Ψύλλοι στ’ αυτιά μου μπήκανε… για πρόωρες εκλογές – Και το Όσκαρ του Πρωτοχρονιάτικου φιάσκου πάει… στην ΕΡΤ – Μητσοτάκης – Ανδρουλάκης στο… χωράφι και ο Σαμαράς έτοιμος για κόμμα 

Εδώ σας θέλω: Τι τον έπιασε Χριστουγεννιάτικα τον πρωθυπουργό και ανακοίνωσε ότι τρία στελέχη της ΝΔ θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές; Γιατί τέτοια βιασύνη, αφού οι εκλογές θα γίνουν το 2027 όπως διαβεβαιώνει προσωπικά ο Μητσοτάκης;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά και μετά θα σας πούμε που πήγε το…βρώμικο μυαλό μας. Τα τρία στελέχη είναι:

1. ⁠Η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, βουλευτής Επικρατείας, που θα είναι υποψήφια στον Β2 Δυτικό Τομέα.
2. ⁠Ο Παύλος Μαρινάκης, Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, θα είναι υποψήφιος στον Β1 Βόρειο Τομέα.
3. ⁠Ο Νίκος Ρωμανός, Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, θα είναι υποψήφιος στον Β3 Νότιο Τομέα.

Αυτά τα τρία στελέχη είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένα, με συχνή παρουσία στα μίντια. Τότε προς τι η ξαφνική και βιαστική ανακοίνωση της υποψηφιότητάς τους; Να μου ΄λεγες ότι είναι άγνωστοι πολιτευτές και πρέπει να οργώσουν τις εκλογικές τους γειτονιές ώστε να γίνουν γνωστοί, να το καταλάβω. Οπότε;

Οπότε, αγαπητοί μου, μπήκανε ψύλλοι στ΄αυτιά μας, όπως πιθανώς και στα δικά σας, ότι οι εκλογές δεν θα γίνουν το ΄27, αλλά νωρίτερα. Οι κυβερνώντες το διαψεύδουν, βέβαια, αλλά δεν είναι και τόσο πειστικοί στις απαντήσεις που έχουν δώσει μέχρι στιγμής, σχετικά με τις τρείς υποψηφιότητες.

Εντάξει, δεν παίρνουμε όρκο ότι θα επισπευστεί η διενέργεια εκλογών, αλλά δεν το αποκλείουμε κιόλας, ειδικά με την πρόωρη ανακοίνωση για τις τρείς υποψηφιότητες…

Ένα “There Will Be Blood” της ελληνικής υπαίθρου

Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν σκηνοθέτης, τότε η πρόσφατη πρωτοβουλία του να καταθέσει ερώτηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την κατάσταση του πρωτογενούς τομέα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τολμηρό πολιτικό σενάριο με δόσεις δράματος, τραγωδίας και κοινωνικής ειρωνείας. Ένα “There Will Be Blood” της ελληνικής υπαίθρου, όπου αντί για πετρέλαιο, οι πρωταγωνιστές ψάχνουν απεγνωσμένα για πολιτική βούληση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με την επιθετική του ερώτηση, βάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να απαντήσει σε μια σειρά θεμάτων που θυμίζουν κατηγορητήριο: από την εγκατάλειψη των χωριών μέχρι την αποτυχία αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Μια Ελλάδα που ερημώνει, με την ύπαιθρο να γίνεται το σκηνικό μιας άλλης “Mad Max” εποχής: κλιματική κρίση, ενεργειακά κόστη, και αγρότες που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια αρένα όπου κυριαρχούν οι ισχυροί.

Ποιος θα μιλήσει για τους αγρότες;

Με την ερώτησή του, ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να θέσει το ΠΑΣΟΚ ως το μοναδικό κόμμα που υπερασπίζεται τον πρωτογενή τομέα. «Είναι επιτακτική ανάγκη», λέει, «να υπάρξει ένα σχέδιο για την αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου και την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα». Αν αυτό σας θυμίζει το “If you build it, they will come” από το “Field of Dreams”, δεν είστε μακριά. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει Kevin Costner να χτίσει γήπεδο, αλλά ένα πολιτικό τοπίο που περισσότερο μοιάζει με εγκαταλελειμμένο χωράφι.

