast track συμφωνία: ξεκινάμε από τους “πρόθυμους”, κοινώς ΣΥΡΙΖΑ, και βλέπουμε. Όμως, στην πολιτική, όπως και στο σκάκι, αν πας γρήγορα για το ματ, κινδυνεύεις να φας τη βασίλισσα από νωρίς. Η ΚΕ τού είπε ότι ένα λαϊκό μέτωπο δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε σπασμωδικά “ναι σε όλα”, γιατί στο τέλος το μόνο που θα μείνει όρθιο θα είναι η Ακροδεξιά που καραδοκεί.

«Δεν μπορείς να κερδίσεις τον λαό με fast food πολιτική», θα έλεγε ο Roosevelt αν ζούσε και παρακολουθούσε την Κεντρική Επιτροπή.

Ο Τσακαλώτος παίρνει το τιμόνι — αλλά χωρίς GPS

Με την τροπολογία του, ο Ευκλείδης δεν είπε ότι έχει χαρτογραφήσει την πορεία. Είπε, όμως, με καθαρό τρόπο ότι η Νέα Αριστερά δεν θα είναι ουρά κανενός. Ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε οποιουδήποτε άλλου με πειστικά αλλά εφήμερα φλερτ.

Προφανώς, δεν χάραξε την ασφαλή έξοδο από το στρατηγικό αδιέξοδο, αλλά απέφυγε μια πρόωρη σύμπραξη που θα έδινε λάθος σήμα: πανικός και διάσωση από τον παλιό σωτήρα.
Άλλωστε, όπως μας δίδαξε ο The Godfather Part II:

«Κράτα τους φίλους σου κοντά, αλλά τους πρώην ακόμα πιο κοντά».

Τι σημαίνει πρακτικά;

Πρώτον, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κόψει την κασέτα περί “αδελφικού μετώπου” για τη Νέα Αριστερά. Η Πατησίων δεν υπογράφει λευκή επιταγή για τον Φάμελλο, όσο κι αν την πολιορκεί πολιτικά.
Δεύτερον, ότι η Νέα Αριστερά εσωτερικά χτίζει διπλή γραμμή άμυνας: από τη μία αποφεύγει να γίνει ΣΥΡΙΖΑ 2, αλλά μπορεί και να μείνει με το… 2 ως ποσοστό στις εκλογές.

«Πάσχα στο σταυροδρόμι»

Το ΠΑΣΟΚ, η Μεγάλη Εβδομάδα του, και το ενδεχόμενο Ανάστασης…

Ή το πρόγραμμα ή το… καντήλι

Αν το ΠΑΣΟΚ ήταν ταινία, θα ήταν το Sliding Doors με τη Γκουίνεθ Πάλτροου: δύο δρόμοι, δύο σενάρια. Στο πρώτο, ένα συνεπές πρόγραμμα που –όπως το βλέπει ο Ανδρουλάκης– θα φωτίσει τον δρόμο προς την ανάκαμψη. Στο δεύτερο, το τρένο το χάνει και το ΠΑΣΟΚ καταλήγει να δίνει μάχη για την τρίτη θέση με τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου. Spoiler alert: δεν υπάρχει happy end χωρίς ηρωική έξοδο από τη μετριότητα.

«Η Ιστορία επαναλαμβάνεται: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα», μας θυμίζει ο Μαρξ. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να διαλέξει αν θα είναι το sequel που αξίζει ή το DVD που πιάνει σκόνη.

Ο Ανδρουλάκης ντύνεται… Σέρλοκ Χολμς

Ο πρόεδρος επιμένει: «Ο Μητσοτάκης δεν πέφτει με κραυγές και συνωμοσίες, αλλά με πολιτική δουλειά». Επί της αρχής, σωστό. Στη ζωή, όμως, δεν κερδίζεις εκλογές με PowerPoint. Ούτε με ανέμελες περιοδείες στα Κυκλαδονήσια. Το εκλογικό σώμα ζητάει κάτι πιο χειροπιαστό από ευχές στα Δελφικά Τοπία.

Η λογική λέει ότι το ΠΑΣΟΚ, αν δεν θέλει να κατρακυλήσει στην κερκίδα των κομπάρσων, πρέπει να γίνει ορατό με συγκεκριμένες προτάσεις. Αλλιώς, το μόνο που θα θυμούνται από αυτό, είναι ότι κάποτε ήταν μεγάλο.

