ΠαΣοΚ: Από τον… εμφύλιο στην ανακωχή – Το ενιαίο ψηφοδέλτιο… ψήνεται – Προεκλογικός… γύρος Μητσοτάκη – Πόλεμος λάσπης Πολάκη- Καρανίκα με αριστερό… logo

Αν κάποιος περνούσε από τη Χαριλάου Τρικούπη στο πρώτο μισό της προηγούμενης εβδομάδας, θα νόμιζε ότι έπεσε σε ζώνη υψηλής πολιτικής θερμοκρασίας. Παράγοντες να μιλούν με σηκωμένο φρύδι, άλλα στελέχη να «διαφοροποιούνται» με ρυθμό Spotify shuffle και η υπόθεση Παναγόπουλου να απλώνει βαριά σκιά πάνω στο κόμμα. Το mood ήταν «ένα βήμα πριν τον εμφύλιο».

Κι όμως, μέσα στο Σαββατοκύριακο, η Πολιτική Γραμματεία και η Ολομέλεια της ΚΟΕΣ έβγαλαν εικόνα συμφιλίωσης — σχεδόν ύποπτα ήρεμη. Τόσο ήρεμη που οι κακές γλώσσες στη Χ.Τ. ψιθυρίζουν: «Μακάρι να μην ήταν διάλειμμα πριν από το sequel…».

Η ΝΔ στο κάδρο ως “ο αντίπαλος των αντιπάλων”

Στο ΠαΣοΚ υπάρχει ένα αφήγημα που το θεωρούν δεδομένο: η ΝΔ χρειάζεται ένα ΠαΣοΚ σε κρίση όπως ο Μητσοτάκης χρειάζεται τις κάμερες στα εγκαίνια. Θέλουν, λένε, ένα κόμμα αδύναμο, ασταθές, που να μην μπορεί να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση — γιατί τότε ανοίγει ο δρόμος για μεταεκλογικές… «διευκολύνσεις».

Γι’ αυτό και οι πράσινοι βλέπουν ως «κατασκευασμένο» το σενάριο ταυτότητας που τους αποδίδεται. Το λέει και κορυφαίο στέλεχος:
«Μιλάνε για κολλημένη βελόνα στο ΠαΣοΚ, αλλά για τη ΝΔ που δεν πιάνει αυτοδυναμία ούτε με γερανό, τίποτα;»

Και πάει ένα βήμα παρακάτω:
«Με ποιον θα συνεργαστεί ο Μητσοτάκης; Με την Ελληνική Λύση; Με κανένα ακροδεξιό backup;»

Το βασικό δίλημμα, σύμφωνα με την πράσινη ηγεσία, είναι απλό:
Τρίτη τετραετία Μητσοτάκη ή πολιτική αλλαγή;

Απέναντι στο «μεταρρυθμιστικό αφήγημα» του Πρωθυπουργού, το ΠαΣοΚ σηκώνει το γάντι— ειδικά στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης, όπου θεωρούν ότι η «μεταρρυθμιστική ρητορεία» έχει περισσότερο πολιτικό μακιγιάζ παρά ουσία.

Το «όπλο» Βενιζέλου

Στη Χαριλάου Τρικούπη τρίβουν τα χέρια τους με τις παρεμβάσεις Βενιζέλου.

Όχι μόνο γιατί ο πρώην πρόεδρος αποδομεί με χειρουργική ακρίβεια το αφήγημα Μητσοτάκη, αλλά επειδή απευθύνεται κατευθείαν στο στομάχι των κεντρώων ψηφοφόρων — αυτών που το Μαξίμου προσπαθεί να ξανακερδίσει, αλλά προς το παρόν βρίσκει μόνο «δεν ξέρω/δεν απαντώ».

Για το ΠαΣοΚ, αυτό το κοινό είναι το χρυσό εισιτήριο.

