Πόλεμος, κάλπες και νεύρα – To ΠΑΣΟΚ ψάχνει ρόλο – Βαρουφάκης: Από το “plan B” στο… plan Άγκυρα – ΣΥΡΙΖΑ: «Παραφωνία» μόνο ο Πολάκης στην κηδεία με… νεκροθάφτες Τσίπρα και Φάμελλο

Αν κάποιος νομίζει ότι στο Μαξίμου κοιμούνται ήσυχοι επειδή οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια ανάσα ανακούφισης, μάλλον δεν έχει δει τι συζητιέται πίσω από κλειστές πόρτες. Ο πόλεμος μπορεί να φουσκώνει προσωρινά τα ποσοστά, αλλά την ίδια ώρα αδειάζει πορτοφόλια – και αυτό είναι πάντα πιο ισχυρό πολιτικό επιχείρημα από οποιοδήποτε «momentum».

Το λεγόμενο «ράλι συσπείρωσης» λειτουργεί, αλλά έχει ημερομηνία λήξης. Και στο κυβερνητικό στρατόπεδο το ξέρουν καλά: όσο ανεβαίνει η βενζίνη και ο λογαριασμός ρεύματος, τόσο κατεβαίνει η ανοχή. Κάπου εκεί μπαίνει και το γνωστό δίλημμα: κάλπες τώρα που το κλίμα αντέχει ή ρίσκο για αργότερα με την οικονομία να βαραίνει; Επισήμως δεν υπάρχει θέμα. Ανεπισήμως, το συζητούν όλοι.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν ανάσα, όχι λύση

Το περίπου 31% που καταγράφεται στις μετρήσεις δεν είναι κακό – ειδικά μετά από μήνες πίεσης. Δεν είναι όμως και «καθαρή νίκη». Είναι περισσότερο μια προσωρινή ανασύνταξη, παρά πολιτική κυριαρχία.

Στο Μαξίμου διαβάζουν προσεκτικά και κάτι ακόμη: η πτώση των αντισυστημικών δυνάμεων δεν σημαίνει απαραίτητα επιστροφή εμπιστοσύνης. Σημαίνει κυρίως φόβο και ανάγκη για σταθερότητα. Κι αυτό αλλάζει εύκολα αν η καθημερινότητα χειροτερεύσει.

Τα μέτρα… δεν βγαίνουν και το ταμείο ανοίγει

Η πρώτη απάντηση στην ακρίβεια δεν έπεισε. Οι τιμές δεν συγκρατήθηκαν και τώρα το οικονομικό επιτελείο καλείται να βρει πιο «βαριά» εργαλεία.

Το πρόβλημα; Ό,τι δίνεται τώρα, λείπει από αύριο. Και ειδικά από τη ΔΕΘ, που παραδοσιακά είναι το «γήπεδο» των παροχών.

Το δίλημμα είναι κλασικό αλλά δύσκολο:

• λίγα και στοχευμένα βοηθήματα για να ελεγχθεί το κόστος
• ή γενναίες μειώσεις φόρων με ρίσκο δημοσιονομικής εκτροπής

Και στις δύο περιπτώσεις, κάποιος θα δυσαρεστηθεί.

Ευρώπη: λόγια πολλά, λύσεις λίγες

Στις Βρυξέλλες δεν ήρθε η πολυπόθητη «ομπρέλα». Οι χώρες πήραν το ελεύθερο να κινηθούν, αλλά χωρίς ουσιαστική χαλάρωση κανόνων.

Με απλά λόγια: «κάντε ό,τι μπορείτε, αλλά με δικά σας λεφτά». Και αυτό περιορίζει τα περιθώρια.

Για την Ελλάδα, που ήδη βλέπει πιέσεις σε τουρισμό, μεταφορές και αγροτικό κόστος, το πρόβλημα είναι διπλό: και γεωπολιτικό και οικονομικό.

ΠΑΣΟΚ: ανεβαίνει, αλλά… τσακώνεται

Στη Χαριλάου Τρικούπη υπάρχει μια ήρεμη άνοδος. Όχι εντυπωσιακή, αλλά σταθερή. Το πρόβλημα δεν είναι οι αριθμοί – είναι το τι κάνουν με αυτούς.

Την ώρα που υπάρχει χώρος να πιεστεί η κυβέρνηση, το κόμμα δείχνει να αναλώνεται σε εσωτερικές ισορροπίες. Κοινώς: περισσότερο συζητούν μεταξύ τους, παρά με την κοινωνία. Η γραμμή «δεν συνεργαζόμαστε με τη ΝΔ» είναι καθαρή. Το ερώτημα όμως παραμένει: με ποιο σχέδιο θα κυβερνήσουν μόνοι τους; Και αυτό ακόμη δεν έχει απαντηθεί πειστικά.

Το πραγματικό στοίχημα

Η εικόνα είναι απλή αλλά σκληρή: η κυβέρνηση τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις και η αντιπολίτευση να προλάβει τον εαυτό της. Ο πόλεμος δίνει χρόνο, αλλά όχι λύσεις. Η ακρίβεια αφαιρεί χρόνο, και μάλιστα γρήγορα. Και κάπου ανάμεσα, η κάλπη δεν είναι πια σενάριο. Είναι ενδεχόμενο που πλησιάζει – όσο οι αντοχές της κοινωνίας δοκιμάζονται.

