ΟΠΕΚΕΠΕ: Ηξεραν αλλά…αγρόν ηγόραζαν! – Αγγελόπουλοι vs Γιαννακόπουλος: There Will Be Blood – Το reboot του 1993 με σκηνοθεσία Αντώνη – Ε… Αλέξη: «Αχ, πού ‘σαι νιότη…»

Ο Αλέξης Τσίπρας από ελπίδα της Αριστεράς… συνομιλητής της Ντόρας. Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά…

Πολιορκημένος όχι από εχθρούς, αλλά από… παρέες

«Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά…» έγραφε ο Βάρναλης στους Σκλάβους Πολιορκημένους, προοικονομώντας –ποιητική αδεία– την πορεία του Αλέξη Τσίπρα. Όχι, δεν του καταλόγισε κάποιος λίγη θέληση, αλλά το «πού ‘σαι νιότη…» αποκτά σήμερα σχεδόν δραματουργική ακρίβεια, ειδικά όταν η πρώην ελπίδα της Αριστεράς εντοπίζεται να συντρώγει χαμογελαστός με τη Ντόρα, τον Ρουσόπουλο και τον Μαρκόπουλο στα Χανιά.

Κάποιοι είπαν πως ήταν απλώς μια θεσμική συνάντηση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Άλλοι πως όλοι πια είναι «παρέα». Αλλά η παρέα αυτή, για όσους θυμούνται το 2015, δεν μοιάζει με εκείνη που ονειρεύτηκε η πλατεία Συντάγματος. Εκτός πια κι αν το «go back Madame Merkel» είχε κρυφή υποσημείωση: «εκτός αν περάσουμε για δείπνο με τους δεξιούς σου ομολόγους».

Από το 3% στο 36% και ξανά στο… χανιώτικο μενού

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε ως το παιδί που δεν ήταν του κομματικού σωλήνα, ο εκφραστής μιας νέας Αριστεράς – ίσως και ενός αριστερού ΠΑΣΟΚ με καθαρό μέτωπο. Έφτασε να γίνει ο νεότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης και να σηκώσει το βάρος ενός δημοψηφίσματος που τελείωσε πριν καλά-καλά ξεκινήσει. Και τώρα; Τώρα απολαμβάνει ψάρι και ευρωπαϊκή συντροφιά με τους ίδιους που τότε απέρριπτε με ιδεολογική σφοδρότητα.

Ποιος θα του το ‘λεγε, όταν μιλούσε για τους εχθρούς του λαού και το παλιό σύστημα, ότι κάποια μέρα θα κουβέντιαζε για την επικαιρότητα με τον Στυλιανίδη και θα χαριεντιζόταν με τη Συρεγγέλα. Η πραγματικότητα δεν εκδικείται, απλώς σε σερβίρει με ειρωνεία. Και με πρώτο πιάτο, ξεχασμένες υποσχέσεις.

Η επιστροφή του υιού του συστήματος;

Μαθαίνω πως ο Αλέξης δεν έχει παραιτηθεί από την ιδέα της επιστροφής. Ψάχνει το timing, βλέπει την αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτόν, αφουγκράζεται τα ερείπια της παράταξης που ο ίδιος αποδόμησε για να φτιάξει κάτι προεδρικά μοντέρνο, και περιμένει. Όχι σαν ηγέτης σε αναμονή, αλλά σαν brand που ψάχνει rebranding.

Θυμίζει λίγο τον πολιτικό εκείνον που κάποτε απαρνήθηκε την ιδιότητά του και είπε «δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός», για να καταλήξει να συζητά το μέλλον της χώρας με τα πιο institutional πρόσωπα της Δεξιάς. Πάντα γελαστός, πάντα πρόθυμος, πάντα σερβιρισμένος.

Κάποτε έλεγες… τώρα τρως

Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα συμβολισμών. Όταν ο Τσίπρας κάθεται δίπλα σε όσους κάποτε χαρακτήριζε εκπροσώπους του μνημονιακού κατεστημένου και ελίτ τότε δεν είναι απλώς πολιτική ωρίμανση. Είναι αποδοχή ήττας. Όχι από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό. Τον παλιό.

Γιατί τελικά, αυτό που τρώγεται πιο εύκολα από το φρέσκο φαγκρί, είναι οι ίδιες σου οι αυταπάτες.