Ο Τσίπρας… υπό παρατήρηση

Στο άλλο μέτωπο, αυτό του πρώην πρωθυπουργού, υπάρχει μια ιδιότυπη περιέργεια. Πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει το βήμα γιατί δεν έχει άλλη επιλογή — αλλά οι προσδοκίες, λένε, δεν συναντούν την πραγματικότητα.
Το νέο σχήμα του δεν πετάει. Δεν δημιουργεί «ρεύμα». Και το κυριότερο: πολλά «πρώην» στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά οι πασοκογενείς, δείχνουν ότι… ζεσταίνονται να «επιστρέψουν στο σπίτι».

Όμως εδώ υπάρχει το delicate point:
Ποιοι θα μπουν και ποιοι δεν θα μπουν;
Η βάση του ΠαΣοΚ έχει ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με ορισμένους — με την περίπτωση Κασιμάτη να θεωρείται για πολλούς «κόκκινο πανί».

Γι’ αυτό και η γραμμή απέναντι στον Τσίπρα είναι απλή και κρυστάλλινη:
Αδιαφορία.
Όχι επιθέσεις, όχι διάλογος, όχι γέφυρες. Ανταγωνισμός, αλλά όχι προσωπικός πόλεμος.

ΣΥΡΙΖΑ – Νέα Αριστερά: διάλογος, αλλά όχι… φιλί ζωής

Ο Χάρης Δούκας ζητά διάλογο για μια μελλοντική προοδευτική διακυβέρνηση, στη λογική των ευρωπαϊκών πρακτικών.

Όμως στη Χαριλάου Τρικούπη λένε «ναι μεν, αλλά…»:
Δεν σκοπεύουν να δώσουν «φιλί ζωής» σε κόμματα που παλεύουν για το 3%.

Κοινές πρωτοβουλίες μπορεί να υπάρξουν.
Αλλά στην ουσία, η γραμμή Ανδρουλάκη είναι μονοκόμματη:
Το ΠαΣοΚ πρέπει να είναι ο κορμός της αλλαγής και η μόνη αξιόπιστη προοδευτική επιλογή απέναντι στη ΝΔ.

Το ΠαΣοΚ δείχνει ότι βρήκε μια εύθραυστη ηρεμία.
Απέναντί του έχει έναν πρωθυπουργό που το βλέπει ως τον βασικό αντίπαλο και έναν πρώην πρωθυπουργό που επιχειρεί come-back.

Η στρατηγική της Χαριλάου Τρικούπη είναι διπλή:

• Μετωπική στη ΝΔ, γιατί εκεί βρίσκεται η μάχη της δεύτερης θέσης.
• Αδιαφορία στον Τσίπρα, γιατί δεν θέλουν να του δώσουν πολιτική οξυγόνωση.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η ισορροπία θα κρατήσει.
Ή αν το «διάλειμμα» θα αποδειχθεί όντως προαναγγελία… νέου γύρου.

Στο υπουργείο Εσωτερικών μιλούν για «εκσυγχρονισμό», αλλά όσοι ξέρουν από παρασκήνιο καταλαβαίνουν πως το ενιαίο ψηφοδέλτιο δεν είναι απλώς τεχνική αλλαγή – είναι πολιτική κίνηση υψηλής έντασης. Τέρμα τα στοίβες των κομματικών ψηφοδελτίων, τα βαλιτσάκια με «σταυρωμένα» χαρτιά και τα προεκλογικά ρετάλια που πηγαίνουν από χέρι σε χέρι. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να βάλει όλα τα κόμματα στο ίδιο χαρτί, την ίδια στιγμή που κάποιοι στη ΝΔ φοβούνται ότι έτσι τελειώνει μια ολόκληρη παράδοση «δικτύων» και μικρομηχανισμών.

Το ενιαίο ψηφοδέλτιο… ψήνεται

Οι επιφυλάξεις για τους ηλικιωμένους ακούγονται ως ευγενική απόχρωση ενός άλλου φόβου: ότι το νέο σύστημα θα κόψει δρόμους, διαμεσολαβητές και «υπηρεσίες». Το περιβαλλοντικό επιχείρημα — 25.000 δέντρα ανά αναμέτρηση — δίνει επικοινωνιακή λάμψη, αλλά η πραγματική μάχη είναι αλλού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η κουβέντα για μονοσταυρία, που ήδη αναστατώνει γαλάζιους βουλευτές. Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν ο εκσυγχρονισμός είναι απόφαση… ή πρόσχημα.