Οι πολιτικές μάχες στον «αγροτικό κάμπο»

Αν η Βουλή είναι το Κολοσσαίο της πολιτικής, τότε ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης ετοιμάζονται για μονομαχία, και το κοινό περιμένει να δει αν θα υπάρξει “gladiator” ή απλώς άλλη μία πολιτική “comedy of errors”. Ο πρωθυπουργός καλείται να απαντήσει γιατί το μοντέλο ανάπτυξης της κυβέρνησής του βασίζεται στο real estate και όχι στη στήριξη των αγροτών. Κι αν θέλει να είναι ειλικρινής, ίσως χρειαστεί να δανειστεί τη ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Δεν είναι το τέλος, ούτε καν η αρχή του τέλους. Αλλά ίσως είναι το τέλος της αρχής.»

Οι επιπτώσεις του πολιτικού ελλείμματος

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σκληρή από την πιο δραματική ταινία. Στα χωριά, η ζωή μοιάζει με μια αργή κατάρρευση, σαν να ζωντανεύει ο κόσμος του “The Grapes of Wrath”. Και ενώ οι πολιτικοί ανταλλάσσουν βολές, οι αγρότες βλέπουν τα χωράφια τους να μένουν ακαλλιέργητα, τους συνεταιρισμούς να διαλύονται και τις κοινότητές τους να ερημώνουν.

Σε αυτό το σκηνικό, το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί δεν είναι αν ο Μητσοτάκης θα βρει πειστικές απαντήσεις, αλλά αν το πολιτικό σύστημα συνολικά μπορεί να ξεφύγει από το status quo. Ή όπως είπε κάποτε ο Πλάτωνας: «Δεν θα υπάρξει τέλος στις συμφορές της ανθρωπότητας, μέχρι να κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι ή να φιλοσοφήσουν οι κυβερνήτες.»

Στην ελληνική ύπαιθρο, οι άνθρωποι δεν ζητούν φιλοσόφους. Ζητούν λύσεις. Και αυτές δεν περιμένουν άλλο.

Πάμε στοίχημα;

 Τζογαδόροι δεν είμαστε αλλά ένα στοιχηματάκι το πάμε. Όχι, μωρέ. Ουτε για το όνομα του υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας ουτε για τον ανασχηματισμό που θα γίνει λίγο πριν ή λίγο μετά την εκλογή του νέου Προέδρου, παρ΄ότι για ένα-δυό ονοματάκια υπουργών που θα αντικατασταθούν θα μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε.

Για άλλη εξέλιξη σας μιλάμε. Σας το έχουμε γράψει πρώτοι, αλλά δεν βλάπτει να το υπενθυμίσουμε: Μέσα στο 2025 ο Αντώνης Σαμαράς θα ανακοινώσει την δημιουργία κόμματος!

Λεπτομέρειες θέλετε; Θα τις έχετε. Τουλάχιστον σε ο,τι αφορά τον πυρήνα και στίγμα του νέου κόμματος: Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Πρώτον, κάθετη αντίθεση στις «ερωτοτροπίες» με την Τουρκία, καθώς θεωρείται απαράδεκτη η επιλογή της κυβέρνησης για συνομιλίες τη στιγμή που οι απέναντι δεν έπαψαν ούτε λεπτό να διατηρούν και να προβάλλουν τις προκλητικές διεκδικήσεις τους έναντι της χώρας μας, με τελευταίο κρούσμα τις δηλώσεις Φιντάν για το Καστελόριζο.

Στο ίδιο πλαίσιο, θα επισημαίνεται ότι ενώ τα περισσότερα κράτη προβληματίζονται για την συμπεριφορά «του ταραξία της περιοχής», δηλαδή της Τουρκίας, η χώρα μας την «αγκαλιάζει» παρακάμπτοντας την εμπρηστική ρητορική, την αναθεωρητική λογική και την συγκρουσιακή πολιτική της.

Δεύτερον, σφοδρή αντίθεση στην woke ατζέντα, στην οποία αντιτίθενται όλο και περισσότερες κοινωνίες, όπως δείχνουν οι έρευνες και κυρίως οι εκλογικές αναμετρήσεις σε Ευρώπη και Αμερική, με πιο χαρακτηριστική της επανεκλογή Τράμπ.