Τζάμπολ από το Μαξίμου

Στο ΣΕΦ δεν παίχτηκε μπάσκετ. Παίχτηκε Fight Club  χωρίς σενάριο και χωρίς Μπραντ Πιτ. Το αποτέλεσμα; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, να ανακοινώνει πως ο τρίτος τελικός μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού αναβάλλεται. Όχι για λόγους καιρού, αλλά για λόγους πολιτισμού – που δεν έχουμε. Και για λόγους… κοινής ντροπής. Οι πρόεδροι των δύο ομάδων θα κληθούν τώρα να δώσουν ρητές δεσμεύσεις. Σαν να καλείς τον Άλ Πατσίνο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε κοινή εμφάνιση και να τους ζητάς «να είναι ήσυχοι». Έχουμε περάσει από την εποχή του Hoosiers στην εποχή του Scarface – ομαδική παράκρουση με βία και οργή.

Κυβέρνηση: όταν χάνεις τον έλεγχο, κάνεις συνέντευξη Τύπου

Ο πρωθυπουργός –αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα– θα πεταχτεί κι αυτός για να κάνει τζάμπολ. Ο Βρούτσης ανέλαβε ρόλο mediator και θα προσπαθήσει να καθίσει τον Δ. Γιαννακόπουλο και τους Αγγελόπουλους στο ίδιο τραπέζι. Στο μεταξύ, έχουν προηγηθεί χειρονομίες, βρισίδια, μηνύσεις και ένα «μπαρούτι» που μυρίζει πιο έντονα από αθλητικό αποσμητικό σε αποδυτήρια. Το πρωτάθλημα, αν δεν μπουν υπογραφές… game over. Ποιος θα το σώσει; Ο Μάβερικ;  Ή ο Dark Knight; – Ο Μπάτμαν της νύχτας και της ασφάλτου. Γιατί σίγουρα όχι ο Βρούτσης.

Μπάσκετ των επιχειρηματιών, ή reality με χορηγούς;

Οι Αγγελόπουλοι και ο Γιαννακόπουλος δεν είναι απλώς πρόεδροι. Είναι επιχειρηματίες, παράγοντες και βασικοί χορηγοί… της παρακμής. Ήθελες να δεις Coach Carter ; Έβλεπες The Wolf of Wall Street – απληστία και χάος με κουστούμι Armani. Μόνο που αντί για καλοπαιγμένες σκηνές, είχες αληθινές φάπες, και αντί για Ντι Κάπριο, είχες ρίψεις… βρισιών και «δαχτύλων».

Νόμος και Α-νομία

Η κυβέρνηση επικαλέστηκε «πρωτοβουλίες και αποφάσεις» κατά της βίας εδώ και 15 μήνες. Δηλαδή από τότε που υποτίθεται ότι δεν θα ξαναδούμε επεισόδια στα γήπεδα. Και τώρα τι κάνουμε; Διακόπτουμε τελικούς. Όπως λέει και ο Συνηθισμένος Ύποπτος: «Η μεγαλύτερη απάτη του διαβόλου ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει». Ε, κάτι τέτοιο έγινε και με την κάθαρση στον αθλητισμό.

Το καλάθι της κυβέρνησης είναι τρύπιο

Αντί για παραγωγική οικονομία, έχουμε παραγωγή επεισοδίων. Αντί για μπασκετικό πολιτισμό, έχουμε ταραχή στο γήπεδο και το Μαξίμου σε απόγνωση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι πρόεδροι δίνουν και media show, τραβώντας τα φώτα από το άθλημα και στρέφοντάς τα πάνω τους, σαν θεατρικά φαντάσματα που ψάχνουν χειροκρότημα σε κλειστό γυμναστήριο.
Ο ελληνικός τελικός μπάσκετ δεν είναι πια αθλητικό γεγονός. Είναι σκηνή από το Joker. Βία, ειρωνεία, κατάρρευση θεσμών, και κάμερες που γράφουν… μέχρι να πέσει η τελευταία καρέκλα. Κι εμείς, θεατές σε μία χώρα που μπερδεύει τον ανταγωνισμό με το Mad Max. Δυστυχώς, εδώ το Game of Zones δεν έχει ούτε fair play, ούτε happy end.

Ο Σίσι, η βόμβα και ο Μητσοτάκης στο ρόλο του Λεονάρντο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μπει σε μια επικίνδυνη φάση Don’t Look Up – μην κοιτάς ψηλά, εκεί όπου ο μετεωρίτης έρχεται κατά πάνω σου κι εσύ δίνεις συνέντευξη με χαμόγελο για τη μείωση των τιμών στα μπισκότα. Και η βόμβα του Σινά, με πρωταγωνίστρια τη «φίλη» Αίγυπτο, ήταν όντως βόμβα – αλλά μόνο για εμάς. Γιατί ο Σίσι την ήξερε. Και ίσως ήρθε Αθήνα απλώς για να βεβαιωθεί ότι ναι, αυτοί δεν έχουν ιδέα τι έρχεται.

Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής τύπου «μπινελίκι-μετά-κουμπαριά»

Το Κάιρο μάς πέταξε στο γεωπολιτικό περιθώριο. Η Αθήνα κοιμόταν τον ύπνο του «γεωστρατηγικού κόμβου». Και όταν ήρθε η ψυχρολουσία, η αντίδραση ήταν… επόμενη εβδομάδα. Αντί να στείλουν αποστολή αυθημερόν, υπολόγισαν πτήσεις, κουστούμια και, φαντάζομαι, αν χωράει στο πρόγραμμα του Βρούτση μετά το τζάμπολ στο μπάσκετ. Τέτοιο συντονισμό ούτε σε Μαραθώνιο Ελβετικού Στρατού δεν βρίσκεις. Το σοκ είναι πλήρες. Και η αμηχανία απόλυτη. Όπως λέει και ο Al Pacino στο Scent of a Woman : «I’ve been around, you know? And there is no prosthetic for an empty soul». Κι εδώ, ούτε προσθετικό υπάρχει για άδεια πολιτική πυξίδα.

Η Ιστορία γράφεται… και σβήνει κυβερνήσεις

Όταν περάσει ο χρόνος και καταλαγιάσουν τα χαμόγελα από τα θερινά ταξίδια των υπουργών, η Ιστορία δεν θα ασχοληθεί με ποιος είπε τι σε ποιο πάνελ. Θα μείνει με τα ουσιώδη: την απουσία ετοιμότητας, τις ήττες στα εθνικά, τη γεωπολιτική μοναξιά.

Στάχτη στα μάτια… αν υπάρχουν μάτια

Σίσι, Μητσοτάκης, φιλιά, δηλώσεις, συνέντευξη, επενδύσεις – και μετά μπαμ. Κυριολεκτικά. Ούτε ένα σήμα δεν διάβασαν. Ούτε ένα προειδοποιητικό τηλεγράφημα. Το ερώτημα δεν είναι πια αν «είχαμε πληροφόρηση». Είναι αν έχουμε… μάτια. Γιατί στάχτη ρίχνεις σε μάτια που υπάρχουν. Όχι σε μάτια που είναι ήδη κλειστά – ή χειρότερα, καρφωμένα μόνο στα likes.

Το τέλος δεν θα είναι κινηματογραφικό

Εκτός κι αν μιλάμε για Titanic. Πλοίο πολυτελείας, χαμόγελα στο σαλόνι, το πλήρωμα διαβεβαιώνει «όλα υπό έλεγχο», και από κάτω η τρύπα μεγαλώνει. Η Αίγυπτος, η Τουρκία, η Λιβύη, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, όλοι αλλάζουν θέσεις, τα δεδομένα μετακινούνται, οι χάρτες ξαναγράφονται. Μόνο η Αθήνα σταθερή. Σαν διακοσμητικό σε βιτρίνα γεωπολιτικής που ξεπούλησε. Και όπως είπε και ο Colonel Jessep στον A Few Good Men: «You can’t handle the truth!». Ναι. Όντως. Δεν μπορούν. Και ίσως δεν θέλουν.

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Ηξεραν αλλά…αγρόν ηγόραζαν!

