ΟΠΕΚΕΠΕ: Όλα του γάμου δύσκολα και το πρόστιμο… γαμήλιο δώρο – ΣΥΡΙΖΑ και ο εσωτερικός σπαραγμός του spin doctor – Ο προσωπικός αριθμός, ο Αντίχριστος και τα κεραμίδια της Κοβέσι

Στον ΟΠΕΚΕΠΕ τα ΑΦΜ έχουν γίνει καφές χωρίς φίλτρο. 3.500 κτηνοτρόφοι — με μια διακριτική αγάπη στην Κρήτη — φαίνεται πως πήραν επιδοτήσεις που δεν θα περνούσαν ούτε από το Excel του γραφείου ενός Γυμνασιάρχη.

Ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ετοιμάζεται να περάσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Ένα νέο Inside Job ετοιμάζεται — με πρωταγωνιστή τον Πιτσιλή ως διοικητή και τον Σαλάτα στον ρόλο του “θύματος που έφυγε με τιμές”. Και η Κοβέσι παρακολουθεί — όπως η Μέριλ Στριπ στο The Post — με την πένα στο χέρι και το βλέμμα στραμμένο στο Λασίθι.

Σκηνή 1η: ΟΠΕΚΕΠΕ, το sequel που δεν ζήτησε κανείς

Σε ένα κράτος που η διαχείριση αγροτικών ενισχύσεων θυμίζει το Everything Everywhere All at Once, ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Οργανισμός με αποστολή τις επιδοτήσεις, που κατέληξε να μοιράζει επιδοτήσεις… οριζοντίως και ανορθολογικώς. Και μάλιστα κατά 95% στην Κρήτη, που πρέπει να έχει πλέον τόσες αιγοπροβατομονάδες όσες έχει η Μασαχουσέτη  σε κατοίκους.

Η Ευρωπαία εισαγγελέας Κοβέσι έγινε έξαλλη — και όχι άδικα. Στην Spotlight των Βρυξελλών, ο τίτλος είναι «Πώς να χάσεις 3.500 ΑΦΜ σε 10 μέρες». Ο Σαλάτας, πρώην πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, απειλεί με μηνύσεις, ενώ την ίδια στιγμή τον αποχαιρετά ο Τσιάρας με το ύφος του Τομ Χανκς στο Saving Private Ryan: «ήσουν καλός στρατιώτης, αλλά…»

Σκηνή 2η: Από την ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ — Τα αρχεία X ανοίγουν

Στο πιο απροσδόκητο twist από την εποχή του The Sixth Sense, η κυβέρνηση εξετάζει να εντάξει τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Ναι, στον Πιτσιλή. Γιατί όχι; Αν το πρόβλημα είναι η αδιαφάνεια, ας το λύσει το μόνο σύστημα στη χώρα που γνωρίζει τι ώρα ήπιες καφέ και πού πήγες διακοπές.

Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για απλή απορρόφηση. Μιλάμε για θεσμικό καταβρόχθισμα. Μπείτε, λοιπόν, στο The Godfather Part II του δημοσίου. Ό,τι δεν ελέγχεται, ας ενσωματωθεί. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ υπό ΑΑΔΕ, κάθε τράγος με ΑΦΜ θα ελέγχεται για διπλή επιδότηση και πιθανή off-shore στο Κατσαπελάκη.

Σκηνή 3η: ΣΥΡΙΖΑ και ο εσωτερικός σπαραγμός του spin doctor

Κι ενώ η κυβέρνηση τρέχει να κλείσει τις τρύπες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Κουμουνδούρου παίζουν τη δική τους εκδοχή του Marriage Story με καλεσμένο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει 4 υπογραφές για να καταθέσει πρόταση προανακριτικής που θα περιλαμβάνει και τον Πρωθυπουργό. Η Νέα Αριστερά, όμως, λέει όχι, γιατί δεν υπάρχουν νομικά στοιχεία. Και κάπου εκεί, το μέτωπο “σοσιαλισμός με ευθύνη” κάνει exit stage left.

Το σενάριο θυμίζει La La Land: ξεκινάμε όλοι μαζί, τραγουδάμε όνειρα, και τελικά κανείς δεν μένει στο ίδιο δωμάτιο. Η πολιτική εμπιστοσύνη δεν είναι πια το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουν πια ούτε στοιχειώδη τηλεφωνική χημεία.

Σκηνή 4η: Ο Ζαχαριάδης και το Ισραήλ — Ψύχραιμος στο κέντρο του λαϊκιστικού τυφώνα

Μέσα σε αυτό το πολιτικό χάος, ο Κώστας Ζαχαριάδης μίλησε για το αυτονόητο: ότι ίσως δεν είναι σοφό να διακόψεις στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ χωρίς plan B, ακόμη κι αν είσαι οργισμένος με όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Στην Κουμουνδούρου όμως, το αυτονόητο θεωρείται ύποπτο.

Και ξαφνικά, ο Ζαχαριάδης γίνεται A Few Good Men – «You can’t handle the truth» φωνάζει σιωπηλά σε ένα κόμμα που έχει ξεχάσει ότι η εξωτερική πολιτική δεν είναι πανό σε πορεία, αλλά realpolitik με drones.

Σκηνή 5η: Το Ζάππειο — από κήπος της Δημοκρατίας σε πάρκινγκ με τηλεχειριστήριο

Ούτε το Ζάππειο δεν γλιτώνει. Ο εμβληματικός κήπος της πόλης έχει μετατραπεί σε υπαίθριο πάρκινγκ πολυτελείας, με παιδιά που παίζουν δίπλα σε SUV και μηχανές με φιμέ τζάμια. Ούτε καν το τμήμα πρασίνου του Δήμου Αθηναίων δεν πέρασε μια βόλτα — πιθανόν επειδή το GPS του μπλόκαρε από τις μπάρες εισόδου. Δεν αφορά τον Δήμαρχο γιατί η μόνο αρμοδιότητα που δίνει στον εαυτό τους είναι να γίνει αρχηγός στη θέση του Ανδρουλάκη αλλά όχι να διεκδικήσει και να «χτυπηθεί» με τις παραφωνίες μιας χαοτικής και άσχημης πόλης που γίνεται όλο και πιο μίζερη…

Αν το The Shape of Water ήταν μια ρομαντική φαντασίωση, το Ζάππειο είναι η ελληνική εκδοχή: το σχήμα του χώρου, η βρωμιά του νερού, και ο έρωτας με τα παράνομα τηλεχειριστήρια.

Επίλογος: ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, Ζάππειο και μια χώρα που όλα της φταίνε — εκτός απ’ την ανευθυνότητα

Η Ευρώπη εξαγριώνεται με τις επιδοτήσεις, η Δικαιοσύνη ψάχνει σε ποιον να χρεώσει τη συγκάλυψη, η Βουλή παίζει Sudoku με τις υπογραφές, και ο κήπος του Ζαππείου παραδίδεται στη χωματερή της αδιαφορίας.

Στην Ελλάδα του 2025, The Trial of the Chicago 7 θα γυριζόταν στο Μαξίμου. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει ούτε Σόρκιν να γράψει το σενάριο, ούτε δικαστής. Υπάρχουν μόνο οι υπεύθυνοι που μιλούν για μεταρρύθμιση, και οι ανεύθυνοι που μιλούν για συνωμοσία.

Και όπως θα έλεγε ο ήρωας του No Country for Old Men:
«If the rule you followed brought you to this, of what use was the rule?»
Αλλά στην Ελλάδα, κανείς δεν ακολουθεί κανόνες. Γι’ αυτό και όλα τα έργα — ακόμα και τα πολιτικά — παίζονται χωρίς σενάριο και χωρίς θεατές.

Ο προσωπικός αριθμός, ο Αντίχριστος και τα κεραμίδια της Κοβέσι

Από 1η Ιουνίου ο προσωπικός αριθμός θα γίνει η νέα κανονικότητα – για εμάς. Για κάποιους άλλους όμως, ο αριθμός αυτός είναι κάτι ανάμεσα σε σφραγίδα του Αντίχριστου και barcode της Αποκάλυψης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντα στο πνεύμα της Bridge of Spies, προσπάθησε να μεσολαβήσει ανάμεσα σε Παπαστεργίου και Ιερώνυμο, μπας και αποφευχθεί συνοδική… επίθεση στα ψηφιακά.

Η Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους μιλά για «πνευματική αυτονομία» και «ελευθερία της βούλησης». Δηλαδή κάτι σαν τον Joker, αλλά με ράσα. Αν συνεχίσουν έτσι, το μόνο που θα λείπει είναι μια εφαρμογή «Εκκλησία ID» και push notifications από τον Μητροπολίτη.

Εκπαίδευση κάτω από τη βάση – με τη βάση κάτω απ’ το χαλί

Τέσσερις βουλευτές της ΝΔ ρωτούν ευθέως τη Σοφία Ζαχαράκη αν τελικά το Λύκειο είναι σχολείο ή απλώς The School of Rock χωρίς το ροκ. «Μαθητές αποφοιτούν με κάτω από τη βάση» λένε. Ποιος να το φανταζόταν; Ότι μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα έμοιαζε περισσότερο με το Parasite και λιγότερο με το Dead Poets Society.