Τρίτον, σοβαρή και αποτελεσματική αντιμετώπιση της εισόδου «παράτυπων μεταναστών» στη χώρα μας, γεγονός που αναδεικνύεται κυρίαρχο για όλες τις χώρες της Ευρώπης και φυσικά τις ΗΠΑ.

Τέταρτον, επιφυλακτική στάση αλλά όχι κάθετη και απορριπτική προσέγγιση της κλιματικής κρίσης, υπο την εξής έννοια: Καλές και άγιες οι ήπιες μορφές Ενέργειας, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ακόμη ολοκληρωτικά τα ορυκτά καύσιμα.

Οι βιαστικές επιλογές, υπο το κράτος τρομοκρατικής ρητορείας για μεγάλη και επικίνδυνη κλιματική κρίση, δημιουργούν τεράστια προβλήματα στην Οικονομία. Επομένως, εκείνο που προέχει είναι ο συνδυασμός των δύο μορφών Ενέργειας.

Τέλος θα σημειώνεται με έμφαση ότι ΟΛΑ αυτά ο Αντώνης Σαμαράς τα έχει πεί προ πολλού και τα επαναλαμβάνει σταθερά, νιώθοντας δικαιωμένος από τις εξελίξεις και στα τέσσερα αυτά μέτωπα.

Εννοείται ότι θα υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις για την Οικονομία, με ταυτόχρονη άσκηση τεκμηριωμένης κριτικής στις κυβερνητικές επιλογές. Περισσότερα για το νέο κόμμα, εν ευθέτω χρόνω.

Η ελληνική διπλωματία ως σκηνή από το “Dr. Strangelove”

Σε μια γειτονιά όπου ο γεωπολιτικός χάρτης αλλάζει πιο γρήγορα κι από τον τίτλο «Best Picture» στα Όσκαρ, η Ελλάδα καλείται να διαλέξει αν θα παίξει τον ρόλο του σκηνοθέτη ή του κομπάρσου. Ο Σωκράτης Φάμελλος, με την πρότασή του για μια πολυμερή διάσκεψη ηγετών της Ε.Ε. και της Ανατολικής Μεσογείου, δείχνει να προσπαθεί να ξαναγράψει το σενάριο, ανασύροντας από το χρονοντούλαπο της ιστορίας την Πολυμερή Διάσκεψη της Ρόδου – μια πρωτοβουλία που έμοιαζε βγαλμένη από το “Casablanca”: «Θα είναι πάντα η Ρόδος.»

«Δεν είμαστε παρατηρητές…»

Αυτή η φράση ακούγεται σαν μια έκρηξη του Πίτερ Ο’Τουλ στο “Lawrence of Arabia”: παθιασμένη, δυναμική και γεμάτη υποσχέσεις για δράση. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζει περισσότερο με τον εξής διάλογο:

• Εμείς: «Δεν είμαστε παρατηρητές.»
• Η Ιστορία: «Αλήθεια τώρα;»

Γιατί το να μην είσαι παρατηρητής δεν σημαίνει απλώς να κάνεις προτάσεις· σημαίνει να έχεις την ικανότητα να επηρεάσεις το παιχνίδι. Και κάπου εδώ αρχίζει να θυμίζει το “The Godfather Part III”, όπου όλοι θέλουν να μπουν στο παιχνίδι, αλλά η οικογένεια μοιάζει να χάνει τη λάμψη της.

Από τη Ρόδο στη Συρία: Ένα διπλωματικό “Gone with the Wind”

Η πρόταση του Φάμελλου για μια διάσκεψη με αφορμή τις εξελίξεις στη Συρία είναι, αν μη τι άλλο, φιλόδοξη. Θυμίζει την εποχή που η Πολυμερή Διάσκεψη της Ρόδου έβαζε την Ελλάδα στο επίκεντρο των διεθνών σχέσεων. Τότε, οι διπλωμάτες έδειχναν να έχουν τη σοφία του Περικλή: «Ευτυχία είναι η ελευθερία και ελευθερία είναι η τόλμη.» Σήμερα, όμως, η ελληνική εξωτερική πολιτική μοιάζει περισσότερο με τον Ρετ Μπάτλερ που λέει στη Σκάρλετ: «Frankly, my dear, I don’t give a damn.»

