Όταν ο Κυριάκος πυροβολεί… πρώην – Μια πολιτική φραπο-κωμωδία… ΟΠΕΚΕΠΕ- Σκέρτσος, Πυργιώτη και δημοσιογραφία… γραφείο τύπου – Η Ολομέλεια σε Dolby Chaos

Είπε ο πρωθυπουργός στον ΣΚΑΪ, χωρίς να τρέμει το χέρι του από τη συγκίνηση. Πυρ και μανία με Σαμαρά, Καραμανλή, Τσίπρα, Ανδρουλάκη, ακόμα και με τον… Βαληνάκη. Μια παράσταση για ένα ρόλο, με τίτλο “Everything Everywhere All at Once” (όλα και όλοι φταίνε, εκτός από μένα).

“The Father”: Δεν θυμάμαι να κάνατε κάτι… εσείς τότε

Η πρώτη βολή: Καραμανλής και Σαμαράς. Δηλαδή οι προηγούμενοι αρχηγοί του κόμματός του. Εκείνοι που κάποτε ο Κυριάκος κοιτούσε με σεβασμό – τώρα, τους κοιτάει με υποψία. «Τι κάνατε εσείς για τα ελληνοτουρκικά; Για θυμίστε μου». Ένα “The Father” με τον Άντονι Χόπκινς να ξεχνάει, αλλά αντίστροφα.

“Joker”: Ό,τι και να γίνει, φταίει ο Τσίπρας

Δεύτερη βολή: Τσίπρας. Ο διαχρονικός αποδιοπομπαίος τράγος. Πλέον ούτε καν αρχηγός, ούτε παρών – αλλά και πάλι υπεύθυνος. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 3%, ο Τσίπρας φταίει. Το Oruc Reis έξω απ’ τη Ρόδο, πάλι ο Τσίπρας φταίει. Ένα είδος πολιτικού Inception, όπου το όνειρο της ευθύνης βρίσκεται πάντα μέσα σε άλλο όνειρο… και στο τέλος φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.

“Parasite”: Το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης μες στο σπίτι των άλλων

Βολή τρίτη: Ανδρουλάκης. Ο μόνος, λέει ο Μητσοτάκης, που πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ δεν έχει στελέχη μπλεγμένα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. «Αυτό προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών». Ενώ προφανώς, η κυβερνητική γραμμή «διαλύουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ γιατί δεν δουλεύει καλά» χωρίς να λέμε ποιος τον χάλασε, είναι φόρος τιμής στην πολιτική ευφυΐα του έθνους.

“The Imitation Game”: Ο Σαμαράς, το κόμμα και η μούγγα στην τηλεόραση

Και τώρα έρχεται το καλό: η ερώτηση για τον Αντώνη Σαμαρά και το ενδεχόμενο νέου κόμματος. Εκεί ο Μητσοτάκης έκανε το The Imitation Game. Δεν έχω να πω κάτι. Λυπάμαι. Δεν προκάλεσα εγώ την εξέλιξη. Ο καθένας τραβάει τον δρόμο του. Όπως λένε και στα βραβεία Όσκαρ: Thank you for the nomination, I’ll stay seated.

 “Cast Away”: Εξωτερική πολιτική χωρίς μπούσουλα και χωρίς χάρτη

Για την εξωτερική πολιτική; Ήρεμα νερά. Θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε οριοθέτηση. Όλα αυτά τα θέλουμε – αλλά δεν λέμε πώς τα πιάνουμε. Προς το παρόν, κρατάμε σχέσεις και με την Τρίπολη και με τη Χαφτάρ Α.Ε. και με τον Ερντογάν, και με τη Chevron, και με την… τύχη μας.

“La La Land”: ΟΠΕΚΕΠΕ, η πίστα και το πάρτι χωρίς τέλος

Κάπου εκεί, το μικρόφωνο πήγε στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι εκεί ο Κυριάκος θυμήθηκε τα πάντα: την εξάρτηση των αγροτών από τις επιδοτήσεις, τα διαχρονικά κυκλώματα, τα προβλήματα που κληρονόμησε – ακόμα και τα γενέθλια του οργανισμού ήξερε. Όλα εκτός από το ποιοι ήταν οι υπουργοί που εμπλέκονται. Εκεί, το κάδρο άλλαξε και μπήκε στη θέση του η λέξη εξεταστική. Όχι για ευθύνες – για εκτόνωση.