Η Ζαχαράκη καλείται να απαντήσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ίδια δεν ευθύνεται για την εκπαιδευτική επιπολαιότητα μιας χώρας που δεν ξέρει τι ζητά από το σχολείο: βαθμούς, δεξιότητες ή απλώς… ένα χαρτί. Και το ερώτημα είναι αν το χαρτί αυτό θα έχει αξία ή απλώς θα τυπώνεται σε θερμογραφικό ρολό δίπλα από τις αποδείξεις σουπερμάρκετ.

Η μαντίλα, ο Λαμπράκης και το παλιό καλό σκηνοθετημένο δράμα

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, από σκηνής Βουλής, αποφάσισε να συνδυάσει Selma και V for Vendetta, με μία μαντίλα στον λαιμό, ένα πανό στο χέρι και το πνεύμα του Λαμπράκη στον αέρα. Μόνο που το timing έβγαζε Don’t Look Up, καθώς τα μάτια όλων ήταν στα μικρόφωνα και όχι στο περιεχόμενο.

Ο Πρόεδρος της Βουλής το αντιμετώπισε ψύχραιμα – σαν να ήταν στο Spotlight, αλλά με σβηστά φώτα. Κανείς δεν αντέδρασε, ούτε όταν μεταξύ των αυτοκινήτων του Ζαππείου παίζουν παιδιά και τα λουλούδια έχουν αντικατασταθεί από κάδους και μπάρες εισόδου. Οικολογική Ευρώπη, λέει μετά ο Κυριάκος.

Γάζα, Χανιά και η ευρωπαϊκή συνείδηση με υπογραφή… ντόπια

Ο Γεραπετρίτης στα Χανιά, ο Παπανδρέου με βλέμμα γεωστρατηγικό, ο Τσίπρας αναμενόμενος — όλα καλά. Σαν συνέδριο της House of Cards, αλλά χωρίς την ίντριγκα και με λίγο κρητικό κρασί. Ο υπουργός Εξωτερικών μας υπενθύμισε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν και εκτός συνόρων. Κάτι που πιθανότατα ξέχασαν οι μισοί βουλευτές πίσω στην Αθήνα, που σπεύδουν να προτείνουν διακοπή στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, χωρίς εναλλακτική.

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν τον τίτλο Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, είναι γιατί και εδώ όλοι φωνάζουν, όλοι διαφωνούν, αλλά κανείς δεν οδηγεί κάπου.

Επίλογος: 365 αριθμοί, 158 βουλευτές, 1 χώρα που αλλάζει ταυτότητες χωρίς να αλλάζει συνήθειες

Ο προσωπικός αριθμός έρχεται. Το κράτος ψηφιοποιείται, η Εκκλησία εξάπτεται, η Παιδεία απαξιώνεται, τα πάρκα γίνονται πάρκινγκ και οι προτάσεις μομφής ψάχνουν… μομφόμενους.

Όλα αυτά, μαζί με μια μαντίλα, μια επιδότηση και ένα ΑΦΜ από τον Κρουσώνα, περιγράφουν την Ελλάδα του 2025. Κι όπως θα έλεγε και ο Μάικλ Κέιν στο The Dark Knight:
«Some men just want to watch the world burn. In Greece, some men just want να μη χάσουν τη θέση τους.»

Καλή εβδομάδα να έχουμε. Ή έστω καλή… εφαρμογή προσωπικού αριθμού.

Όταν το δικαστήριο θυμίζει «A Few Good Men» αλλά χωρίς τον Τομ Κρουζ

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, γνωστός για την πλοκή-ανάφλεξη που κουβαλά σε κάθε δημόσια εμφάνιση, ανέβηκε στο βήμα και αντί να καταθέσει, παρέδωσε σκηνοθετημένο μονόλογο τύπου A Few Good Men. Μόνο που εδώ δεν φώναζε «You can’t handle the truth!», αλλά κάτι πιο ελληνικό: «Ποιος σας έβαλε; Πείτε το αντρίκια!» – η φράση που θα έπρεπε να γραφτεί πάνω από την είσοδο του Εφετείου, δίπλα στο «Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή».

Με την κωδική ονομασία «Μάξιμος Σαράφης» και χωρίς καμία προστασία πια, ο κατηγορούμενος Φιλήστωρ Δεσταμπασίδης άκουγε τον υπουργό να του λέει: «Δεν με νοιάζει να σας καταδικάσω. Πείτε μόνο ποιος σας έβαλε». Δηλαδή δεν τον νοιάζει η ποινή. Τον νοιάζει η αφήγηση.