Το μέλλον της περιοχής: Σκηνικό από το “No Country for Old Men”

Η Συρία παραμένει το επίκεντρο ενός παιχνιδιού ισχύος όπου η Τουρκία παίζει ρόλους πρωταγωνιστικούς, ενώ εμείς μένουμε να αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε εδώ. Αν η Άγκυρα προχωρήσει σε ένα μνημόνιο με τη Συρία και το ψευδοκράτος για την ΑΟΖ, θα είναι σαν να βλέπουμε το “The Dark Knight”: «Some men just want to watch the world burn.»

Σε αυτή την καυτή γεωπολιτική σκακιέρα, η ελληνική διπλωματία δεν μπορεί να περιορίζεται σε δηλώσεις σταθερότητας. Πρέπει να επαναφέρει στο τραπέζι την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική – όχι ως αναμνηστική φωτογραφία, αλλά ως στρατηγικό εργαλείο. Όπως έλεγε κι ο Μάο Τσε Τουνγκ: «Η διπλωματία είναι η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα.»

Κυρώσεις, διάσκεψη ή… αναμονή;

Η πρόταση του Σωκράτη Φάμελλου δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα φωνές που πιστεύουν στη δύναμη της διπλωματίας. Ωστόσο, αν η κυβέρνηση συνεχίσει να πανηγυρίζει για φανταστικές νίκες ή να περιμένει τις εξελίξεις, τότε το μέλλον μας μοιάζει να ξετυλίγεται σαν σκηνικό από το “Apocalypse Now”.

Στον πυρήνα της, η πρόκληση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής παραμένει η ίδια: να πιάσουμε το νήμα μιας στρατηγικής που μπορεί να μας καταστήσει πραγματικούς παίκτες στο διεθνές πεδίο. Γιατί, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης: «Η αρετή είναι η δύναμη που σε κάνει να κυνηγάς το καλό, όχι απλώς να το επιθυμείς.»

«Ποιος θέλει να γίνει Πρόεδρος;» σε σκηνοθεσία Μαξίμου

Στο πολιτικό δράμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, το Μαξίμου μοιάζει να σκηνοθετεί ένα remake του “12 Angry Men”, με τη δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας να φωνάζει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «των δικών μας» και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προσπαθεί να πείσει τους «ενόρκους» ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δεν είναι ο βασικός ένοχος για το εκλογικό στραπάτσο. Μόνο που αυτή τη φορά, το δράμα δεν εξελίσσεται σε δικαστική αίθουσα, αλλά στο εσωτερικό ενός κόμματος που αναζητά ταυτότητα σε εποχές κρίσης.

«Η Δεξιά της Δεξιάς»

Η δεξιά πτέρυγα φαίνεται να έχει ξεχάσει τη ρήση του Αριστοτέλη: «Η μεσότητα είναι αρετή». Αντί να αποδεχθεί την ισορροπία, πιέζει για μια καθαρά παραταξιακή υποψηφιότητα, θεωρώντας ότι η «κεντρώα» Κατερίνα Σακελλαροπούλου είναι το πολιτικό ισοδύναμο του “The Devil Wears Prada”: ένα σύμβολο κομψότητας που όμως δεν ταιριάζει στα δικά τους πρότυπα.

το βασικό ζητούμενο, αλλά η αίγλη ίσως λείπει.

Σακελλαροπούλου: “Still Alice”

Η τρέχουσα Πρόεδρος, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο. Κάποιοι τη βλέπουν ως την ιδανική θεσμική επιλογή, ενώ άλλοι θεωρούν ότι είναι το πρόσωπο που συμβολίζει την απώλεια της παραδοσιακής ταυτότητας της Ν.Δ. Σαν τον χαρακτήρα της Τζούλιαν Μουρ στο “Still Alice”, η Σακελλαροπούλου μοιάζει να παλεύει με έναν ρόλο που, ενώ αρχικά φαινόταν ισχυρός, έχει πλέον γεμίσει προκλήσεις και αμφισβητήσεις.

Το Μαξίμου και η τέχνη της ισορροπίας

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σαν άλλος Μάικλ Κορλεόνε στο “The Godfather Part II”, φαίνεται να αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση ηγεσίας του. Πρέπει να επιλέξει έναν υποψήφιο που όχι μόνο θα εξασφαλίσει την εσωκομματική ειρήνη, αλλά και θα στείλει μήνυμα σταθερότητας προς την κοινωνία. Όπως έλεγε κι Όττο φον Μπίσμαρκ: «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού».

Αναμονή και ίντριγκα

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου θα ζούμε σε ρυθμούς “House of Cards”. Ο πρωθυπουργός ξέρει ότι η επιλογή του Προέδρου δεν είναι απλώς μια θεσμική διαδικασία. Είναι μια κίνηση στην πολιτική σκακιέρα που μπορεί να καθορίσει το μέλλον του κόμματος. Και όπως έλεγε ο Μακιαβέλι: «Όλοι βλέπουν τι φαίνεσαι, λίγοι καταλαβαίνουν τι είσαι».

Στο τέλος της ημέρας, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι απλώς ένα πολιτικό ζήτημα. Είναι μια μάχη ταυτότητας για τη Νέα Δημοκρατία. Και όπως είπε ο Σωκράτης: «Η αρχή της σοφίας είναι να αναγνωρίζεις την άγνοιά σου». Για το Μαξίμου, αυτό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα.

Η επιστολική ψήφος και η τέχνη του εφικτού

Ο εκλογικός νόμος είναι το πολιτικό αντίστοιχο του “Inception”: ένας κόσμος μέσα σε έναν άλλο κόσμο, γεμάτος με στρώματα από σενάρια, στρατηγικές και ίντριγκες. Στην περίπτωση της επιστολικής ψήφου, η κυβέρνηση επιχειρεί να χτίσει το δικό της όνειρο – ένα όνειρο που απαιτεί 200 ψήφους για να γίνει πραγματικότητα. Αντιμέτωπη με την αντιπολίτευση, θυμίζει τον Ντι Κάπριο να λέει: «You mustn’t be afraid to dream a little bigger, darling.»

Από τη διεύρυνση στα σενάρια

Η επέκταση της επιστολικής ψήφου στις εθνικές εκλογές μοιάζει με μια προσπάθεια να δώσει η Νέα Δημοκρατία ένα “feel-good movie” στους απόδημους Έλληνες: μια ευκαιρία συμμετοχής που θα γεμίσει την καρδιά τους νοσταλγία και ελπίδα. Μόνο που στην πολιτική, κάθε «δώρο» κρύβει κι ένα «τίμημα». Γιατί αν η αντιπολίτευση αρνηθεί να στηρίξει, τότε το Μαξίμου θα την κατηγορήσει πως στερεί το δικαίωμα του εκλέγειν από τους πολίτες. Και αν το στηρίξει, μήπως τελικά ανοίγει μια πόρτα για να μπει στην επόμενη σκηνή με μειωμένες άμυνες; “Catch-22,” κανείς;

Η αναβολή και η στρατηγική

Η νομοθετική πρωτοβουλία ήταν έτοιμη εδώ και καιρό, αλλά η κυβέρνηση περίμενε να τελειώσουν οι εσωκομματικές εκλογές σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Σαν να λέμε ότι περίμενε την κατάλληλη στιγμή να τραβήξει την κουρτίνα, όπως ο Όζ στον “Wizard of Oz”. Τώρα, όμως, το Μαξίμου έχει αποφασίσει να «πετάξει το μπαλάκι» στην αντιπολίτευση. Είναι σαν να λέει: «Εμείς το θέσαμε, εσείς τι θα κάνετε;» Όπως έλεγε και ο Όττο φον Μπίσμαρκ: «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» – και εδώ η τέχνη συνδυάζει χρώματα στρατηγικής και επικοινωνίας.

Το 3%, το 5% και το πολιτικό ψυχογράφημα

Παρά τις κατηγορηματικές διαψεύσεις για την αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή από το 3% στο 5%, η συζήτηση αναβλύζει σαν εκείνη τη σκηνή από το “Titanic” όπου όλοι ξέρουν ότι το παγόβουνο είναι εκεί, αλλά κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Ένας τέτοιος νόμος θα άλλαζε το παιχνίδι για τα μικρότερα κόμματα, αλλά προς το παρόν η Ν.Δ. κρατά τη στρατηγική της σαν να ήταν χαρτί σε παιχνίδι πόκερ.