«Όποιος χόρευε στο κέντρο της πίστας θα πληρώσει» είπε. Μόνο που ο DJ και οι σερβιτόροι ακόμη υπηρετούν στο Μαξίμου.

“The Favourite”: Ο Μητσοτάκης εναντίον όλων και η Άνοιξη του ’27

Τέλος, μίλησε και για τις εκλογές: Άνοιξη του 2027. Και για το προσφυγικό: Δεν θα υποδεχόμαστε παράνομους με λουλούδια. Και για την ακρίβεια: Σαν να μην υπάρχει. Όπως και οι πολίτες στις παραλίες – μισοί δεν πήγαν φέτος. Μάλλον δεν πήραν το memo από τη La La Land.

 “Are you not entertained?”: Όσκαρ… σε ζωντανή μετάδοση

Το μόνο που έλειπε από τη συνέντευξη, ήταν η μουσική υπόκρουση του “Gladiator” και μια ιαχή: “Are you not entertained?”

Αλλά ναι, εν τέλει ψυχαγωγηθήκαμε. Μπορεί να μην λύθηκαν απορίες, αλλά είδαμε ένα The Favourite σε μοντέρνα εκδοχή: Ο Μητσοτάκης εναντίον όλων, με φόντο τον θρόνο της αυτοδυναμίας και τη βαριά σκιά των προκατόχων του.

 “Joker”, ξανά: Όταν δεν υπάρχει πολιτική απάντηση, απαντάς με θυμό

Και, όπως λέει και ο Χοακίν Φίνιξ στον “Joker”:

«Όταν ζεις σε έναν κόσμο που φέρεται σαν να μην υπάρχεις… αρχίζεις να γίνεσαι αυτό που εκείνος φοβάται περισσότερο».

Ίσως τελικά αυτό φοβάται και η κυβέρνηση. Τον καθρέφτη. 

 “Whiplash”: Όταν ο Υπουργός βαράει το ταμπούρλο της σιωπής

Δεν χρειάζεται να υψώσεις τη φωνή σου για να δείξεις ποιος κάνει κουμάντο. Μπορείς απλώς να γράψεις μια “ευγενική” ανάρτηση στα social και να ψιθυρίσεις στον αέρα ότι ο άλλος πληρώνεται από εσένα. Αυτό έκανε ο Υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος, βάζοντας στο στόχαστρο τη δημοσιογράφο Μαριάννα Πυργιώτη. Όχι για αυτά που είπε – αλλά για το ότι είχε το θράσος να τα πει.

Είπε η Πυργιώτη, με τον γνώριμο σαρκασμό της: «Πολύ σωστά! Μόλις κυβερνήσετε να τα εφαρμόσετε!». Και ο Σκέρτσος απάντησε όχι με επιχειρήματα, αλλά με υπενθύμιση συμβολαίου: «Πληρώνεστε από εμάς». Κάπου εκεί, το σενάριο θυμίζει “The Wolf of Wall Street” – αλλά χωρίς τα ακριβά κοστούμια και τα χάπια. Μόνο με τον υπαινιγμό: «Είστε πολύ πιο διάφανη απ’ όσο νομίζετε».

“The Trial of the Chicago 7”: Η δημόσια διαπόμπευση ως εργαλείο εξουσίας

Αυτό που είπε ο Σκέρτσος δεν ήταν σχόλιο. Ήταν προειδοποίηση. Μια υπενθύμιση πως αν θέλεις να εργάζεσαι «μαζί μας», θα πρέπει να ξέρεις τα όρια. Η κυβέρνηση δεν ζήτησε υπακοή — τη θεώρησε αυτονόητη. Και όταν κάποιος κάνει λάθος στην ένταση του ύφους του, δεν του απαντούν: του κουνάνε τον φάκελο προσλήψεων.

Η Πυργιώτη δεν είναι αθώα περιστερά. Έχει επιτεθεί ουκ ολίγες φορές με τρόπο που συχνά μοιάζει περισσότερο με εκρηκτική εισαγγελέα παρά με αναλύτρια. Αλλά εδώ δεν κρίθηκε το ύφος της. Κρίθηκε το δικαίωμά της να μιλά. Και η απάντηση ήρθε με τιμολόγιο.

