Όταν η απαξίωση γίνεται πολιτική στάση από τον κ. Καιρίδη

Η ατάκα του Δημήτρη Καιρίδη προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου —το περιβόητο «άσε μας κουκλίτσα μου»— δεν ήταν απλώς μια άκομψη στιγμή. Ήταν μια ωμή, δημόσια έκφραση πολιτικής και θεσμικής απαξίωσης που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Και πράγματι, δεν πέρασε. Η παρέμβαση του Νίκου Δένδια, ο οποίος αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους της κυβέρνησης από την αρχηγό της Πλεύση Ελευθερίας, λέει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται σε μια φράση. Ο Δημήτρης Καιρίδης έχει επανειλημμένα δώσει δείγματα ενός ύφους που δεν συνάδει με τον ρόλο του: ειρωνεία, συγκατάβαση, ένας τόνος «ανωτερότητας» που μετατρέπει τον κοινοβουλευτικό διάλογο σε προσωπικό ακροατήριο. Δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση, αλλά για μια κουλτούρα υποτίμησης, η οποία πλήττει ευθέως το κύρος του Κοινοβουλίου. Μια συμπεριφορά που πολλοί ερμηνεύουν πλέον ως ένδειξη προσωπικής αγωνίας για την πολιτική του επιβίωση και την επανεκλογή του, περισσότερο παρά ως έκφραση αυτοπεποίθησης.

Σε μια περίοδο που η κοινωνία αμφισβητεί τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, τέτοιες συμπεριφορές λειτουργούν ως επιταχυντής απαξίωσης. Όταν ένας υπουργός επιλέγει να απευθυνθεί σε πολιτική αρχηγό με όρους που θυμίζουν καφενειακό σεξισμό και όχι θεσμική αντιπαράθεση, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό — είναι βαθιά πολιτικό.

Η συγγνώμη του Νίκου Δένδια ήταν αναγκαία, αλλά ταυτόχρονα αποκαλυπτική. Ανέδειξε ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται το λάθος, αλλά δεν μπορεί —ή δεν θέλει— να το προλάβει. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ευθύνη: όχι μόνο στον ίδιο τον Καιρίδη, αλλά και σε όσους ανέχονται επαναλαμβανόμενα μια συμπεριφορά που τραυματίζει τον κοινοβουλευτισμό.

Η πολιτική διαφωνία είναι θεμιτή. Η απαξίωση, όμως, δεν είναι άποψη· είναι αδυναμία. Και όταν αυτή εκφράζεται από κυβερνητικό στέλεχος, τότε το τίμημα δεν το πληρώνει η αντιπολίτευση, αλλά η ίδια η δημοκρατική λειτουργία της Βουλής.

• Δημήτρης Καιρίδης
• Νίκος Δένδιας