«Δεν αρκεί να είσαι τίμιος. Πρέπει να δείχνεις και ότι είσαι».
(Όπως έλεγε ο Κικέρωνας ο μεγάλος Ρωμαίος ρήτορας, πολιτικός και φιλόσοφος, εάν έγραφε speech για το ΠΑΣΟΚ)

Οι “μονοπρόσωποι” και το “Μητσοτάκης ή χάος”

Ο Ανδρουλάκης βλέπει καθαρά την παγίδα: το αφήγημα Μητσοτάκη είναι τόσο καλά χτισμένο που το μόνο που χρειάζεται είναι μερικά “μονοπρόσωπα κόμματα” για να πείσει το εκλογικό σώμα ότι απέναντί του βρίσκεται το χάος. Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλος, προς το παρόν, του κάνουν αυτή τη χάρη.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να αρκεστεί στο να μοιάζει με «σοβαρή» εναλλακτική. Πρέπει να γίνει. Και αυτό θέλει παραπάνω από ένα πρόγραμμα-βιτρίνα και διαπιστώσεις του τύπου «δεν έχουμε ακούσει θέσεις από τα κόμματα του λαϊκισμού».

«Η πολιτική είναι η τέχνη του να βρίσκεις προβλήματα, να τα διαγνώσεις λάθος και να εφαρμόζεις τις λάθος λύσεις», έλεγε ο Γκρουσό Μαρξ.
Το ΠΑΣΟΚ καλείται να αποδείξει το αντίθετο.

Η εσωκομματική Μεγάλη Εβδομάδα

Και σαν να μην έφταναν τα εξωτερικά μέτωπα, η ιστορία με τη Μπατζελή υπόσχεται μία εσωκομματική Μεγάλη Εβδομάδα που αν μη τι άλλο θα κρατήσει το ΠΑΣΟΚ σε εγρήγορση. Είτε πάθους είτε… πάθους.

Στη Χαριλάου Τρικούπη φοβούνται ότι το καράβι μπορεί να χτυπήσει σε παγόβουνο, την ώρα που οι επιβάτες πιστεύουν ότι παρακολουθούν απλώς μια ήρεμη κρουαζιέρα.

«Αυτό είναι το πρόβλημα με τους παγετώνες», που θα έλεγε και ο Κέβιν Κόστνερ σε κάποιο ρομαντικό post-apocalyptic blockbuster. «Στην αρχή φαίνονται μακρινοί.»

Το ΠΑΣΟΚ είναι σε εκείνη την ενοχλητική φάση που πασχίζει να πείσει τους πάντες –και τον εαυτό του– ότι έχει “δρόμο μπροστά”. Αλλά η πολιτική, φίλοι μου, δεν είναι μαραθώνιος. Είναι σπριντ με εμπόδια, και το ΠΑΣΟΚ, προς το παρόν, τρέχει με παπούτσια για περίπατο.

Αν θέλει να αποφύγει τον τερματισμό στην ίδια γραμμή με τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου, πρέπει να το αποφασίσει τώρα. Αλλιώς, το μόνο “πρόγραμμα” που θα του μείνει, είναι εκείνο της βραδινής τηλεόρασης: «Ακολουθεί πολιτικό θρίλερ.»

Το Μαξίμου μοιράζει αντίδωρα στους κακοδιάθετους γαλάζιους

Στο πρωθυπουργικό γραφείο έχουν βγάλει τον χάρτη, τον παλιό, τον στρατιωτικό, και σημειώνουν με κόκκινα Χ τα ονόματα των βουλευτών που απειλούν να περάσουν στο… αντάρτικο. Οι πρόσφατοι καυγάδες μετά τον ανασχηματισμό δεν ήταν τίποτα μπροστά στο μουρμουρητό των «ριγμένων» γαλάζιων, που έμειναν χωρίς χαρτοφυλάκιο αλλά με πλήρη χαρτοπετσέτα στην κοινοβουλευτική τραπεζαρία.

