«Που ‘ναι το κράτος! Που ‘ναι το κράτος!!!»

Καθώς παρακολουθούσα χθες τις πυρκαγιές στα κανάλια, πρόσεξα κάποια στιγμή πόσες βίλες και μεζονέτες ήτανε διάσπαρτες σαν τα μανιτάρια μέσα στα δέντρα. Αλλά και πόσα σπίτια πιο φτωχικά μεν αλλά μια χαρά καταχωνιασμένα στα δάση που καίγονταν. Και είπα μέσα μου, μα καλά, πώς διάολο πήγαν όλοι αυτοί και χτίσαν εκεί μέσα; Και δεν ήταν ένας, ούτε δυο. Ήτανε πάρα πολλοί!

Γιατί εγώ ξέρω πως για να χτίσεις μέσα σε ένα δάσος, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Φτύνεις αίμα για να σου δώσει άδεια η πολεοδομία. Αν στη δώσει και που σχεδόν δεν στη δίνει ποτέ. Μιλάμε βέβαια για νόμιμη άδεια.

Πώς έχτισες λοιπόν εκεί ρε μεγάλε; Νόμιμα αποκλείεται. Άρα είσαι παράνομος, είσαι αυθαίρετος. Αλλιώς πώς, δεν εξηγείται. Μιλάω πάντα για κατοικίες μέσα σε δασικές περιοχές. Να το ξεκαθαρίσουμε. Για σπίτια εκτός σχεδίου. Κι επειδή δεν είμαι τόσο βλαξ, όσο μπορεί να νομίζεις φίλε μου και καταλαβαίνω πώς το’ χτισες, η απορία μου ήταν σαφώς για νά χουμε να λέμε.

Γιατί προφανώς και έχεις λαδώσει τις μισές δημόσιες υπηρεσίες της περιοχής για να σου δώσουν μια κάποια άδεια, που ο Θεός να την κάνει άδεια. Και όλο και κάποιο “χαρτί” έχεις σπρώξει στη ΔΕΗ για σου βάλουν το ρεύμα. Λέω εγώ τώρα. Ή για να σε συνδέσουν και να έχεις νερό. Για να έχεις, βρε παιδάκι μου, όλα τα κονφόρ και να ναι όλα απλά και νοικοκυρεμένα!

Και να που ξαφνικά, σού ‘ρχεται η κεραμίδα της φωτιάς στο κεφάλι κι αρχίζεις να οδύρεσαι μπροστά στα κανάλια: “Πού ναι το κράτος και πού ναι το κράτος”! Και δεν λέω πως έχουμε κανένα κράτος της προκοπής. Κράτος για τα μπάζα έχουμε. Αλλά τι να κάνουμε; Αυτοί είμαστε, αυτό είναι το κράτος μας και γενικώς, για να θυμηθώ το ρηθέν παρά του κ. Κουτσούμπα, “αυτοί είστε”!!!

Κι αναρωτιέμαι τώρα σοβαρά. Καλά όλα αυτά, αλλά οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών τι κάνανε; Τίποτα! Ή όχι, λάθος! Έκαναν και παραέκαναν. Στην αρχή, όταν το έχτιζες, έκαναν τα στραβά μάτια. Μετά όμως από κάποια χρόνια – και πάντα βέβαια σε προεκλογική περίοδο – στο νομιμοποίησαν με κάτι ρυθμίσεις της πλάκας και με γελοίες οικονομικές διευκολύνσεις. Αυτές δεν περίμενες κι εσύ τόσα χρόνια; Ε να που ήρθε η ώρα να αποζημιωθείς για την υπομονή σου!

Να μην αποζημιωθεί όμως και ο υπουργός και ο βουλευτής σου που σε βόλεψαν με τις διευκολύνσεις τους; Ε άνθρωποι είναι κι αυτοί. Μια ψήφο, ένα σταυρουλάκι σου ζητάνε. Δεν σου ζητάνε δα και τον ουρανό με τ άστρα! Κι επειδή εσύ είσαι άνθρωπος με μπέσα, θα τους τον βάλεις. Τον σταυρό βεβαίως, βεβαίως…

Για αυτό τώρα, σε παρακαλώ, μη φωνάζεις όλος απόγνωση “πού ναι το κράτος και πού ναι το κράτος” για να σε σώσει. Ξέρεις πού είναι. Στα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία όπου ξημεροβραδιαζόσουν για να νομιμοποιήσεις το τσαρδί σου. Εκεί να πας. Ευκολάκι…

• κράτος
• πυρκαγιά