Που είσαι κύριε Χρήστο να τους δεις…

Έκλεισε ένας χρόνος από τον θάνατο του κορυφαίου Έλληνα  εκδότη Χρήστου Λαμπράκη. Και τι δεν έγινε στον ΔΟΛ αυτό τον χρόνο…

Το ημερήσιο ΒΗΜΑ έκλεισε, το κτίριο της Μιχαλακοπούλου  πουλήθηκε και επαναενοικιάστηκε, οι μισθοί μειώθηκαν, οι περικοπές μεγάλωσαν, πολλοί εξαναγκάστηκαν να αποχωρήσουν “εθελουσίως”, οι απολύσεις κρέμονται σαν λαιμητόμοι πάνω από τα κεφάλια των περισσότερων εργαζομένων. Η οικογένεια Ψυχάρη έχει το γενικό κουμάντο και ο Β. Ρέστης κλαίει τα ωραία του λεφτά και σκέφτεται να αποχωρήσει… Ο ΔΟΛ πρωτοστατεί σε οτιδήποτε έχει αντεργατικό χαρακτήρα…
Εκείνοι οι οποίοι έζησαν τις μέρες της Χρήστου Λαδά, αναπολούν με νοσταλγία τον Χρήστο Λαμπράκη… Τον ΔΟΛ που ήταν “εθνική τράπεζα” και συμπαραστάτης των εργαζομένων σε όλες τις δύσκολες στιγμές τους…
Ευτυχώς που υπάρχει και το Μέγαρο Μουσικής να θυμίζει τον πραγματικό Χρήστο Λαμπράκη…
Σ.Σ. Το ¨κύριος” δεν είναι δόκιμο για ένα άνθρωπο που έχει πεθάνει. Χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά, ως ένδειξη σεβασμού για τον εκδότη που υπήρξε “κύριος” σε όλη του τη ζωή.

• ΔΟΛ