Ηξεραν οι φωστήρες του επιτελικού κράτους; Βεβαίως! Και τι έκαναν; Τίποτε! Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Με στοιχεία:  Το 2021, δεκαπέντε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν Ερώτηση στη Βουλή για το θέμα αυτό σημειώνοντας ότι οι παραγωγοί ανησυχούν για φαινόμενα αδιαφάνειας και άνισης μεταχείρισης στην κατανομή δικαιωμάτων. Κάνουν λόγο για βοσκοτόπια χωρίς ζωικό κεφάλαιο και για αγρότες του καναπέ. Υπουργός Γεωργικής Ανάπτυξης ήταν ο Μάκης Βορίδης. Το 2022, ο πρόεδρος της Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, Δημητρης Καρούνης, ενημέρωσε λεπτομερώς τον τότε υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Γιώργο Γεωργαντά, καθώς και την διεύθυνση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το 2023, ενημερώθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από τον πρόεδρο της Εθνικής Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, Παύλο Σατολιά.

…Εχει δίκιο ο σημερινός υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, να λέει ότι το πρόβλημα ξεκίνησε το 2015 όταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ υιοθέτησε «τεχνική λύση» χωρίς να υπάρχουν βοσκοτοπικοί χάρτες με αποτέλεσμα να δηλώνονται εικονικά βοσκοτόπια, και ότι το 2017, με υπουργική απόφαση, δόθηκε η δυνατότητα να βεβαιώνονται βοσκότοποι ακόμη και χωρίς ζωικό κεφάλαιο.

Ετσι είναι. Αλλά από το 2019 που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας η ΝΔ, τι έγινε κύριε Τσιάρα; Εμείς σας είπαμε τι έγινε. Με στοιχεία. Κι άντε να δούμε τώρα πως θα ξεμπλέξουν…

Μπορεί ο Αντώνης να φτιάξει νέο κόμμα; Ρώτα πρώτα την Αφροδίτη (Λατινοπούλου)

Κάποιοι φαντάζονται τον Αντώνη Σαμαρά ως τον Michael Corleone στο The Godfather Part III, έτοιμο να τραβήξει τη σκανδάλη μιας ύστατης επιστροφής: «Just when I thought I was out, they pull me back in». Η πραγματικότητα, όμως, είναι λιγότερο επική και περισσότερο γεμάτη εμπόδια. Όχι μόνο γιατί το 3,3% «σίγουρης ψήφου» δεν είναι ακριβώς κάλεσμα στα όπλα, αλλά γιατί στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας συνωστίζονται ήδη τόσοι μνηστήρες που θυμίζει The Hunger Games.

Σκηνικό φτιαγμένο για τρέιλερ, όχι για κάλπη

Ο Σαμαράς – είτε το πει είτε όχι – υπονοεί εδώ και καιρό ότι «αυτό δεν είναι κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, είναι κυβέρνηση Κυριάκου». Σαν να λέει: «η παράταξη έφυγε από το σπίτι και ξέχασε τα κλειδιά». Σωστά. Αλλά αν το σχέδιο είναι να επιστρέψει, θα πρέπει να χτυπήσει την πόρτα – και προς το παρόν, η πόρτα γράφει «Αφροδίτη live από TikTok» και «Βελόπουλος μοιράζει ιερές πατέντες». Είναι δύσκολο να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο όταν το έδαφος δεξιά της ΝΔ είναι ήδη κατειλημμένο από influencers και βαριεστημένους πατριώτες.

Το σενάριο των τριπλών εκλογών και η παγίδα της συστημικής πόλωσης

Ένα κόμμα τύπου Σαμαρά δεν θα φτάσει ούτε στη γωνία αν παίζει μπάλα εν μέσω τριπλής εκλογικής αναμέτρησης. Εκεί δεν επιβιώνεις με το «κάποτε ήμουν Πρωθυπουργός», αλλά με ρυθμό meme και instant reaction. Και κυρίως: πρέπει να απαντήσεις στους δικούς σου γιατί «εμποδίζεις την παράταξη». Δεν αρκεί να δείξεις το Μαξίμου και να πεις: «Εγώ τον είχα δάσκαλο». Ούτε το Dead Poets Society δεν είχε τέτοιο συναισθηματικό φορτίο.

Ο Κώστας, ο Σταύρος και το Πολεμικό Μουσείο: κάλεσμα στα παλιά όπλα

Αν έχει μείνει μια αχτίδα τηλεσκηνοθεσίας σε αυτή την προδημοκρατική σύγκρουση, θα τη δούμε στις 17 Ιουνίου στο Πολεμικό Μουσείο. Ομιλητές Σαμαράς και Καραμανλής. Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν Legends of the Fall . Ή καλύτερα, The Expendables: Right-Wing Edition. Το μενού θα περιλαμβάνει υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη και προσεκτικά χαμόγελα μπροστά στις κάμερες. Αν πει κάτι ο Αντώνης, θα το πει με τρόπο που θα καταλάβει… όποιος πρέπει. Και αν δεν πει, θα το υπονοήσει – για να νομίζουν όλοι ότι κάτι ξέρουν.

