Όταν η Δικαιοσύνη δεν χωρά τους ανθρώπους της
Σε μια χώρα που, όταν θέλει, μετατρέπει συνεδριακά κέντρα, τηλεοπτικά στούντιο ή ακόμη και αθλητικούς χώρους σε χώρους δημόσιας λειτουργίας, η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου δεν είναι τεχνική.
Δημοσίευση: 07:42’
Τελευταία ενημέρωση: 07:42’
Σε μια χώρα που, όταν θέλει, μετατρέπει συνεδριακά κέντρα, τηλεοπτικά στούντιο ή ακόμη και αθλητικούς χώρους σε χώρους δημόσιας λειτουργίας, η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου δεν είναι τεχνική.
Υπάρχουν δίκες που δεν είναι απλώς δικαστικές διαδικασίες. Είναι συλλογικά τραύματα που αναζητούν απάντηση. Η δίκη για το Μάτι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Και όμως, το ελληνικό κράτος επέλεξε να τη στεγάσει σε μια αίθουσα που αποδείχθηκε μικρότερη από το ίδιο το γεγονός.
Η αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών —με τις περίπου 200 έως 250 θέσεις— θεωρήθηκε επαρκής. Στην πράξη, όμως, δεν ήταν. Όχι γιατί δεν υπήρχε τεχνική πρόβλεψη. Αλλά γιατί δεν υπήρξε πολιτική και θεσμική συνείδηση του τι ακριβώς εκδικαζόταν.
Διότι εδώ δεν επρόκειτο για μία ακόμη υπόθεση. Επρόκειτο για 104 νεκρούς. Για οικογένειες που ζητούν όχι μόνο δικαίωση, αλλά και την στοιχειώδη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη διαδικασία που αφορά τους δικούς τους ανθρώπους. Και όμως, επανειλημμένα, συγγενείς θυμάτων έμεναν εκτός αίθουσας. Η Δικαιοσύνη αποδείχθηκε, κυριολεκτικά, απρόσιτη.
Το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν μεγαλύτερες αίθουσες» δεν αντέχει. Σε μια χώρα που, όταν θέλει, μετατρέπει συνεδριακά κέντρα, τηλεοπτικά στούντιο ή ακόμη και αθλητικούς χώρους σε χώρους δημόσιας λειτουργίας, η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική. Είναι επιλογή προτεραιοτήτων.
Διότι η δημοσιότητα της δίκης δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της Δικαιοσύνης. Είναι συστατικό της. Όταν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι δεν μπορούν να παρευρεθούν, όταν η κοινωνία δεν μπορεί να δει, να ακούσει, να κατανοήσει, τότε η διαδικασία αποκόπτεται από το ίδιο το νόημά της.
Και υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Σε τέτοιες υποθέσεις, ο χώρος δεν είναι ουδέτερος. Είναι μήνυμα. Όταν μια εθνική τραγωδία «χωρά» σε μια αίθουσα περιορισμένης χωρητικότητας, το κράτος μοιάζει να λέει —άθελά του ή όχι— ότι και η μνήμη, και η ευθύνη, μπορούν να περιοριστούν στα μέτρα μιας διοικητικής ευκολίας.
Η Δικαιοσύνη, όμως, δεν μετριέται μόνο με αποφάσεις. Μετριέται και με το πώς στέκεται απέναντι στην κοινωνία. Και στην περίπτωση του Ματιού, η εικόνα ήταν σαφής: μια Δικαιοσύνη που λειτούργησε, αλλά δεν αγκάλιασε. Που εκδίκασε, αλλά δεν χώρεσε.
Και αυτό, σε μια χώρα που ακόμη μετρά τις πληγές της, δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το ίδιο το πρόβλημα.
ολες οι ειδησεις
- Μια δεκαετία γεμάτη από επιχειρηματικά success stories χάρη στο πρόγραμμα Forward
- POLITICO: Eurovision μια πολιτική υπόθεση – H Φον ντερ Λάιεν επιλέγει τα αγαπημένα της τραγούδια
- K-Pop, από την Κορέα στον Κολωνό! Η μουσική – παγκόσμιο φαινόμενο για μια βραδιά στην Αθήνα
- «Γαλάζιες» και αυτό το καλοκαίρι οι ελληνικές θάλασσες – Δείτε όλες τις παραλίες που βραβεύτηκαν για την ποιότητά τους
Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr