Ποιο 2021; Να φύγει το 2020! Και μετά;

Καλή χρονιά δεν προλάβαμε να πούμε αλλά αυτό που σκεφτόμαστε είναι να φύγει το 2020. Τόσα χρόνια γιορτάζουμε τον καινούριο χρόνο που μπαίνει…φέτος γιορτάζουμε τον παλιό που φεύγει. Κι αμέσως στο τέλος του χρόνου μας έρχεται κάθε φορά στο νου εκείνη φράση που λέει: «Κάθε πέρσι και καλύτερα»…

Το σήμερα και το αύριο, όσο κι αν δεν μας αρέσει καθορίζεται από τις αποφάσεις που λαμβάνονται χθες… Ως λαός έχουμε γαλουχηθεί με τη λογική, «Το μη χείρον βέλτιστον». Θεωρούμε ό,τι το λιγότερο κακό είναι το καλύτερο, για να το μετανιώσουμε στη συνέχεια γιατί δεν ψάξαμε τα πραγματικά καλό. Και στις εκλογές δεν ψηφίζουμε θετικά αλλά καταψηφίζουμε αυτόν που θεωρούμε ότι δεν έκανε αυτά που θέλαμε και στη συνέχεια κάνουμε το ίδιο και στον επόμενο και συνεχίζουμε έναν φαύλο κύκλο χείριστων επιλογών.

Είναι εύκολο να κάνουμε όπως έκανε το TIME στο εξώφυλλο του, το περιοδικό κάνει αυτό, που όλος ο κόσμος στον πλανήτη θέλει: Διαγράφει το 2020! Τη χρονιά της πανδημίας του κορωνοϊού… Ο τίτλος, δε, αναφέρει: «Η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών». Στο εξώφυλλο, όπως μπορείτε να δείτε, σε λευκό φόντο μέσα σε κόκκινο πλαίσιο, το TIME έχει βάλει ένα μεγάλο κόκκινο «Χ» πάνω στο 2020.  

Οι αποφάσεις μας, όμως δεν διαγράφονται, ούτε είναι ημερολόγιο να περάσουμε στην επόμενη μέρα, εβδομάδα, μήνα και χρόνο μας ακολουθούν και επηρεάζουν τη ζωή μας καθοριστικά. Μήπως, όμως, το 2020 είναι το καμπανάκι στην ανθρωπότητα και με μια διαγραφή θα χάσουμε την ευκαιρία να διορθώσουμε την πορεία που έχουμε χαράξει; Η Ελλάδα μικραίνει σε όλα τα επίπεδα, φεύγουν οι μεγάλοι Μικρούτσικοι-από τους τελευταίους μεγάλους που έφυγε πέρσι τέτοιες μέρες-  και δεν υπάρχουν αντικαταστάτες, στη χώρα που μότο της είναι, «ουδείς αναντικατάστατος» ή το άλλο φοβερό, «τα νεκροταφεία γέμισαν με αναντικατάστατούς».

Δυστυχώς για τη χώρα μας, είναι η κατάρα γιατί κυριαρχούν οι «μικροί» που προσπαθούν να μικρύνουν το έργο των μεγάλων και όχι να το μιμηθούν. Άλλωστε το αντιλαμβάνεσαι από το πολιτικό προσωπικό και την ποιότητα του που αποχαιρετά το 2020 με τον εξοργιστικό σέλφι-εμβόλιο, την τηλεόραση που κυριαρχούν τα σκουπίδια, την ενημέρωση που είναι προπαγάνδα. Το εύπεπτο και η φθήνια κυριαρχούν στα θεάματα, ριάλιτι της κακιάς ώρας και τραγουδιστές-σταρ της μιας εβδομάδας φράζουν τον δρόμο στη βάσανο και στο πραγματικό ταλέντο και δεν αφήνουν τον χρόνο να είναι αυτός που ξεκαθαρίζει τι σημαίνει καλό και κακό. Ζούμε σε μια τηλεοπτική λούπα κατανάλωσης του ατάλαντου και του φθηνού για να συνηθίσουμε και να παγιδευτούμε σε έναν βρόχο αμνησίας. Στη χώρα που έβγαλε, Βαμβακάρη και  Τσιτσάνη αλλά και  Γιάννη Παπαϊωάννου και Απόστολο Καλδάρα.  Που άνοιξαν τον δρόμο να εμφανιστούν, πολύ μεγάλοι λαϊκοί τραγουδιστές, όπως η Μαρίκα Νίνου, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στράτος Διονυσίου, ο Μανώλης Αγγελόπουλος. Συνεχιστές αυτών ήρθαν ο Ζαμπέτας και ο Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα. Και μόνο η προσπάθεια να βρεις αντίστοιχους σήμερα αποτελεί ύβρη.

Η Ελλάδα, μετά τη γενιά του ’30 και την έκπληξη της δεκαετίας του ’60, δεν παράγει τίποτα παραπάνω από σκουπίδια, καμιά δική της πρόταση που να ενδιαφέρει. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε τέλμα με την τραγελαφική και την κατωτερότητα των «μέσων», των ανθρώπων της πολιτικής, το κατάντημα σχολείου και πανεπιστημίου και, κυρίως, την παρωδία στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Δεν βγάζουμε, Καββαδία, Σαχτούρη, Ελύτη, Σεφέρη, Πατρίκιο, Αναγνωστάκη, Χριστιανόπουλο, Βάρναλη, Εμπειρίκο, Δημουλά, Λειβαδίτη, Βρεττάκο και τόσους άλλους μεγάλους. Και δεν φτάνει που δεν βγάζουμε, κι αυτούς που έχουμε τους έχουμε εξαφανίσει, μένουν στα αζήτητα και… αδιάβαστοι. Που είναι οι άνθρωποι του πνεύματος να γίνουν  φάροι; Οι στίχοι του Δημοσθένη Κούρτοβικ που μελοποίησε ο αείμνηστος Θάνος Μικρούτσικος μας εξηγούν:

 «Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,

υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,

κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,

με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,

σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,

τους έχω βαρεθεί».

Αν κάτι μάθαμε από όσα συνέβησαν την περασμένη δεκαετία και τον προηγούμενο χρόνο είναι ότι οι δικές μας αποφάσεις καθορίζουν το σήμερα και το αύριο. Η εικονική σταθερότητα και ευμάρεια αποδεικνύεται πλαστή και εφήμερη και μπορεί εύκολα να καταρρεύσει μέσα σε λίγες ώρες. Και αν με ρωτάτε αν είμαι αισιόδοξος, δεν είμαι καθόλου, γιατί μπορεί το 2020 να θέλουμε να το διώξουμε αλλά γιατί νομίζουμε το 2021 θα είναι καλύτερο και να μην μας τρομάζει περισσότερο; 

• κορωνοϊός