Η Νέα Δημοκρατία γελά, αλλά το αυτί της γέρνει

Στο Μαξίμου δείχνουν ψύχραιμοι – αλλά μόνο στα λόγια. Γιατί ξέρουν καλά πως το 3,3% που δηλώνει βέβαιο για Σαμαρά, μπορεί αύριο να γίνει 5% αν βγει σωστά η σκηνοθεσία. Και στη σημερινή πολιτική σκηνή, το 5% με σταυρό και ψήφο διαμαρτυρίας μπορεί να γίνει μπαλαντέρ. Ή χειρότερα: spoiler. Ο Μητσοτάκης δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει 3-4 μονάδες από τα δεξιά του όταν παλεύει με φθορά, Τέμπη και Σινά.

Όσκαρ για καλύτερη… αναμονή

Το πολιτικό θρίλερ «Σαμαράς reloaded» είναι ακόμα στο pre-production. Δεν υπάρχει ακόμα τίτλος. Δεν υπάρχει ακόμα budget. Και ίσως να μην υπάρξει ποτέ. Αλλά το σενάριο υπάρχει. Το κοινό υπάρχει. Και ο πρώην πρωθυπουργός κρατά το στυλό. Το μόνο που λείπει είναι το… τρέιλερ. Ή ίσως όχι: ίσως στις 17 Ιουνίου, στο Πολεμικό Μουσείο, να το δούμε. Όχι σε κινηματογράφο, αλλά live. Με ποπ κορν και τρίτο γύρο δελτίων ειδήσεων.

Ο Αλέξης και το πολιτικό déjà vu: σαν να βλέπεις για πέμπτη φορά το ίδιο trailer

Όταν λένε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «κάτι ετοιμάζει», οι πιο πολλοί δεν σκέφτονται «πολιτική κίνηση». Σκέφτονται Groundhog Day . Το ίδιο έργο, ξανά και ξανά, μόνο που αυτή τη φορά η μαρμότα μιλάει για «νέο ξεκίνημα» ενώ η μουσική υπόκρουση παίζει το theme από το Back to the Future.

Ο Τσίπρας – όπως όλοι οι πολιτικοί με κακή μνήμη και καλή αφήγηση – παλεύει με το εξής παράδοξο: πρέπει να εμφανιστεί ως το νέο, αποτινάσσοντας την εικόνα του παλιού, χωρίς να προσβάλει εκείνους που τον στήριξαν όσο ήταν το νέο που είχε γίνει παλιό αλλά ακόμα δεν το ήξερε. Και αυτό, χωρίς καν να έχει αποφασίσει αν θα κατέβει με νέο σχήμα ή θα στείλει απλώς newsletter με σκέψεις περί δημοκρατίας και Νότιας Αμερικής.

Ποιοι θα ‘ρθουν μαζί; Το πολιτικό casting καίει τα κανάλια

Ο Τσίπρας μοιάζει με σκηνοθέτη που ετοιμάζει ταινία χωρίς budget και χωρίς ηθοποιούς. Ούτε με τους παλιούς μπορεί να φωτογραφηθεί (βλ. Παππάς, Σπίρτζης, Φίλης ), ούτε οι νέοι έχουν κοινό (η κάμερα γράφει αλλά το κοινό… ζαλίζεται). Το ερώτημα είναι: θα το παίξει The Revenant;  Θα ματώσει, θα περπατήσει στην πολιτική τούνδρα, και θα επανέλθει; Ή θα ζήσει το προσωπικό του La La Land – να νομίζει ότι κέρδισε, ενώ τελικά… χάνει το Όσκαρ;

Η πλοκή μπλέκεται: νέοι παίκτες σε φθαρμένα σκηνικά

Και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί – Σαμαράς και Τσίπρας- μοιάζουν εγκλωβισμένοι στον πολιτικό Inception. Ένα όνειρο μέσα σε όνειρο, όπου η πραγματικότητα έχει ξεθωριάσει και όλοι ψάχνουν το τοτέμ για να διακρίνουν αν η πολιτική καριέρα τους είναι ακόμα ζωντανή ή απλώς… περιστρέφεται. Ο Τσίπρας θέλει να κάνει comeback χωρίς να χρειαστεί να πάρει θέση για το 2015. Ο Σαμαράς θέλει να επανέλθει χωρίς να χρειαστεί να θυμηθούν οι δεξιοί το 1993.

Πολιτικοί σαν το παλιό κρασί – με το ρίσκο να έχουν ξινίσει

Η πολιτική τους ύπαρξη μοιάζει με ταινίες που κάποτε έσπαγαν ταμεία. Τώρα παίζονται μεταμεσονύκτια ή γίνονται reboot χωρίς λόγο. Η ιστορία έχει χώρο για δυνατούς δεύτερους ρόλους. Όχι όμως για πρωταγωνιστές που επιμένουν ότι η σκηνή τους ανήκει επειδή κάποτε τους ανήκε. Και στην πολιτική, όπως και στο Χόλιγουντ, το κοινό αποφασίζει. Μόνο που εδώ δεν αγοράζει εισιτήριο. Ρίχνει ψήφο. Και το τέλος γράφεται live

Το δράμα των Τεμπών γίνεται… 

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί τον πρωθυπουργό για μια σειρά κακουργηματικών πράξεων, από διατάραξη συγκοινωνιών μέχρι υπόθαλψη εγκληματιών. Κι όμως, το αίτημά του αντιμετωπίζεται από τους όμορους χώρους με καχυποψία, ειρωνεία και… γραφειοκρατική ψυχραιμία. Λες και όλο αυτό το τραγικό – ένα πραγματικό Spotlight για τη δημόσια ασφάλεια και την πολιτική ευθύνη – έγινε αφορμή για ακόμα έναν κοινοβουλευτικό καβγά χωρίς φωνή.

Η Βουλή λειτουργεί πλέον σαν το πλατό του Birdman – Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας. Όλοι προσπαθούν να παραστήσουν κάτι σημαντικό, να πουν έναν μεγάλο μονόλογο, να γράψουν ιστορία – αλλά το κοινό έχει φύγει για διάλειμμα. Ή, ακόμη χειρότερα, δεν πιστεύει πια ότι κάτι έχει σημασία.

Το έγκλημα στα Τέμπη ως πολιτικό εργαλείο: Ποιος το έκανε καλύτερο spin;

Το ΚΚΕ απορρίπτει την πρόταση μιλώντας για «συγχωροχάρτι» στην πολιτική της απελευθέρωσης. Θυμίζει λίγο τον Joker όταν λέει «you get what you deserve». Όμως η αλήθεια είναι ότι το έγκλημα δεν έχει μόνο ποινικές αλλά κυρίως πολιτικές ρίζες. Και αυτές είναι βαθιές – τόσο βαθιές, που αν τις σκάψεις λίγο, βρίσκεις κομμάτια και από ΝΔ και από ΣΥΡΙΖΑ και από ΠΑΣΟΚ. Αλλά κανείς δεν τολμά να φτιάξει πραγματική εξεταστική για όλους. Αυτό θα ήταν σαν να βλέπαμε την extended version του Titanic με την πολιτική ελίτ ως ορχήστρα που συνεχίζει να παίζει όσο το πλοίο βουλιάζει.

Ποιος θέλει πραγματικά δικαιοσύνη;

Η πολιτική μας τάξη δεν θέλει λύσεις – θέλει αφήγημα. Θέλει να φαίνεται οργισμένη, προβληματισμένη, αλλά να συνεχίζει business as usual. Η προανακριτική θα μπορούσε να είναι το 12 Angry Men , αλλά καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με Death Becomes Her . Όλοι προσπαθούν να κρατηθούν ζωντανοί πολιτικά, ενώ μέσα τους έχουν ήδη πεθάνει κάθε διάθεση για αλήθεια.

Αν κάποιος νομίζει ότι έτσι θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τα Τέμπη, μάλλον ζει στο σινεμά. Γιατί η ελληνική πολιτική έχει ξεχάσει πώς τελειώνουν τα δράματα. Συνήθως τα κόβει απότομα. Σαν να ξέμεινε από φιλμ.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΟΠΕΚΕΠΕ