Όλοι έπεσαν από τα σύννεφα μετά τον θάνατο Μαζωνάκη

Μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, όλοι φαίνεται να ανακάλυψαν ξαφνικά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι Αρχές ερευνούν. Οι γιατροί καλούνται να απολογηθούν. Το υπουργείο Υγείας ψάχνει άδειες, διαδικασίες και προϋποθέσεις. Οι αρμόδιοι φορείς δηλώνουν ότι θα εξετάσουν εάν τηρούνταν οι κανόνες.

Και κάπου εδώ γεννάται το απλό ερώτημα, πού ήταν όλοι πριν;

Γιατί το πραγματικό θέμα δεν είναι μόνο όσα ενδεχομένως συνέβησαν μέσα στο συγκεκριμένο ιατρείο. Το πραγματικό θέμα είναι ότι μια σοβαρή, απαιτητική και δυνητικά επικίνδυνη ιατρική πράξη φαίνεται ότι μπορούσε να παρέχεται επί μακρόν χωρίς το κράτος να έχει διαπιστώσει αν γινόταν με τις σωστές προδιαγραφές. Και δεν μιλάμε για κάτι που γινόταν σε υπόγειο.

Μιλάμε για θεραπείες που παρουσιάζονταν δημόσια, διαφημίζονταν, συζητούνταν και προσφέρονταν έναντι υψηλού αντιτίμου. Άρα δεν αρκεί η εξήγηση «δεν γνωρίζαμε».

Ο έλεγχος δεν υπάρχει για να περιμένει μια καταγγελία ή έναν θάνατο. Υπάρχει για να προλαμβάνει. Αν μια θεραπεία απαιτεί συγκεκριμένο περιβάλλον, συγκεκριμένο εξοπλισμό και συγκεκριμένες συνθήκες ασφάλειας, τότε κάποιος πρέπει να ελέγχει εάν αυτά υπάρχουν. Αν δεν υπάρχουν, κάποιος πρέπει να παρεμβαίνει. Αν υπήρχαν καταγγελίες, ενδείξεις ή δημόσιες αναφορές, κάποιος όφειλε να τις αξιολογήσει. Και αν όλα αυτά δεν έγιναν, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να περιοριστεί στους τέσσερις τοίχους ενός ιατρείου.

Η υπόθεση Μαζωνάκη αναδεικνύει ένα πολύ ευρύτερο πρόβλημα, την ανάπτυξη μιας αγοράς «θεραπειών» όπου η ιατρική πράξη συναντά το lifestyle, την αντιγήρανση, την ευεξία, την αποτοξίνωση και την υπόσχεση γρήγορων αποτελεσμάτων. Εκεί ακριβώς χρειάζεται περισσότερο κράτος.

Όχι γραφειοκρατία. Έλεγχο. Γιατί ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει ποια πράξη απαιτεί νοσοκομειακό περιβάλλον, ποιο μηχάνημα χρειάζεται πιστοποίηση ή ποια θεραπεία έχει πραγματική επιστημονική ένδειξη.

Γι’ αυτό υπάρχουν οι θεσμοί. Φυσικά υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Οφείλουμε να ρωτάμε, να ζητάμε δεύτερη γνώμη και να μην αντιμετωπίζουμε την Υγεία σαν υπηρεσία πολυτελείας όπου η υψηλή τιμή σημαίνει αυτομάτως και μεγαλύτερη ασφάλεια. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να ξεπλυθούν οι θεσμικές ευθύνες. Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν πέθανε και μετά ξαφνικά δημιουργήθηκε ένα σύστημα ελέγχου.

Το σύστημα υποτίθεται ότι υπήρχε ήδη. Το ερώτημα είναι εάν λειτουργούσε. Αν λειτουργεί και ήταν η… κακιά στιγμή. Ας δημοσιοποιήσουν λοιπόν, όλους τους ελέγχους που έχουν κάνει τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί και σε πόσα παράνομα ιατρεία και κλινικές έχει μπει λουκέτο.

Και μέχρι στιγμής, η εικόνα που δημιουργείται είναι εξαιρετικά δυσάρεστη.

Όλοι έπεσαν από τα σύννεφα όταν ήταν ήδη πολύ αργά.

Οι ποινικές ευθύνες θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη.

Οι θεσμικές όμως ευθύνες είναι διαφορετική υπόθεση.

Και η κυβέρνηση, το υπουργείο Υγείας και οι αρμόδιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί οφείλουν μία καθαρή απάντηση, Πόσοι έλεγχοι είχαν γίνει πριν από τον θάνατο Μαζωνάκη και τι ακριβώς είχαν βρει;

Γιατί αν η απάντηση είναι «κανένας», τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που έγινε στο ιατρείο. Το πρόβλημα είναι ότι το κράτος εμφανίστηκε όταν είχε ήδη έρθει το ασθενοφόρο.

• γιατροί
• Γιώργος Μαζωνάκης
• θάνατος
• υπουργείο Υγείας