Οι άλλοτε… Διόσκουροι Τσίπρας – Παππάς που «τσακώνονται» για τους καναλάρχες – Πλαστές υπογραφές για τη Λατινοπούλου – Χρυσός χορηγός του Μητσοτάκη; Ο Βελόπουλος κάνει… air-support

Κάποτε ο ένας υπέγραφε αποφάσεις και ο άλλος πρόλογους. Τώρα, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς μοιάζουν να διαφωνούν όχι απλώς για την πολιτική τους διαδρομή, αλλά για… το ποιος από τους δύο έχει γράψει το σωστό βιβλίο.

Ο Τσίπρας, στη νέα του «Ιθάκη», κάνει αυτοκριτική: παραδέχεται ότι η μετωπική σύγκρουση με τους καναλάρχες ήταν λάθος και πως η διαδικασία των τηλεοπτικών αδειών ήταν «επιδεικτικά επιθετική». Με λίγα λόγια, ζητά ένα είδος πολιτικής συγγνώμης —ίσως και προσωπικής ανακούφισης— για τις σκηνές εκείνες με τους επιχειρηματίες κλεισμένους χωρίς κινητά και με delivery στο υπόγειο της Γενικής Γραμματείας.

Μόνο που, όπως του υπενθύμισε ο Νίκος Παππάς, ο ίδιος Τσίπρας είχε γράψει μόλις πέρυσι… τον πρόλογο στο δικό του βιβλίο για τις τηλεοπτικές άδειες («Μ.Μ.Ε. την άδειά σας», εκδ. Θεμέλιο), και τότε ήταν «βαθιά υποστηρικτικός και πολιτικός». Πώς γίνεται, λοιπόν, μέσα σε λίγους μήνες, ο ίδιος άνθρωπος να αλλάζει οπτική γωνία; Ήταν σωστό τότε, λάθος τώρα; Ή μήπως το «λάθος» αφορά μόνο τον χρόνο της μετάνοιας;

Ο Παππάς, με τη γνωστή του ψυχραιμία, δεν τσίμπησε. Είπε πως δεν σχολιάζει «δημοσιεύματα», ότι θα περιμένει να διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο, αλλά φρόντισε να αφήσει την αιχμή του: «Έχω κρατήσει βαθιά στη σκέψη μου όσα έγραψε ο Τσίπρας στον πρόλογο του δικού μου βιβλίου». Με άλλα λόγια —ή πιο απλά— αν κάποιος αυτοδιαψεύδεται, δεν είμαι εγώ.

Κι ενώ ο Τσίπρας θυμάται ότι «η οργή δεν είναι καλός σύμβουλος», ο Παππάς υπενθυμίζει ότι ο νόμος για τις άδειες ισχύει ακόμη και σήμερα, οι τηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούν βάσει αυτού και το Συμβούλιο της Επικρατείας τον επικύρωσε. Δηλαδή, αν ήταν λάθος, γιατί συνεχίζουμε να ζούμε με αυτό;

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: ο ένας κάνει απολογισμό, ο άλλος υπενθυμίζει το… παρελθόν με υποσημειώσεις. Ο πρώην πρωθυπουργός γράφει για την «Ιθάκη», αλλά μοιάζει να έχει ξεχάσει ότι σε εκείνο το ταξίδι δεν ήταν μόνος του στο πλοίο. Ο συγκυβερνήτης του, ο Νίκος Παππάς, του θυμίζει ευγενικά πως κάποτε ταξίδευαν με τον ίδιο χάρτη.

Στο τέλος της ημέρας, ο Τσίπρας δεν χρειάζεται αντιπολίτευση — του αρκεί να ανοίξει τις δικές του εκδόσεις. Γιατί, αν πιστέψουμε όσα γράφει στο βιβλίο του Παππά, τότε η «Ιθάκη» τον διαψεύδει. Αν όμως ισχύει η «Ιθάκη», τότε διαψεύδει τον… πρόλογο.
Με άλλα λόγια: ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε επιτέλους να κάνει αυτό που δεν πέτυχαν οι καναλάρχες — να λογοκρίνει τον ίδιο του τον εαυτό.

Πλαστές υπογραφές και… αληθινά προβλήματα για τη Λατινοπούλου

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου, που συνήθως δικάζει τους άλλους μέσω social media, φαίνεται πως αυτή τη φορά θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις όχι στο Instagram αλλά στον Εισαγγελέα. Ναι, καλά διαβάσατε — σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος της για πλαστογραφημένες υπογραφές κατά την ίδρυση του κόμματός της. Οι «υποστηρικτές» που φέρονται να υπέγραψαν ίσως δεν ήξεραν καν ότι… την υποστήριζαν.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, απαντώντας στη Βουλή, το είπε καθαρά: υπάρχει ποινική δικογραφία, που διαβιβάστηκε στον αρμόδιο Εισαγγελέα και συσχετίστηκε μάλιστα με προηγούμενη υπόθεση. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για «φήμες» των κακών ΜΜΕ, αλλά για επίσημη εξέλιξη με αριθμό πρωτοκόλλου και ημερομηνίες.

Η υπόθεση αφορά τις 200 υπογραφές που απαιτεί ο νόμος για την ίδρυση κόμματος — προφανώς, η κυρία Λατινοπούλου πήρε το νούμερο «200» μάλλον ως προτεινόμενο στόχο, όχι ως υποχρεωτικό. Ο έλεγχος γνησιότητας, λέει ο υπουργός, γίνεται όταν υπάρξει καταγγελία. Και, προφανώς, κάποιος από τους «υπογράφοντες» πρέπει να αναρωτήθηκε πότε ακριβώς υπέγραψε και… για ποιον.