Τέμπη: Δίκη σε τεντωμένο σχοινί πριν καν αρχίσει

Αν κάποιος περίμενε ότι η δίκη για τα Τέμπη θα ξεκινήσει σε κλίμα θεσμικής ψυχραιμίας, μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει τι προηγήθηκε. Πριν καν ανοίξει η αίθουσα, οι τόνοι έχουν ήδη ανέβει επικίνδυνα και το σκηνικό θυμίζει περισσότερο πολιτική σύγκρουση παρά δικαστική διαδικασία.

Στη Λάρισα δεν θα κριθούν μόνο ευθύνες για μια τραγωδία – θα δοκιμαστούν και τα όρια του ίδιου του συστήματος. Από τη μία οι συγγενείς που ζητούν απαντήσεις και δικαίωση, από την άλλη ένα περιβάλλον έντασης που απειλεί να μετατρέψει τη δίκη σε πεδίο αντιπαράθεσης.

Οι δικαστές καλούνται να ισορροπήσουν σε τεντωμένο σχοινί: να κρατήσουν τη διαδικασία όρθια, να μην επιτρέψουν εκτροχιασμό και ταυτόχρονα να πείσουν ότι αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο οι καταδίκες ή οι αθωώσεις.

Είναι αν αυτή η δίκη θα αντέξει. Και αν στο τέλος θα αφήσει πίσω της αλήθεια – ή άλλη μία πληγή.

Βαρουφάκης: Από το “plan B” στο… plan Άγκυρα

Αν η πολιτική είχε κατηγορία «διπλωματικά αυτογκόλ», ο Γιάνης Βαρουφάκης μόλις κατέθεσε υποψηφιότητα για βραβείο. Να επιλέγεις τουρκική εφημερίδα για να περιγράψεις την Ελλάδα ως «αξιολύπητο δορυφόρο» και να αποθεώνεις την Τουρκία ως πρότυπο εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι απλώς πρόκληση. Είναι συνειδητή επιλογή γραμμής.

Ο πρώην υπουργός δεν περιορίστηκε σε μια κριτική. Έστησε ολόκληρο αφήγημα που ταυτίζεται – λέξη προς λέξη – με όσα θα ήθελε να ακούει η Άγκυρα. Μια Ελλάδα «υποταγμένη», μια Τουρκία «έξυπνη», ένας ρόλος «διαμεσολαβητή» που – όλως τυχαίως – αναβαθμίζει τη γεωπολιτική της αξία.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ασκεί αντιπολίτευση. Το πρόβλημα είναι πού την ασκεί και πώς. Γιατί όταν η κριτική μετατρέπεται σε εργαλείο ξένων αφηγημάτων, παύει να είναι πολιτική και γίνεται κάτι άλλο.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα απλό ερώτημα: ο Βαρουφάκης απευθύνεται στην ελληνική κοινωνία ή κάνει… διεθνείς δημόσιες σχέσεις εις βάρος της χώρας;

Γιατί άλλο η διαφωνία και άλλο η απαξίωση της ίδιας σου της χώρας – μάλιστα σε εφημερίδα της άλλης πλευράς. Και αυτό δεν είναι απλώς αιχμηρό. Είναι πολιτικά αποκαλυπτικό.

ΣΥΡΙΖΑ: «Παραφωνία» μόνο  ο Πολάκης στην κηδεία με… νεκροθάφτες Τσίπρα και Φάμελλο

Αν στον ΣΥΡΙΖΑ έψαχναν ποιος κρατά ακόμη ζωντανό το κόμμα, η απάντηση ήρθε από την Κεντρική Επιτροπή: ο Πολάκης. Γιατί την ώρα που άλλοι μοιράζουν ρόλους «επόμενης μέρας», εκείνος τους θύμισε το αυτονόητο – ότι κόμμα χωρίς πρόγραμμα και ταυτότητα δεν γίνεται ούτε να συνεργαστεί ούτε να κυβερνήσει.

Το πρόβλημα για την Κουμουνδούρου είναι αλλού. Δεν είναι η κυβέρνηση. Είναι ο εσωτερικός αυτοχειριασμός. Με τον Τσίπρα να κινείται σε μια γκρίζα ζώνη «επιστροφής χωρίς ευθύνη» και τον Φάμελλο να προσπαθεί να ισορροπήσει τα ασύμβατα, το κόμμα μοιάζει να οργανώνει μόνο του την αποδόμησή του.

Και κάπου εκεί έρχεται ο Πολάκης και λέει αυτό που κανείς άλλος δεν τολμά: ή πρόγραμμα με όρους – ή μόνοι μας. Όχι «όλοι μαζί για να μην χαθούμε», αλλά μαζί μόνο αν υπάρχει πολιτικός λόγος. Δηλαδή, πολιτική.

Η ειρωνεία; Αυτό που παρουσιάζεται ως «σκληρή γραμμή» είναι στην πραγματικότητα το ελάχιστο για να υπάρχει κόμμα.

Γιατί όταν ο ένας μιλά για «μόρφωμα», ο άλλος αφήνει υπονοούμενα επιστροφής και η ηγεσία δεν μπορεί να επιβάλει γραμμή, τότε δεν έχεις εσωκομματική συζήτηση. Έχεις σταδιακή αποσύνθεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινδυνεύει από τους αντιπάλους του. Κινδυνεύει από το καθημερινό του… εσωτερικό δελτίο. Και όσο συνεχίζεται αυτό, η φράση «δεν διαλύεται» μοιάζει περισσότερο με ευχή παρά με πολιτικό σχέδιο.

• δημοσκοπήσεις
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής