Ουκρανία: Το αίμα κυλάει, το σκάκι συνεχίζεται – κι όλοι παίζουν με ξένα πιόνια

Δύο χρόνια πόλεμος. Δεκάδες χιλιάδες νεκροί. Πόλεις ισοπεδωμένες, γενιές ακρωτηριασμένες. Και όμως, η παρτίδα συνεχίζεται.

Όχι επειδή δεν βρέθηκε λύση. Αλλά επειδή κανείς δεν θέλει να τη βρει.

Η Ρωσία στήνει θρόνο πάνω στα ερείπια

Ο Πούτιν παίζει τον ρόλο του «ιστορικού αποκαταστάτη» που ξαναζωγραφίζει σύνορα με αίμα. Δεν διαπραγματεύεται – εκβιάζει. Θέλει την Ουκρανία γονατισμένη, ουδέτερη, ακρωτηριασμένη. Χρησιμοποιεί πυραύλους αντί για λόγια και drones αντί για διαπραγματευτές. Οι όροι του δεν είναι καν διαπραγματεύσιμοι – είναι τελεσίγραφα. Και το μήνυμα είναι σαφές:

«Η Ρωσία επιστρέφει στην Ιστορία, είτε το θέλετε είτε όχι.»

Οι ΗΠΑ παίζουν διπλό παιχνίδι – και ταμείο

Η Αμερική, είτε με Μπάιντεν είτε με Τραμπ, δεν πολεμά – επενδύει. Στέλνει όπλα, μετράει επιρροή, ελέγχει ροές, και φαντάζεται μια Ευρώπη υπό στρατηγική εξάρτηση. Ο Μπάιντεν μιλά για δημοκρατία, αλλά διαπραγματεύεται με αυταρχικά καθεστώτα για το πετρέλαιο. Ο Τραμπ δηλώνει πως «θα τελείωνε τον πόλεμο σε 24 ώρες» – και το Κρεμλίνο τρίβει τα χέρια του.

H Ουκρανία; Μια ακόμα σκακιέρα στον Νέο Ψυχρό Πόλεμο.

Η Ευρώπη ανάμεσα σε δύο κόσμους: Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η διπλωματία της Κωνσταντινούπολης και ο «παράγοντας Τραμπ»

Η Ευρώπη – το αιώνιο υποσύνολο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανίκανη για στρατηγική αυτονομία. Οι Βρυξέλλες σέρνονται πίσω από την Ουάσινγκτον, ψηφίζουν κυρώσεις, αγοράζουν LNG, κάνουν συνεδριάσεις, αλλά όταν πέφτουν πύραυλοι στο Κίεβο, το μόνο που σηκώνεται είναι τα φρύδια των διπλωματών.

Κι όσο βομβαρδίζεται η Οδησσός, οι τιμές στα σιτηρά και στο ρεύμα εκτοξεύονται. Και η Ευρώπη; Πληρώνει. Και σιωπά.

Η Ουκρανία: Το πιόνι που τόλμησε να πει «όχι»

Η Ουκρανία πολεμά για ύπαρξη. Αλλά είναι η χώρα που κάθε πλευρά προσπαθεί να «καρφώσει» στο δικό της αφήγημα. Οι μεν τη θέλουν ανάχωμα στη Ρωσία, οι δε «ιστορικό λάφυρο» της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Ουκρανία δεν ανήκει σε κανέναν – κι όμως κανείς δεν την αφήνει να ορίσει μόνη την τύχη της.

Ο Ζελένσκι  ο κωμικός που που έγινε με το ζόρι σύμβολο και εργαλείο ταυτόχρονα:

Ένας πρόεδρος με χακί μπλούζα και γεωπολιτική θηλιά στον λαιμό που μάλλον δεν κατάλαβε ότι τον χρησιμοποίησαν αλλά τον λογαριασμό τον πληρώνει ο Ουκρανικός λαός με αίμα.

Η μόνη σταθερά: Το πτώμα της ειρήνης

Η παρτίδα δεν τελειώνει. Δεν είναι πόλεμος αξιών. Είναι οικονομία, ισχύς, επιρροή, γεωστρατηγικά συμφέροντα, ενεργειακοί αγωγοί και νέα τάξη συμμαχιών. Και στην άκρη της σκακιέρας, οι αθώοι νεκροί. Όχι πιόνια – άνθρωποι.

Η Ουκρανία είναι το χωνευτήρι μιας παρατεταμένης γεωπολιτικής σφαγής. Και κάθε πλευρά μετράει όχι απώλειες, αλλά κινήσεις. Όσο περισσότερος χρόνος περνάει, τόσο περισσότερο φανερώνεται το πρόσωπο όλων:

• Η Ρωσία θέλει αυτοκρατορική επιβίωση.
• Οι ΗΠΑ θέλουν παγκόσμια ηγεμονία χωρίς ρίσκο και φυσικά να μην προχωρήσει ο άξονας Ρωσίας- Κίνας και ας θυσιαστεί η Ουκρανία.
• Η ΕΕ δεν ξέρει τι θέλει.
• Και η Ουκρανία αιμορραγεί – κυριολεκτικά γιατί πίστεψε ότι θα μπει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

• Ουκρανία