Η ερώτηση κατατέθηκε από τον ανεξάρτητο βουλευτή Γιώργο Μανούσο, πρώην «Σπαρτιάτη» — δηλαδή από εκείνη τη σχολή πολιτικής σκέψης που πιστεύει πως η Δικαιοσύνη είναι προαιρετική. Αυτή τη φορά, όμως, φαίνεται πως η Δικαιοσύνη θυμήθηκε να κάνει scroll προς τα πάνω.

Αν μη τι άλλο, το περιστατικό αποδεικνύει ότι η πολιτική ζωή έχει μπει για τα καλά στην εποχή του copy-paste: άλλοι αντιγράφουν ιδέες, άλλοι προγράμματα — και κάποιοι, όπως φαίνεται, υπογραφές.
Μένει να δούμε αν η Αφροδίτη Λατινοπούλου θα ισχυριστεί πως πρόκειται για «κακοήθεια του συστήματος» ή αν θα παραδεχθεί ότι αυτή τη φορά το φίλτρο της δεν έπιασε… τη δικαιοσύνη.

Χρυσός χορηγός του Μητσοτάκη; Ο Βελόπουλος κάνει… air-support στο Μαξίμου

Κάθε μέρα και ένα τηλεοπτικό θαύμα. Στο MEGA NEWS «TALK» ο Κυριάκος Βελόπουλος ανέλαβε χρέη —απρόσμενου— «χρυσού χορηγού» της πολιτικής καμπάνιας του Κυριάκου Μητσοτάκη: όχι με επιταγή στο χαρτοφυλάκιο αλλά με ρητορική που κάνει το ένα βήμα δεξιά και αφήνει το Μέγαρο να μαζεύει τα κουκιά.

«Δεν έχουμε Δημοκρατία», φωνάζει · και ποιος καλύτερος τρόπος για να υπερτονίσεις την ανάγκη «συστράτευσης» γύρω από το καθεστώς από το να μιλάς για «ολιγαρχία», «παρακράτος» και «trolls»; Η περιγραφή της σημερινής κυβέρνησης ως «μεταρρυθμιστή που απλώς άλλαξε επιτελείο» δεν είναι ακριβώς attack — είναι free advertising: υπενθυμίζει στους ψηφοφόρους ότι υπάρχει τάξη και ηγεσία, κι αν νοιώσουν ανασφάλεια, το φυσικό αποτέλεσμα είναι να σφίξουν και πάλι το χέρι του ισχυρού.

Και όταν το θεατρικό πέδιλο βγαίνει για τα ελληνοτουρκικά, τότε ο Βελόπουλος κάνει το δικό του «πατριωτικό unboxing»: «12 ναυτικά μίλια — και βύθιση τουρκικών σκαφών», λέει. Σαφής, απλός, χωρίς διπλωματικές ντρίμπλες. Σαν να παραδίδει έτοιμη τη γραμμή για τα προεκλογικά φυλλάδια του ενός που θέλει να εμφανιστεί «σκληρός», αλλά όχι… επικίνδυνος. Η ρητορική του λειτουργεί σαν καλαφάτισμα: σηκώνει τη ρητορική στο επίπεδο του «εμείς θα τα κάνουμε όλα», αφήνοντας την κυβέρνηση να δείχνει μετριοπαθής — και επομένως λογική — στους αναποφάσιστους.

Όσο για το «Ναι» στο ερώτημα «Θα θέλατε να φύγουμε από την Ε.Ε.;», είναι το τέλειο political stunt: κραυγή που τραβάει τα φώτα, ξεβρακώνει τις ιδεολογικές ακρότητες και —παραδόξως— ωφελεί τους κεντρώους. Γιατί τι κάνει ο μέσος ψηφοφόρος βλέποντας τέτοια άκρα; Στρέφεται στην ασφάλεια του status quo. Μία σκληρή φωνή στην τηλεόραση = ένας μετριοπαθής ψηφοφόρος περισσότερο στο κόμμα της σταθερότητας.

Συμπέρασμα; Ο κύριος Βελόπουλος μπορεί να νομίζει ότι χτυπάει το σύστημα, αλλά στην πραγματικότητα παίζει το ρόλο που οι επικοινωνιολόγοι δεν θα τολμούσαν — κάνει τον «εσωτερικό εξτρεμισμό» ώστε όλα τα υπόλοιπα να δείχνουν λογικά, μετρημένα, κυβερνητικά. Έτσι, χωρίς να το ξέρει (ή μάλλον χωρίς να του νοιάζει), λειτουργεί ως χρυσός χορηγός της… πολιτικής διαχείρισης: δίνει θέαμα, δίνει πόλωση, και αφήνει το Μέγαρο να μαζεύει τα πολιτικά φύκια που επιπλέουν.

Σε απλά ελληνικά: προτείνετε του Μητσοτάκη να πληρώσει ευχαριστήρια επιταγή — όχι σε ευρώ, σε τηλεοπτικά 30λεπτα. Εξάλλου, ο καλύτερος χορηγός δεν είναι αυτός που βγάζει διαφήμιση· είναι αυτός που κάνει τους αντιπάλους να φαίνονται λογικοί. Και χρυσού χορηγού απαιτήσεις έχουν.

• Αλέξης Τσίπρας
• Αφροδίτη Λατινοπούλου
• Κυριάκος Βελόπουλος
• Νίκος Παππάς