Προς τα πού πάει αυτός ο κόσμος;

Κοιτάζοντας γύρω μου την κατάσταση του κόσμου, είναι δύσκολο να μη νιώθω μια αυξανόμενη απογοήτευση.

Η σύγκρουση είναι παντού. Τη βλέπω σε παγκόσμιο επίπεδο, με χώρες να μάχονται για δύναμη και πόρους, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, όπου η διαίρεση και η «αποσύνδεση» μοιάζουν να καθορίζουν τις ζωές μας. Και αναρωτιέμαι—προς τα πού πάει αυτός ο κόσμος;

Οικονομικά, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών διευρύνεται, και φαίνεται ότι τραβιόμαστε όλο και πιο βαθιά σε μια κοινωνία που βάζει το χρήμα πάνω απ’ όλα. Οι εταιρείες ελέγχουν όχι μόνο την οικονομία, αλλά και την ίδια μας την αφήγηση, υπαγορεύοντας τι σημαίνει «επιτυχία», πιέζοντάς μας να καταναλώνουμε ασταμάτητα.

Αλλά με τι τίμημα;

Πολιτικά, έχουμε μπει σε μια εποχή αυξημένου εθνικισμού και αγώνα για εξουσία. Οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν τη δύναμή τους, και με αυτόν τον τρόπο καταστρέφουν κάθε αίσθηση παγκόσμιας συνεργασίας. Τα έθνη που μετά το τέλος του Β’ Π.Π έδειχναν ενδιαφέρον για τη διπλωματία, τώρα δρουν μόνο για τα συμφέροντά τους, με ηγέτες που φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο για τη διατήρηση της εξουσίας τους παρά για το καλό των πολιτών τους.

Και μετά είναι το περιβάλλον. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι πλέον μια επικείμενη απειλή—είναι εδώ. Κάθε χρόνο βλέπουμε περισσότερες φυσικές καταστροφές, περισσότερα είδη να εξαφανίζονται, περισσότερα κομμάτια του κόσμου μας να καταρρέουν επειδή δεν δράσαμε αρκετά γρήγορα. Είναι δύσκολο να είναι κανείς αισιόδοξος όταν ο ίδιος ο πλανήτης φωνάζει για βοήθεια και οι λύσεις που χρειαζόμαστε έρχονται πολύ αργά, ή δεν έρχονται καθόλου.

Κοινωνικά, ποτέ δεν ήμασταν πιο συνδεδεμένοι, αλλά ποτέ δεν ήμασταν πιο απομονωμένοι. Οι άνθρωποι είμαστε κολλημένοι στις οθόνες μας, ενδιαφερόμενοι περισσότερο για το εικονικό παρά για το πραγματικό. Οι αληθινές, ουσιαστικές σχέσεις μοιάζουν όλο και πιο δύσκολο να βρεθούν, και καθώς η κοινωνία παρασύρεται όλο και πιο βαθιά στην ψηφιακή σφαίρα, μοιάζει σαν να χάνουμε κάτι βασικό—την ανθρωπιά μας.

Λοιπόν, πού μας οδηγούν όλα αυτά;

Αν δεν αλλάξουμε, είναι σαφές προς τα πού πηγαίνουμε. Κατευθυνόμαστε προς περισσότερη διαίρεση, περισσότερη απογοήτευση, περισσότερη καταστροφή του πλανήτη. Και ενώ κάποιοι κρατούν την ελπίδα ότι η τεχνολογία ή οι παγκόσμιοι ηγέτες θα μας σώσουν, εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρος.

Ίσως ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι ένα βήμα πίσω—μακριά από το χάος, μακριά από τις πιέσεις της σύγχρονης ζωής, και μια επιστροφή σε κάτι πιο απλό. Ίσως η απάντηση είναι να βρούμε έναν τόπο όπου ο θόρυβος του κόσμου δεν μπορεί να μας φτάσει, όπου μπορούμε να ξανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας, τη γη, και ο ένας με τον άλλον.

Γιατί ενώ δεν είμαι αισιόδοξος για το πού πάει ο κόσμος, πιστεύω ότι έχουμε την επιλογή να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο. Μπορεί να μην μπορούμε να τα διορθώσουμε όλα, αλλά μπορούμε να αποφασίσουμε τι είδους ζωή θέλουμε να ζήσουμε μέσα σε όλα αυτά, μέσα στα λίγα ή πολλά χρόνια που έχουμε πάνω στη Γη. Και για μένα, η απάντηση βρίσκεται κάπου μακριά από εδώ.

• Διπλωματία
• κλιματική αλλαγή
• κοινωνία
• Οικονομία
• πόλεμος
• πολιτική
• σύγκρουση
• χρόνος