Οι κλαρινογαμπροί της δυστυχίας

Η κατάκτηση του Euro 2004 ήταν μια αδιανόητη επιτυχία που δεν χωρούσε ο νους του ανθρώπου πριν ξεκινήσει η μπάλα να κυλάει στο χορτάρι. 

 

Οι δυο ήττες από τα νησιά Φερόε στην ίδια προκριματική φάση είναι μια εξίσου αδιανόητη αποτυχία που ούτε ο  μεγαλύτερος ανθέλληνας, ο Σόιμπλε ας πούμε για να λαϊκίσω λίγο, δεν θα τολμούσε να ονειρευτεί.  

Ζούσαμε εδώ και δέκα χρόνια στο ρυθμό μιας υπέρβασης που δεν μας άξιζε. Δεν άξιζε στο ποδόσφαιρο μας.  Μας προέκυψε πάντως. Και αντί να κάνουμε ότι μπορούμε για να την «τσιμεντώσουμε», να την χρησιμοποιήσουμε ως βάση για την βελτίωση του αθλήματος σε όλους τους τομείς, εμείς φτάσαμε στο πρόσφατο, απολύτως επιτυχημένο Μουντιάλ να τη δηλητηριάσουμε με οπαδισμό και χυδαιότητα. Τότε η Εθνική διέθετε ακόμα αντισώματα. Τα αντισώματα τελείωσαν. Ο Σάντος έφυγε. Ο βδελυρός Κατσουράνης δεν έπαιζε. Και κάπως έτσι, έντεκα χρόνια περίπου μετά την αφετηρία ενός ταξιδιού που δεν  σταμάτησε να μας δίνει χαρές (κι ας γκρινιάζαμε ορισμένοι, μαζί κι εγώ, ότι θέλαμε καλύτερη μπάλα), επιστρέψαμε στις εποχές της απαξίωσης. Και παίρνουμε πια αυτό ακριβώς που μας αξίζει. 

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο sdna.gr