Προεκλογικός… γύρος Μητσοτάκη

Ο Κ. Μητσοτάκης επιστρέφει στην εγχώρια σκηνή και ανοίγει επίσημα τον κύκλο των προεκλογικών περιοδειών, με πρώτη στάση την Αλεξανδρούπολη για το δεύτερο «γαλάζιο» προσυνέδριο. Το μήνυμα είναι σαφές: όσο οι δημοσκοπικές καμπύλες μένουν ακίνητες, τόσο η κυβέρνηση θα ανεβάζει τον ρυθμό των εξαγγελιών.

Στο Μέγαρο Μαξίμου βλέπουν ότι οι αριθμοί δεν «ξεκολλάνε» και ρίχνουν πλέον το βάρος στην απευθείας επαφή με τις τοπικές κοινωνίες. Έτσι, μέχρι το Συνέδριο του Μαΐου θα στηθεί ένας προεκλογικός μαραθώνιος σε Πάτρα, Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη, Θεσσαλία και πιθανότατα σε ένα νησί, για να «γραφτεί» το αφήγημα της νέας τετραετίας.

Στην Αλεξανδρούπολη αναμένεται κάποια στοχευμένη ανακοίνωση — είτε γενικής εμβέλειας είτε τοπικού χαρακτήρα — ανάλογη με την προαναγγελία των βαρέων και ανθυγιεινών για τους νοσηλευτές στα Ιωάννινα.

Το παρασκήνιο λέει πως όσο το θερμόμετρο των δημοσκοπήσεων μένει στη μέση, το θερμόμετρο των εξαγγελιών θα ανεβαίνει.

Πόλεμος λάσπης Πολάκη- Καρανίκα  με αριστερό… logo

Σαν να μην έφταναν οι μολότοφ του δημόσιου διαλόγου, άναψε και το… στουπί της αριστερής εσωτερικής καταιγίδας. Ο Νίκος Καρανίκας επέλεξε να βγει μπροστά –και μάλιστα υπέρ του Άδωνι Γεωργιάδη– βάζοντας στο ίδιο κάδρο «συνδικαλιστές τραμπούκους» και «αντιεπιχειρηματολογούντες». Το ποστ του λειτούργησε σαν κόκκινο πανί για τον Παύλο Πολάκη, που απάντησε με το γνωστό του ρεπερτόριο: βαριές εκφράσεις, προσωπικές μομφές και αναφορές στη φαρμακευτική κάνναβη του Καρανίκα.

Από εκεί και πέρα, το πράγμα ξέφυγε πλήρως. Ο Καρανίκας σήκωσε το γάντι αποκαλώντας τον Πολάκη «πραξικοπηματία και ξεφτιλισμένο», ενώ τον περιέγραψε ως πολιτικό που «στέκεται γονυπετής» για να διατηρήσει ρόλο στο εσωκομματικό παζάρι της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο δε Πολάκης απάντησε χαρακτηρίζοντας τον Καρανίκα «παρακμιακό μειράκιο» που «γλείφει τον Άδωνι».

Η εικόνα; Ένα διαδικτυακό ρινγκ όπου δύο πρώην «σύντροφοι» αλληλοκατηγορούνται σαν να μην υπήρξαν ποτέ στο ίδιο κόμμα.

Το πολιτικό takeaway;
Όταν η εσωκομματική ένταση μετατρέπεται σε δημόσια λασπομαχία στα social, δεν υπάρχει πια «γραμμή» ούτε «στρατηγική». Υπάρχει μόνο το αυτογκόλ. Και στο τέλος, το μόνο που μένει είναι η Νέα Δημοκρατία να παρακολουθεί, χαμογελώντας ειρωνικά, μια Αριστερά που τσακώνεται για το ποιος έχει δίκιο… ξεχνώντας ποιος χάνει.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Παύλος Πολάκης