 “Spotlight”: Όταν η λέξη «δημοσιογράφος» γράφεται με απόδειξη παροχής

Και μιας και μιλάμε για ρόλους: μήπως ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι δημοσιογράφος και ποιος απλώς «φαίνεται ως τέτοιος»; Γιατί στα τηλεοπτικά παράθυρα εμφανίζονται καθημερινά άνθρωποι με τον τίτλο «δημοσιογράφος», οι οποίοι στην πραγματικότητα πουλάνε υπηρεσίες επικοινωνίας σε πολιτικά πρόσωπα.

Και αναρωτιέται κανείς: Πώς είναι δυνατόν να σχολιάζουν “αντικειμενικά” τον υπουργό που τους πληρώνει;Πώς θα διατυπώσουν κριτική σε έναν πελάτη; Την ώρα που μιλούν για αξιοπιστία, το μικρόφωνο μυρίζει PowerPoint και απολογιστικά reports.

Η απάντηση βρίσκεται σε μια κλασική ατάκα από το “Network” (1976):

«You have meddled with the primal forces of nature, Mr. Beale!»
Μόνο που εδώ, δεν επεμβαίνει η φύση. Επεμβαίνει το γραφείο Τύπου.

“The Truman Show”: Και τώρα… ένα δελτίο ειδήσεων πληρωμένο από το μέλλον

Η αλήθεια είναι πως πολλοί το ξέραμε. Απλώς δεν το λέγαμε, γιατί η τηλεοπτική ψευδαίσθηση κρατούσε τους πάντες ήσυχους. Όμως τώρα που ένας υπουργός αποκάλυψε με τον πιο αμήχανο τρόπο το σύστημα της ελεγχόμενης δημοσιογραφίας με ρίσκο απολύσεων ή διασυρμών, ήρθε η ώρα να τελειώνει το θέατρο του ηθικού δημοσιογράφου που είναι και σύμβουλος και φίλος και “μαρκετίστας” ταυτόχρονα.

Γιατί όπως έλεγε και ο Al Pacino στο “Scent of a Woman”:

«There is nothing like the sight of an amputated spirit… there is no prosthetic for that.»

Και η δημοσιογραφία, όταν κόβεται στα δύο, δεν ξανακολλάει με Excel και συμβόλαια.

“No Country for Honest Men”: Σ’ αυτή την κυβέρνηση, η κριτική κοστίζει

Όσο για τον Άκη Σκέρτσο; Αντί να απαντήσει πολιτικά, επέλεξε να δείξει πως το τι λες… κρίνεται από το ποιος σε πληρώνει. Κι αυτό είναι πιο αποκαλυπτικό απ’ όσο νομίζει. Γιατί, αν κάτι κατάλαβε η κοινή γνώμη, είναι ότι στη νέα πολιτική αντίληψη, το σχόλιο κοστολογείται. Και ο σχολιαστής, ελέγχεται.

Δεν είναι αστείο. Δεν είναι φλεγματικό. Είναι κανονικός αυταρχισμός με κουστουμάκι. Ή αλλιώς, όπως θα έλεγε και ο Κιούμπρικ στο «Dr. Strangelove» —

«Gentlemen, you can’t fight in here! This is the War Room!»

Μόνο που εδώ, δεν είναι αίθουσα πολέμου. Είναι στούντιο με ring light.

 «No Country for Old Κανέναν» – Η Βουλή ως κόκκινο χαλί για την… παράβαση καθήκοντος: Μόνο που εδώ είναι… ΝΔ

Οι υπουργοί «δεν έχουν ευθύνη», μας λένε· απλώς προΐστανται, υπογράφουν και περνούν από το καρέ σαν κομπάρσοι που κρύβουν το μπούσουλα πίσω από τα σκονάκια. Στο πολιτικό σίκουελ των Τεμπών, η Αίθουσα θυμίζει τη φετινή Οσκαρική υπερπαραγωγή: πανικός σε κάθε καρέ, αλλά πάντα κάποιος άλλος φταίει για το πολυβραβευμένο χάος.

“La La Land” σε version «Καμόρα»

Με τις αποχωρήσεις ν’ ανοίγουν σαν φουσκωμένα ποπ‑κορν, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ να χορέψει μόνη της το πολιτικό tap‑dance. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε ρόλο Έμμα Στόουν (μόνο πιο αιχμηρή), κρατούσε τον ρυθμό: «Δεν θα το βουλώσουμε, εσείς φασίζετε!»—δήλωση που θα ζήλευε κι ο Σκορτσέζε όταν γύριζε τους Κακόφημους Δρόμους.

“Gladiator” με τόγες και τραγούδι

Αντί για «Μοοοο, είμαστε ελεύθεροι!» ακούσαμε την «Κιβωτό» της Ελένης Βιτάλη: η Τζώρτζια Κεφαλά ανέβηκε στο βήμα σαν τον Ράσελ Κρόου σε στάση «Are you not entertained?». Κάπου ανάμεσα στα κουπλέ και τη ραψωδία, οι θεατές –δηλαδή εμείς– καταλάβαμε ότι η υπόθεση Τέμπη βαδίζει προς σενάριο αρχαίας τραγωδίας χωρίς κάθαρση· μόνο ρεφρέν.

“The King’s Speech” à la Ζωή

Ο πρόεδρος της συνεδρίασης ζήτησε «να τελειώνουμε», αλλά η Ζωή απάντησε με ρεπλίκα που θα έκανε περήφανο τον Κόλιν Φερθ: «Εμείς δεν τραυλίζουμε μπροστά στη δημοκρατία σας». Λίγο μετά, blackout στη Βουλή—κυριολεκτικό και μεταφορικό. Κάπου στο σκοτάδι ακούστηκε η φράση «μπάζωμα της αλήθειας» και οι προβολείς ξανάνοιξαν σε σκηνικό Συμμοριών της Αθήνας.

“Parasite” – Το καπάκι του μελιού

Η αντιπολίτευση φεύγει βαρυγκομώντας για «συγκάλυψη», η πλειοψηφία ψηφίζει ατάραχη, κι εμείς βλέπουμε πώς ο μηχανισμός επιβιώνει σαν τον βραβευμένο… παράσιτο: κρύβεται στα υπόγεια της πολιτικής ευθύνης μέχρι να ανάψει ένα ακόμη φως. Γιατί, κακά τα ψέματα—όταν το μέλι μένει στο γραφείο, πάντα θα βρίσκεται χέρι να ανοίξει το βάζο.

“The Godfather” χωρίς νονό
Η Βουλή έριξε τίτλους τέλους «με τις ευχές της πλειοψηφίας», αλλά οι 57 οικογένειες των θυμάτων δεν γράφτηκαν στο σενάριο. Ο Κώστας Αχ. Καραμανλής παίρνει το εισιτήριο για Δικαστικό Συμβούλιο μόνο για πλημμέλημα· κανένα «leave the gun, take the cannoli». Και οι υπουργοί; Συνεχίζουν να προΐστανται, να υπογράφουν και να… μην ευθύνονται.

Τεστ για το σπίτι: Πόσα Όσκαρ χρειάζεται μια δημοκρατία για να θυμηθεί ότι το τέλος καλό έρχεται μόνον όταν οι πρωταγωνιστές αναλαμβάνουν ρόλους—και όχι όταν τους κάνουν dubbing με «δεν φταίω, απλώς περνούσα»;

Η σιωπή των αμνών – Η έκδοση του Ηρακλείου

Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο παραιτήθηκε γιατί εισέπραξε 15.000 ευρώ επιδότησης από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλώνοντας βοσκοτόπια στην Τήνο και στην Εύβοια. Από εκεί που ξεκινούσε πολιτικός σχεδιασμός, τελικά σχεδίαζε κατσάβραχα. Και σαν τον Τζακ Νίκολσον στο “Όσκαρ” του ελληνικού πολιτικού θιάσου, άνοιξε την επιστολή παραίτησης με λόγους ευθιξίας. Αντί για “You can’t handle the truth!”, είπε κάτι σαν “You can’t handle the Τήνος.”

Το αν είχε πάει ποτέ στην Τήνο; Άγνωστο. Το αν έχουν πάει τα πρόβατα στην Εύβοια; Ακόμη πιο άγνωστο. Η βεβαιότητα, πάντως, είναι μία: στην Ελλάδα του 2025, η γεωργική πολιτική θυμίζει το Inception. Υπάρχει η γη, υπάρχει και η “δήλωση γης”. Και το πρόβατο στο χωράφι του νου.

Παντού ΠΑΣΟΚ, αλλά το καπάκι στην Πειραιώς

Δεν είναι αστείο που ο ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί σαν το Netflix του πολιτικού κόσμου; Έχει προγράμματα για όλους. Και όποιος ξέρει να κάνει καλό ζάπινγκ, πιάνει και επιδότηση. Βοσκοτόπια παντού: στην Κρήτη, στην Τήνο, στην Εύβοια – σύντομα και στον Άρη.

Και φυσικά, η ΝΔ πανηγυρίζει με την αποκάλυψη λες και βρήκε το Άγιο Δισκοπότηρο της διαπλοκής. Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι ποιος βούτηξε το κουτάλι, αλλά ποιος είχε αφήσει το μέλι εκτεθειμένο στο υπουργικό γραφείο. Γιατί, αγαπητοί κυβερνητικοί, στην ταινία “Spotlight”, οι δημοσιογράφοι δεν ψάχνουν απλώς τους ένοχους. Ψάχνουν το σύστημα που τους κάλυπτε.

Ευθιξία α λα καρτ και βοσκοτόπια εξ αποστάσεως

Ο γραμματέας λέει “επιστρέφω τα χρήματα”. Για λόγους ευθιξίας. Όχι για λόγους ενοχής. Όχι γιατί έκανε λάθος. Όχι γιατί το δήλωσε ως “λάθος λογιστικό”. Αλλά γιατί “δεν θέλει σκιά στο κόμμα”. Έτσι απλά. Λες και τα λεφτά ήταν δώρο Χριστουγέννων που γύρισαν πίσω επειδή δεν του άρεσε το περιτύλιγμα.

Αν η πολιτική είχε soundtrack, αυτό θα ήταν “Return to sender” σε remix με το “Who let the goats out?”

Στο επόμενο επεισόδιο: Ο Μπρους Γουίλις στις Σέρρες με κατσίκες

Το πιο ενδιαφέρον στην υπόθεση; Ο ενθουσιασμός της κυβέρνησης. Χαρές, πανηγύρια, tweets. Το ΠΑΣΟΚ – λένε – “δεν είναι εδώ”. Μα φυσικά δεν είναι εδώ. Είναι στην Τήνο, στην Εύβοια και όπου αλλού δηλωθούν βοσκοτόπια. Είναι σε κάθε νησί με φωτογραφίες από Google Earth και αποδείξεις… εσωτερικής κατανάλωσης.

Αν η υπόθεση συνεχίσει έτσι, προβλέπεται sequel: “OΠΕΚΕΠΕ 2: Η Εκδίκηση των Αγροτεμαχίων”. Πρωταγωνιστεί ένας έντιμος υπάλληλος, ένας μυστικός πράκτορας κι ένας βουλευτής που δηλώνει τρία στρέμματα κατσίκας στο Παγκράτι.

Και μια τελευταία σκέψη:
Όταν η ευθιξία περιορίζεται στην επιστροφή των χρημάτων αφού σε πιάσουν, δεν λέγεται πολιτικό ήθος. Λέγεται damage control.
Και όταν η κυβέρνηση βλέπει στο ΠΑΣΟΚ το πρόβλημα, ενώ το βάζο με το μέλι είναι ακόμα πάνω στο υπουργικό γραφείο… τότε το πρόβλημα είναι ποιος θα βγάλει το καπάκι την επόμενη φορά.

Γιατί, όπως έλεγε κι ο Πολ Νιούμαν στο “The Verdict”:
“There is no justice in this world – only the illusion of it.”
Ή όπως θα το λέγαμε εμείς: «όλοι μαζί τα δηλώσαμε».

«The Silence of the Lam…proulis» – Η Ολομέλεια σε Dolby Chaos – “Spotlight” στα πρακτικά

Ο πρόεδρος της Βουλής – σε ρόλο Μαρκ Ράφαλο με κοστούμι – στέλνει τις ρήσεις της Ζωής στην Επιτροπή Δεοντολογίας «για τα περαιτέρω». Με τόσες παραπομπές που μαζεύουν οι βουλευτές, οι καρέκλες της Δεοντολογίας θυμίζουν πρωινή πτήση low‑cost: όρθιοι και στριμωγμένοι. Η ελπίδα; Ο νέος Κανονισμός που υπόσχεται αυστηρότερες ποινές και μικρότερα… μονόπρακτα. Κάτι σαν Lord of the Rings: The Director’s Cut – αλλά επιτέλους σε έκδοση τσέπης.

“A Star Is Bored” – Ζωή σε ελεύθερη πτώση

Η Όλγα Γεροβασίλη, ως προεδρεύουσα, της σερβίρει την ατάκα της βραδιάς: «Θέλετε εξουσία για να την καταχραστείτε». Η Ζωή απαντά με ντεσιμπέλ που θα ζήλευε το Whiplash, μα τα νούμερα των γκάλοπ είναι πιο χαμηλά κι απ’ τον ήχο του ανεμιστήρα. Φαίνεται ότι το κοινό κουράστηκε από τα συνεχόμενα sequels της «αντισυστημικής περφόρμανς» – το box‑office πέφτει, οι κριτικοί σφυρίζουν και τα Όσκαρ… αναβάλλονται.

“La La Land” του Νικήτα

Ο Νικήτας Κακλαμάνης δηλώνει ότι θα στενοχωρηθεί αν ο Αντώνης Σαμαράς βγάλει… σόλο άλμπουμ. Ένας γκουρού αυτοβοήθειας θα του έλεγε το κλασικό “Hakuna Matata”: αν λύνεται, μην στεναχωριέσαι· αν δεν λύνεται, άστο να πάει στη γειτονιά του. Το αν ο πρώην πρωθυπουργός κερδίσει κοινό από τη ΝΔ μοιάζει μ’ εκείνη τη σκηνή στο No Country for Old Men: στρίβεις το νόμισμα και βλέπεις σε ποια τσέπη θα πέσει.

“The Big Short” με ελληνικό υποτιτλισμό

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, μαλώνει τις τράπεζες που «βγάζουν και από τη μύγα ξύγκι». Σαν να ακούς το παλιό συριζαϊκό κλισέ «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη» – μόνο που αλλάξαμε ηθοποιούς, όχι σενάριο. Στο μεταξύ, τα ATM παραμένουν Gravity: τραβάνε τα πάντα προς τα μέσα, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα βγεις ζωντανός.

Κάπου ανάμεσα σε “Everything Everywhere All at Once” και “Parasite”
Η Βουλή παίζει non‑stop προβολές: παραπομπές, περικοπές χρόνου, κομματικά spin‑offs και προσωπικές φιλοδοξίες με οσκαρικά σκηνοθετικά πλάνα. Όσο για το κοινό; Απλώς ελπίζει πως, με τις νέες ποινές, το επόμενο session θα κρατήσει λιγότερο από ταινία του Ταρκόφσκι. Μέχρι τότε, φροντίστε να έχετε ποπ‑κορν – ποτέ δεν ξέρετε ποιος θα ανέβει στο βήμα με μπαλάντα και ποιος θα φύγει με κουστούμι… The Departed. «The Great Green Wall» – Το ΠΑΣΟΚ χτίζει τείχη και βλέπει… Όσκαρ Α’ Ανδρικού

“Inception” ή η αρχιτεκτονική της αυτονομίας

Στο ΠΑΣΟΚ δεν κοιμούνται. Μπορεί να ονειρεύονται την πρωτιά, αλλά όχι με τρόπο Νόλαν – κανείς δεν πατάει το τοτέμ του Ανδρουλάκη για να ελέγξει αν ζει σε εφιάλτη ή σε εκλογική πραγματικότητα. Το κόμμα, λοιπόν, επιχειρεί εσωτερική στεγανοποίηση και εξωτερική τεχνητή αποστασιοποίηση από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, χτίζοντας ένα πολιτικό firewall τύπου The Great Wall, μπας και αντέξει στην πίεση από τα δύο άκρα – έναν πρώην κυβερνητικό συνέταιρο και έναν πρώην (και επίδοξο ξανά) ηγεμόνα του χώρου.

 “The Social Network” – Like, block, unfollow Μητσοτάκη

Όταν κατηγορείς κάποιον ότι σου έβαλε κοριό, σε κάλυψε στα Τέμπη, και έκανε delivery στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δύσκολα συνεργάζεσαι μετά. Εκτός αν είσαι σενάριο από ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Ο Ανδρουλάκης, λοιπόν, έχει δώσει σαφή εντολή: no remix with Kyriakos. Η φράση «διχασμός, Πινόκιο, διαφθορά» δεν είναι πια αποστροφή· είναι tagline. Σαν να βλέπεις The Godfather και να λες: «Με αυτόν δεν κάνουμε business, γιατί ξέρουμε πού έθαψε τα πτώματα.»

