Ποιος πιστεύει τον Άδωνι;

Ο ακροδεξιός πολιτικός -πέραν των  ιδεολογικών του αντιλήψεων τις οποίες και φυσικά δικαιούται να έχει αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να τις σεβαστούν οι πολίτες- κουβαλάει και πολλά άλλα (πολιτικά) μειονεκτήματα.
 

Ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης έχει εκατοντάδες φορές υβρίσει και λοιδορήσει τη Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή και όλα τα στελέχη της που διετέλεσαν υπουργοί με ακραίους χαρακτηρισμούς. Πολλές φορές μάλιστα (μάλλον τις περισσότερες) ξεπέρασε κάθε όριο και η συγνώμη την οποία, για τα μάτια του κόσμου, επιχειρεί σήμερα να ζητήσει δεν φαίνεται να πιάνει τόπο. Παρατηρήσαμε το εγχείρημα του αυτό σε μια παράσταση την οποία έδωσε στο ΣΚΑΙ με το κ. Παυλόπουλο τον οποίο είχε εξευτελίσει στο παρελθόν.
 

Δεν ήταν μόνο υβριστής ο κ. Γεωργιάδης. Ήταν ειρωνικός, χλευαστικός και η συμπεριφορά του- όταν υποστήριζε ότι ασκούσε κριτική στη Νέα Δημοκρατία- ξεπερνούσε ακόμα και τις πιο καλοστημένες παραστάσεις καραγκιόζη.
 

Η πλάστιγγα μετά την απόφαση του προέδρου της Ν.Δ άρχισε να γέρνει. Και άρχισε να γέρνει επικίνδυνα προς την αστεία έκδοση της άκρας δεξιάς πλευράς. Αλλά αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να τακτοποιηθεί με ολίγες… κεντρώες προσθήκες. Το γεγονός όμως της μέχρι πρόσφατης συμπεριφοράς του κ. Γεωργιάδη πως είναι δυνατόν να διορθωθεί; Αφού δεν έχει αφήσει έξω από την κριτική του και τον ίδιο τον κ. Σαμαρά και τους στενούς του συνεργάτες; Φυσικά είναι κατανοητό ότι ένας ηγέτης πρέπει να δείχνει  μεγαλοψυχία. Και αυτή η αρετή φαίνεται να διακρίνει και τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.
 

Η εκτίμηση μας ωστόσο είναι ότι θα είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να πεισθούν οι νεοδημοκράτες, όσο και να αγαπούν και να στηρίζουν το κ. Σαμαρά, να σταθούν συμπαθητικά απέναντι σε αυτή την επιλογή. Γιατί ο ακροδεξιός πολιτικός μπορεί ενδεχομένως να παίζει θέατρο και να παριστάνει την μετανοημένη Μαγδαληνή αλλά αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μπορούν να ξεχαστούν τα όσα έχει ξεράσει και ελάχιστοι νεοδημοκράτες θα μπορέσουν να καταπιούν την παρουσία του στα έδρανα του δημοκρατικού τους κόμματος.