«Στην πολιτική δεν υπάρχει καλύτερο χαλί από μια υπόσχεση», θα έλεγε εδώ ο Ναπολέοντας Βοναπάρτης και θα είχε δίκιο…

Όταν ο Μακιαβέλι συναντά τον Μαξίμου

Οι δυσαρεστημένοι πέρασαν από το Μαξίμου σαν να πήγαιναν για τα δώρα των Χριστουγέννων. Άλλοι στον ίδιο τον Μητσοτάκη, άλλοι στον νούμερο δύο… για μασάζ καλός είναι — Χατζηδάκη, που επιστρατεύτηκε σε ρόλο good cop για να μαλακώσει τις καρδιές των παραπονεμένων. Με λίγα λόγια, ο πρωθυπουργός άνοιξε το καλάθι και έταξε μπόλικα καλούδια: λίγο μαρίνα Ηγουμενίτσας για τους ψηφοφόρους του Γιόγιακα, λίγη υπογειοποίηση για τον Πέτσα και μια γενναία δόση «αισθήματος ασφάλειας» για τους κατοίκους της Ανατολικής Αττικής.

Κι έτσι, όπως είπε και ο Καρτέσιος, «δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, αλλά υπάρχουν βολικές εξαγγελίες».

Φταίει ο μουτζούρης, όχι το τρένο

Η πιο θεαματική σκηνή του έργου ήρθε όταν ο Μαρινάκης, με ύφος Σέρλοκ Χολμς που ξέρει πως το έγκλημα έγινε αλλά το δακτυλικό αποτύπωμα ανήκει σε άγνωστο Χ, απάλλαξε τον Σταϊκούρα για το φιάσκο του ΕΟΔΑΣΑΑΜ.

«Μην του ρίχνετε τον μουτζούρη», είπε. Ναι, διότι στην Ελλάδα ο μουτζούρης είναι πάντα ο κακόμοιρος που δεν βρήκε έγκαιρα θέση στο τρένο πριν ξεκινήσει η σκευωρία.

Πιο καυστικά, θα το έλεγε ο Γκράουτσο Μαρξ: «Η πολιτική είναι η τέχνη να βρίσκεις προβλήματα παντού, να τα διαγιγνώσκεις λάθος και να εφαρμόζεις τις ακατάλληλες λύσεις».

Damage control à la carte

Μέσα σ’ αυτό το μικρό ροντέο, το Μαξίμου βλέπει και μερικές καλές ειδήσεις (ή έτσι νομίζει). Ξορκίζουν το αφήγημα της συγκάλυψης των Τεμπών με ένα επιχείρημα-χάρτινο πύργο: «Δεν έχει αποδειχθεί τίποτα».
Αν είχαμε εισιτήριο για το σινεμά, θα γράφαμε στον τίτλο: «Το παραμύθι δίχως δράκο» — το είπε και ο Μαρινάκης, στην προσπάθεια να ξαναγράψει το σενάριο.

Γιατί η αλήθεια είναι πως αν τα αφήσεις όλα στους σεναριογράφους της κυβέρνησης, θα γυρίσουν το σίκουελ της “Επιστροφής των Ζωντανών Νεκρών”.

Με χιούμορ πολιτικού survival

Εν κατακλείδι, το σχέδιο Μαξίμου θυμίζει το διαχρονικό ρητό του Φρανκλίνου Ρούσβελτ:
«Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί, ήταν σχεδιασμένο έτσι».

Ο ανασχηματισμός πίκρανε πολλούς. Οι υποσχέσεις τους γλύκαναν λίγο. Τα αντίδωρα τους άνοιξαν την όρεξη. Και όλοι μαζί συνεχίζουν τον δρόμο προς τις εκλογές, με το GPS να φωνάζει: «Αναζητείται επανυπολογισμός διαδρομής».

Ο Πρωθυπουργός, το Breitbart και το American Dream σε αναμονή

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζει βαλίτσες για Νέα Υόρκη. Μεταξύ γραβάτας και pasport control, ρίχνει κι ένα μήνυμα στο Breitbart, το αγαπημένο ανάγνωσμα της alt-right Αμερικής. Παλαιότερα, πολιτικοί έστελναν επιστολές στους Times του Λονδίνου — τώρα στέλνουν σήματα καπνού στους φλογερούς συντάκτες του Breitbart μπας και ανοίξει καμία πόρτα στο Οβάλ. Κι επειδή ο δρόμος από το κτήριο του ΟΗΕ στον Λευκό Οίκο είναι πιο κοντά απ’ όσο από τη Λάρισα στο Μαξίμου, ποτέ δεν ξέρεις.

Όπως θα έλεγε κι ο Γουίνστον Τσώρτσιλ, «η διπλωματία είναι η τέχνη να σου ανοίγουν την πόρτα ενώ έχεις ήδη το ένα πόδι μέσα».

Signature event με υπογραφή… αυτοπεποίθησης

Η ελληνική προεδρία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είναι πράγματι ένα signature event (για να το πούμε και στη γλώσσα του πελάτη). Θα προεδρεύσει, θα φωτογραφηθεί, θα μιλήσει για τη θαλάσσια ασφάλεια, λες και ο Ατλαντικός χρειάζεται δάσκαλο. Και ποιος ξέρει, μπορεί να περάσει από το State Department για έναν καφέ «ελληνικό» ή, αν όλα πάνε σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας “Mission Impossible”, ακόμα και από τον Λευκό Οίκο.

Διότι, όπως έλεγε κι ο Κένεντι: «Η νίκη έχει χίλιους πατέρες, η αποτυχία είναι ορφανή». Και ο Κυριάκος, φανερά, ψάχνει μια νίκη να την υιοθετήσει.

Το Οβάλ Γραφείο: αναμνήσεις από το μέλλον

Η τελευταία φορά που Μητσοτάκης και Τραμπ τα είπαν στο Οβάλ ήταν τον Ιανουάριο του 2020. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες της Potomac και πολύ περισσότερο πετρέλαιο στα βαρέλια. Ο Τραμπ ζεσταίνει τις μηχανές για το επόμενο come-back και ο Έλληνας πρωθυπουργός παίζει τη διπλωματική του ζαριά, γιατί —όπως έλεγε ο Νίξον— «ποτέ μην υποτιμάς την ελκυστικότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας».

Το ερώτημα παραμένει: Ο Μητσοτάκης θα πετύχει το πολυπόθητο τετ-α-τετ ή θα μείνει με τις φωτογραφίες του signature event να διακοσμούν τους τοίχους του γραφείου του;

Breitbart: για λίγους και εκλεκτούς

Εδώ όμως το γούστο είναι εκλεπτυσμένο. Το Breitbart δεν είναι ένα απλό ΜΜΕ. Είναι η “Fight Club” της alt-right ενημέρωσης: κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό δημοσίως, αλλά όλοι παρακολουθούν τι γράφει. Εκεί λοιπόν ο Κυριάκος έστειλε το μήνυμα, γνωρίζοντας ότι αν κάποιος μπορεί να ψιθυρίσει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, είναι οι καλοί του φίλοι στο Breitbart — ή έστω οι lobbyists που πίνουν καφέ στο ίδιο λόμπι.

Όπως μας θύμιζε και η φράση που μοιάζει με ατάκες realpolitik: «Δεν έχει σημασία πώς παίζεται το παιχνίδι, αλλά ποιος κρατάει τα πιόνια.»

Final scene: Μανχάταν ή Μανχάταν Transfer;

Σε κάθε περίπτωση, η ταινία παίζεται ακόμα. Ο τίτλος της θα μπορούσε να είναι “Catch Me If You Can” — μόνο που αυτή τη φορά, δεν είναι ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο που κρύβεται αλλά ο Λευκός Οίκος που κάνει τον δύσκολο. Θα κλείσει άραγε το deal του Μαξίμου με την Ουάσιγκτον ή θα μείνουμε στα πλάνα από το East River;

Όπως έλεγε και ο μέγας Μπίσμαρκ: «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Μέχρι να γίνει ανέφικτο.»

«Ομάδα Αλήθειας: Το Lexotanil της πολιτικής επικοινωνίας»

Πόλεμος χαρακωμάτων, με τρολ, μπούμερανγκ και αναρτήσεις που καίνε σαν τη φωτιά στο Burn After Reading

Η προπαγάνδα θέλει και τον «Εσκομπάρ» της

Αν η πολιτική επικοινωνία ήταν σειρά του Netflix, η “Ομάδα Αλήθειας” θα ήταν το Narcos σύμφωνα με το σενάριο που κυκλοφορεί: οργανωμένη, καλά χρηματοδοτημένη, και λίγο πολύ όλοι ξέρουν ποιος τραβάει τα νήματα. Με το ρεπορτάζ του Inside Story να κάνει βόλτες σαν viral τρέιλερ, υποστηρίζει ότι πίσω από τους διαχειριστές κρύβεται μια ιδιωτική εταιρεία, η Blue Skies, με δεσμούς γαλάζιους και συγγενείς υπουργούς να… ανεμίζουν φτερά αισιοδοξίας.

«Η προπαγάνδα είναι στην πολιτική ό,τι είναι το αλάτι στο φαγητό: λίγη τη νοστιμεύει, πολλή τη δηλητηριάζει».
(Θα μπορούσε να το είχε πει ο Γκέμπελς αν ήταν τρολ – όχι ότι θα θέλαμε να τον επικαλούμαστε, αλλά το είπαν καλύτεροι.)

Η Γιάμαλη, τα τρολ και το μπούμερανγκ της αλήθειας

Η Αναστασία Γιάμαλη, με το πάθος της Μπάρμπαρα Στρέιζαντ στο The Way We Were, βγήκε μπροστά: κατήγγειλε μηχανισμό προπαγάνδας, ανέδειξε το θέμα της χρηματοδότησης και έκανε λόγο για στοχευμένες επιθέσεις σε οικογένειες θυμάτων των Τεμπών.

Μόνο που το “Lexotanil” και η Ομάδα Αλήθειας της απάντησαν στο ίδιο τέμπο, θυμίζοντας πως η ίδια έχει πολιτικό παρελθόν στον ΣΥΡΙΖΑ. Το μπούμερανγκ γύρισε και της χτύπησε την πόρτα. Όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ: «Στην πολιτική πρέπει να μπορείς να προβλέπεις τι θα γίνει αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και μετά να εξηγείς γιατί δεν συνέβη.»

Το Lexotanil δεν είναι μόνο αγχολυτικό, είναι και lifestyle

Το άλλοτε “ψευδώνυμο”, που έγινε πρώτο hashtag, συνεχίζει να επιτίθεται σαν επιθεωρητής Κλουζό με υπερβάλλον ζήλο και γλώσσα κοφτερή όσο οι ατάκες του Dr. Strangelove. Το τρολ αυτό, που έχει καταγγελθεί για απάνθρωπα σχόλια ακόμη και σε συγγενείς θυμάτων των Τεμπών, τώρα απολαμβάνει τη δημοσιότητα σαν δεύτερος πρωταγωνιστής σε low-budget πολιτική κωμωδία.

«Η πολιτική είναι η τέχνη να αναζητάς προβλήματα, να τα βρίσκεις παντού, να τα διαγνώσεις λανθασμένα και να εφαρμόζεις λάθος λύσεις», όπως έλεγε και ο Groucho Marx — ταιριάζει γάντι εδώ.

Η Ομάδα Αλήθειας σε ρόλο sequel: “Αντίστροφη μέτρηση για το viral”

Η κυβέρνηση, διά στόματος Μαρινάκη, έσπευσε να τους καλύψει: “Χρειάζεται πολλές Ομάδες Αλήθειας”. Φυσικά. Γιατί όπως στο Inception, χρειάζεσαι επίπεδα επικοινωνίας μέσα σε επίπεδα αφήγησης για να πείσεις τον πολίτη πως ο εφιάλτης του είναι απλώς ένα όνειρο μέσα στο άλλο.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη οργανωμένων δικτύων προπαγάνδας. Είναι ότι αυτά συνθέτουν έναν μηχανισμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης που ξεκινά από “απλές” αναρτήσεις και φτάνει να διαμορφώνει πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικά πάνελ. Και όποιος από τα κόμματα δεν το έχει κάνει, να σηκώσει το… χεράκι!

«Δεν έχει σημασία τι γράφουν για σένα, αρκεί το όνομά σου να είναι σωστά γραμμένο», είχε πει ο Oscar Wilde.
Στην Ομάδα Αλήθειας, βέβαια, προτιμούν hashtags.

Τρολ, μισές αλήθειες και πλήρης χειραγώγηση

Το θέμα της «Ομάδας Αλήθειας» δεν είναι μια απλή ιστορία διαδικτυακής καταιγίδας. Είναι η επιβεβαίωση ότι το πολιτικό παίγνιο έχει περάσει από τη Βουλή στα threads του Χ και τα reels του Instagram. Με χρήμα, στρατηγική και… Lexotanil, φτιάχνεις την ατζέντα της ημέρας και “πλασάρεις” την πραγματικότητα όπως σε βολεύει.

Το ερώτημα που μένει, αγαπητέ αναγνώστη, είναι το εξής: Εσύ θα είσαι το κοινό ή ο σεναριογράφος της πολιτικής παράστασης που παρακολουθείς;

• Hard Talks
• Αλέξης Χαρίτσης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