“The Revenant” – Η επιστροφή του Τσίπρα και η πασοκική αγωνία

Ο μεγάλος φόβος δεν είναι η παγωμένη άβυσσος της Αριστεράς· είναι η επιστροφή του Τσίπρα με γούνινο σακάκι και βαθύ βλέμμα. Όπως ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο The Revenant, ο Αλέξης περιφέρεται τραυματισμένος, αλλά ζωντανός, κι αν καταφέρει να επιστρέψει στο κάδρο, θα είναι πρόβλημα. Για όλους. Ακόμα και για όσους στην Πειραιώς φαντασιώνονται τη σύγκριση του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να διαλέξει ο ψηφοφόρος… την παλαιότερη καλή συνταγή της σταθερότητας.

“The Imitation Game” – Ο εσωκομματικός κώδικας σπάει δύσκολα

Το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ιστορικά ότι καμία επιχείρηση ομοψυχίας δεν είναι απλή υπόθεση. Υπάρχουν «μηχανισμοί», «μισόλογα», «στελέχη που νιώθουν παραμελημένα» – και μία ηγεσία που, για να σπάσει τον εσωκομματικό κώδικα, χρειάζεται κάτι μεταξύ Άλαν Τιούρινγκ και Κώστα Λαλιώτη. Ο φόβος δεν είναι τα μεγάλα ονόματα· είναι οι μεσαίοι, οι «ήσυχοι», αυτοί που φεύγουν χωρίς να χτυπήσουν την πόρτα. Πόσοι χρειάζονται για να χαθεί η αυτοδυναμία των 15 μονάδων; Λίγοι. Όσοι δεν απαντούν πια στο WhatsApp της Νομαρχιακής.

“The Irishman” – Ανδρουλάκης θυμάται και δεν συγχωρεί

Όπως ο ήρωας του Σκορσέζε που κοιτάζει πίσω και μετράει προδοσίες και φίλους που δεν τηλεφωνούν πια, έτσι και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά το παρελθόν. Ούτε τις υποκλοπές, ούτε τις συγκυβερνήσεις, ούτε τα χτυπήματα κάτω από τη μέση. Θέλει το κόμμα του σε πρωταγωνιστικό ρόλο – όχι κομπάρσο σε νέα «προοδευτική» φαντασίωση τύπου ΣΥΡΙΖΑ 2.0. Αν και δεν θα πει ποτέ «paint houses», θα ξέρει ποιος τα βάφει πράσινα και ποιος τα πουλάει μπλε.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να φύγει από το δράμα, αλλά το δράμα δεν φεύγει ποτέ από το ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ αλλάζει πίστα – αλλά το παιχνίδι είναι το ίδιο. Πρέπει να επιβιώσει ανάμεσα σε αβέβαιες εκλογές, έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό με βαρίδια και έναν πρώην με… cult status. Όσο δεν υπάρχουν βεβαιότητες, η γραμμή παραμένει μία: μετωπική σύγκρουση τώρα, τείχη παντού, και το σενάριο για συγκυβέρνηση… στο συρτάρι πίσω απ’ το συρτάρι.

Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Μάικλ Κορλεόνε στο The Godfather Part III:
“Just when I thought I was out, they pull me back in.”
Ή αλλιώς: το ΠΑΣΟΚ μπορεί να φύγει από το δράμα, αλλά το δράμα δεν φεύγει ποτέ από το ΠΑΣΟΚ.

Μπράβο, γοργόνες μου!

Πρωταθλήτριες κόσμου τα κορίτσια μας! Σοβαρές, πειθαρχημένες, αποφασισμένες οι παίκτριες της Εθνικής Ομάδας Πόλο ανέβηκαν στην κορυφή του Ολύμπου υπο την μαεστρική καθοδήγηση του Χάρη Παυλίδη και την αρωγή του βοηθού του, Αντώνη Βλοντάκη.

Αξίζουν χίλια μπράβο τα κορίτσια μας και για ακόμη έναν λόγο: Την ώρα της υψίστης τιμής, δηλαδή κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Υμνου, ΟΛΕΣ όχι μόνο ήξεραν τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού, αλλά τους έλεγαν δυνατά, χαμογελαστές και δακρυσμένες!

Συγκινητικές στιγμές, που μας γέμισαν περηφάνια. Ταυτόχρονα κατέδειξαν ότι ο προγραμματισμός, η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση και το ταλέντο μπορούν να κάνουν θαύματα. Σε όλους τους τομείς.

Και πάλι συγχαρητήρια στα κορίτσια μας. Πάντα τέτοια!

• Αλέξης Τσίπρας
• σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