Παραλογισμός… άνευ μουσικής από την κυβέρνηση

Στο πρώτο κύμα της πανδημίας, τον Μάρτιο του 2020, οι Ιταλοί έβγαιναν στα μπαλκόνια τους και τραγουδούσαν, ως ένδειξη μη υποταγής τους σε μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση. Η μουσική ήταν το δικό τους «φάρμακο» για την καραντίνα.

Ίδιες εικόνες είδαμε και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, μουσικοί διοργάνωναν συναυλίες στα μπαλκόνια με τον κόσμο να τους χειροκροτεί, να χορεύει και να ανακτά – έστω και πρόσκαιρα – την αισιοδοξία του.

Το παράδειγμα των Ιταλών και των Ισπανών μιμήθηκαν και οι Γερμανοί, ξορκίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον τρόμο του κορωνοϊού.

Το φαινόμενο δεν άργησε να φθάσει και στην Ελλάδα. Όπερα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, «balcony party» με Dj’s στην Κατερίνη κ.ο.κ.

Λίγους μήνες μετά ήρθε η «έκρηξη» των live streaming, με το κοινό να αγκαλιάζει τις δουλειές καλλιτεχνών και δημιουργών, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο τη «δίψα» του για τέχνη και ψυχαγωγία.

Σε επιστημονικό επίπεδο, έχουν γίνει πολυάριθμες έρευνες για τις νευροψυχολογικές επιπτώσεις της μουσικής στον άνθρωπο, ενώ σε πάρα πολλές περιπτώσεις η μουσική χρησιμοποιείται για θεραπευτικούς σκοπούς.

Και φθάσαμε στο χθες, με την κυβέρνηση να ανακοινώνει ότι ανοίγει μεν η εστίαση τη Δευτέρα 3 Μαΐου, ωστόσο θα απαγορεύεται η μουσική στους χώρους της. Ούτε από ραδιοφωνάκι!

Η απόφαση αυτή είναι η επιτομή του παραλογισμού και του αυταρχισμού.

Μπορεί το Σύνταγμα της Ελλάδος να αναφέρει ότι «η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους», ωστόσο το κράτος κάνει κάθε προσπάθεια προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η μουσική ήταν, είναι και θα είναι ένα αντίδοτο στη μοναξιά και τη θλίψη. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός μας. Η μουσική συγχρονίζει, ενώνει… Αλλά μάλλον κάποιοι δεν μας θέλουν ενωμένους…

• lockdown
• απαγόρευση
• εστίαση
• κορωνοϊός
• μουσική