Όταν ο νεκρός δεν δικαιώνεται: Η νοσηρή περίπτωση του Τσάρλι Κερκ

Η είδηση της εν ψυχρώ δολοφονίας του Τσάρλι Κερκ θα περίμενε κανείς να επιφέρει, έστω και προσωρινά, μια παύση. Μια στιγμή περισυλλογής για την τραγωδία της πολιτικής βίας που χτύπησε έναν νέο άνθρωπο, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Αντ’ αυτού, το βίαιο τέλος του ιδρυτή της Turning Point USA λειτούργησε ως καταλύτης, πυροδοτώντας μια θύελλα αντιδράσεων που αποδεικνύει έναν άγραφο κανόνα της σύγχρονης εποχής: μερικές φορές, ο θάνατος δεν αρκεί για να αγιοποιήσει ή έστω να σιγήσει την κριτική για τη δράση ενός ανθρώπου.

Ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν απλώς ένας συντηρητικός σχολιαστής. Ήταν ο αρχιτέκτονας μιας από τις πιο επιθετικές και πολωτικές μηχανές της αμερικανικής δεξιάς, που στόχευε κατευθείαν στην καρδιά της νεολαίας: τα πανεπιστήμια. Με τη ρητορική του, μετέτρεψε την πολιτική αντιπαράθεση σε έναν ανελέητο πολιτισμικό πόλεμο, όπου ο αντίπαλος δεν είχε απλώς διαφορετικές απόψεις, αλλά ήταν ο εχθρός που έπρεπε να συντριβεί.

Η κληρονομιά που αφήνει πίσω του δεν είναι αυτή ενός μάρτυρα, όπως ίσως θα ήθελαν οι οπαδοί του, αλλά αυτή ενός πρόθυμου υποκινητή της διχόνοιας. Είναι αδύνατον να ξεχαστεί η δημόσια τοποθέτησή του υπέρ του Ντέιβιντ ΝτεΠέιπ, του ανθρώπου που επιτέθηκε με ένα σφυρί στον σύζυγο της Νάνσι Πελόζι. Ο Κερκ δεν καταδίκασε απλώς τη βία· έφτασε στο σημείο να ζητά την αποφυλάκιση του δράστη, ηρωοποιώντας ουσιαστικά μια πράξη ακραίας βίας κατά ενός πολιτικού αντιπάλου. Αυτή η στιγμή από μόνη της είναι αρκετή για να καταδείξει τη βαθιά του πεποίθηση ότι στον πόλεμο που είχε κηρύξει, έπαιζε με τη φωτιά.

Nancy Pelosi husband attack: San Francisco DA announces charges against suspect David DePape https://t.co/mTYSpf6Ovg

— Fox News (@FoxNews) November 1, 2022

Η στάση του αυτή δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Από τις ατελείωτες επιθέσεις στον Δρ. Άντονι Φάουτσι εν μέσω πανδημίας και την υποστήριξη θεωριών συνωμοσίας, μέχρι την αμφισβήτηση εκλογικών αποτελεσμάτων και την εμπρηστική ρητορική για φυλετικά και κοινωνικά ζητήματα, ο Κερκ έχτισε την καριέρα του πάνω στην τοξικότητα.

Oh, Founding Fathers…

Η τραγική ειρωνεία στην υπόθεσή του αποκτά μια ακόμη πιο σκοτεινή διάσταση αν αναλογιστεί κανείς το μέσο του θανάτου του: ένα όπλο. Ο Κερκ υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους και αμετακίνητους υπερασπιστές της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής, προβάλλοντας τη Δεύτερη Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος ως το υπέρτατο θεμέλιο της ελευθερίας. Για εκείνον, το δικαίωμα να φέρει κανείς όπλο ήταν η εγγύηση της προσωπικής ασφάλειας. Τελικά, όμως, η ζωή του αφαιρέθηκε από την κάννη ενός όπλου, μετατρέποντάς τον σε σύμβολο όχι της δύναμης που προσφέρει η οπλοφορία, αλλά της καταστροφής που μπορεί να επιφέρει σε μια κοινωνία κορεσμένη από όπλα. Αυτή βέβαια είναι μια άλλη συζήτηση.

Η παλιά ρωμαϊκή ρήση «De mortuis nihil nisi bonum» (Για τους νεκρούς, τίποτα εκτός από καλό) μοιάζει να μην έχει καμία ισχύ στην περίπτωσή του. Και ο λόγος είναι απλός: οι ιδέες που προώθησε και το κίνημα που δημιούργησε είναι ακόμα ζωντανά και επικίνδυνα. Ο θάνατός του δεν είναι μια δικαίωση, αλλά ένα φρικτό κατηγορητήριο για την κατάσταση του δημόσιου διαλόγου. Είναι η απόδειξη ότι όταν σπέρνεις ανέμους μίσους, ο κίνδυνος να θερίσεις θύελλες βίας είναι οδυνηρά υπαρκτός, μερικές φορές ακόμη και για τον ίδιο τον σπορέα. Ναι, OK, δεν χαίρομαι όταν πεθαίνει κάποιος άνθρωπος κατ’ αυτό τον τρόπο, γιατί δεν πιστεύω στους αυτόκλητους δικαστές. Ο Τσάρλι, όμως, τους υποστήριζε.