Η Novartis, τα λεφτά και η πολιτική φαντασίωση του «House of Cards»

Ο Άδωνις, με στόμφο μάρτυρα-σταυροφόρου, είπε πως δεν είχε ποτέ σχέσεις με τη Novartis και πως είναι «κωμικό να τον κατηγορούν ότι τον δωροδόκησαν για να… αδικήσει τη Novartis». Στην καλύτερη περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ περίεργο επεισόδιο του House of Cards. Στη χειρότερη, για μια ακόμη παράσταση με τον τίτλο «Όλοι είναι αθώοι μέχρι να μην υπάρχει πια τηλεθέαση».

Το αφήγημα πλέον δεν είναι αν έγιναν ή δεν έγιναν παρανομίες. Είναι ποιος έβαλε ποιους. Και κάπως έτσι, η δίκη αντί να γίνει για το ποιος ωφελήθηκε από τις μίζες, μετατρέπεται στο ποιος έβαλε τον μάρτυρα να μιλήσει. Μυρίζει The Usual Suspects, αλλά χωρίς τον Κάιζερ Σόζε. Εδώ όλοι ξέρουν ποιος είναι ο “ύποπτος”. Κανείς δεν θέλει να πει το όνομα.

Ο προστατευόμενος μάρτυρας και το μεγάλο κενό εμπιστοσύνης

Ο υπουργός δεν λέει όχι στον θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων — απλώς θέλει να φυλάσσονται στο Γκουαντάναμο και να περνούν από ανιχνευτή σκέψης πριν καταθέσουν. Η δήλωσή του πως «αν πει ό,τι του κατέβει δεν θα φεύγει ατιμώρητος» είναι μια χαριτωμένη υπενθύμιση ότι ο Άδωνις δεν πιστεύει απλώς στην ευθύνη του λόγου. Πιστεύει στην ποινικοποίηση της πολιτικής μυθοπλασίας.

Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς συκοφάντες ή θύματα. Έχουμε ένα κράμα από L.A. Confidential, Erin Brockovichκαι My Cousin Vinny, με μια δόση Catch Me If You Can. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος είπε ψέματα. Είναι αν είπε το ψέμα που τον βόλευε περισσότερο εκείνη τη στιγμή.

Και η πολιτική διάσταση; Μην ξεχάσουμε να δώσουμε το ρόλο και στον Τσίπρα

Ο Άδωνις φωτογραφίζει την τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως ηθικό αυτουργό της συνωμοσίας. Το αφήγημα είναι καθαρό: η Αριστερά έβαλε τους μάρτυρες να λένε ό,τι λένε για να ρίξει τη Δεξιά και να πιάσει πάτο η Novartis στο χρηματιστήριο… Κάτι σαν Mission: Impossible – Part Syriza.

Το πρόβλημα; Ότι όσοι ήθελαν να δουν τον Άδωνι να «δικαιώνεται», ήδη τον βλέπουν. Όσοι δεν τον πίστεψαν ποτέ, δεν πρόκειται να τον πιστέψουν. Κι έτσι η δίκη θυμίζει The Trial of the Chicago 7, μόνο που εκεί υπήρχε ιδεολογία. Εδώ, υπάρχουν απλώς νομικά υπονοούμενα και πολιτικά κίνητρα.

Στη Δικαιοσύνη πες τα αντρίκια – αλλά πρώτα πες τα τηλεοπτικά

Το πραγματικό δράμα της υπόθεσης δεν είναι η Novartis. Ούτε καν οι μάρτυρες. Είναι ότι ο δημόσιος διάλογος για τη Δικαιοσύνη γίνεται στο ύφος Big Brother: The Legal Edition — και πως για άλλη μια φορά, ο θεσμός γίνεται ντεκόρ για πολιτικά γραπτά χωρίς υπογραφές.

Η ατάκα «Ποιος σας έβαλε; Πείτε το αντρίκια» είναι ήδη υποψήφια για το Golden Line of the Year. Μόνο που στην αίθουσα του δικαστηρίου, αυτό που μετράει δεν είναι το λεκτικό στυλ. Είναι η αποδεικτική βάση. Και σ’ αυτή, προς το παρόν, το σενάριο είναι μεν καλογραμμένο αλλά οι μάρτυρες δεν θυμούνται ποιος τους κάλεσε στην audition.

Όπως θα έλεγε και ο δικαστής στο The Verdict με τον Πολ Νιούμαν:
«You are not here to make speeches. You are here to tell the truth.»
Αλλά στην Ελλάδα, κανείς δεν λέει την αλήθεια χωρίς να δώσει πρώτα συνέντευξη.

• ΟΠΕΚΕΠΕ
• ΣΥ​ΡΙΖΑ