Η ευθύνη της αντιπολίτευσης

Η αντιπολίτευση βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα. Θα στηρίξει το νομοσχέδιο και θα δείξει πως βάζει το συλλογικό συμφέρον πάνω από τις μικροκομματικές στρατηγικές ή θα αντισταθεί, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι εργαλειοποιεί την ψήφο των αποδήμων για εκλογικούς σκοπούς; Όπως έλεγε και ο Σουν Τζου: «Ο πόλεμος είναι τέχνη εξαπάτησης.» Στην προκειμένη, η εξαπάτηση κρύβεται πίσω από την έννοια της «ευθύνης».

Το πολιτικό σκάκι συνεχίζεται

Στην πολιτική σκακιέρα, η επιστολική ψήφος είναι ένα πιόνι που μπορεί να γίνει βασίλισσα. Η κυβέρνηση ποντάρει σε μια «νίκη νομιμότητας», αλλά το αν θα τη στηρίξει η αντιπολίτευση παραμένει το μεγάλο ερώτημα. Όπως έλεγε κι ο Πλάτωνας: «Ο νικητής είναι εκείνος που έχει μάθει να διαπραγματεύεται τη σοφία με την εξουσία.» Στο τέλος, όμως, όλοι περιμένουμε να δούμε αν το νομοσχέδιο θα γράψει ιστορία ή θα χαθεί στη λήθη, σαν μια υποψηφιότητα Όσκαρ που δεν κέρδισε ποτέ.

Η ακρίβεια ως σκηνή από το “No Country for Old Men”

Η ακρίβεια παραμένει το “villain” της ελληνικής καθημερινότητας, ένα ανελέητο “αντίπαλο” που καταδιώκει εργαζόμενους, συνταξιούχους και νοικοκυριά. Όπως και στο “No Country for Old Men”, ο πληθωρισμός μοιάζει με τον Χαβιέ Μπαρδέμ: σιωπηλός, απρόβλεπτος και επικίνδυνος, με το μόνο ερώτημα να είναι: «Ποιος θα είναι ο επόμενος;»

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπόσχεται αυξήσεις, μειώσεις εισφορών και νέες κοινωνικές παροχές, αλλά για πολλούς αυτά ακούγονται σαν τους διαλόγους του “La La Land” – ωραία λόγια, αλλά δύσκολα μεταφράζονται σε χειροπιαστές λύσεις. Στο μεταξύ, η αντιπολίτευση τρίβει τα χέρια της, καθώς το ποσοστό των πολιτών που δηλώνουν απογοητευμένοι μοιάζει με το box office ενός επιτυχημένου δράματος: σταθερά υψηλό.

«Κάτι να φάμε; Κάτι να μείνουμε;»

Το πρόβλημα της στέγασης θυμίζει το “Parasite”, όπου οι διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων γίνονται πιο έντονες από ποτέ. Το Μαξίμου υπόσχεται μέτρα όπως το «Σπίτι μου ΙΙ» και η «Κοινωνική αντιπαροχή», αλλά οι πολίτες αναρωτιούνται: «Πότε;» Το παρόν μοιάζει περισσότερο με μια σκηνή από το “Joker”: οι ανάγκες είναι εδώ και τώρα, και οι υποσχέσεις θυμίζουν μια πόλη που δεν σταματά ποτέ να φλέγεται.

Το Κέντρο: “Sliding Doors” της πολιτικής

Το Κέντρο μετατρέπεται στον πιο απρόβλεπτο χώρο της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Όπως και στο “Sliding Doors”, ένα βήμα μπορεί να αλλάξει τα πάντα: μια λάθος στρατηγική, μια χαμένη ευκαιρία, κι οι κεντρώοι μπορεί να επιλέξουν διαφορετική «πόρτα». Η Νέα Δημοκρατία αγωνίζεται να ανακτήσει την εμπιστοσύνη τους, ενώ το ΠΑΣΟΚ βλέπει μια ευκαιρία να κερδίσει χαμένο έδαφος. Όπως έλεγε και ο Σουν Τζου: «Σε κάθε μάχη, ο δρόμος προς τη νίκη είναι η κατανόηση του αντιπάλου.»

“Καλά, Ποιος Διευθύνει το Σόου;”

Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην ΕΡΤ θύμιζε κάτι ανάμεσα σε σκηνές από το “The Room” (η ταινία που θεωρείται η χειρότερη όλων των εποχών) και το “Jojo Rabbit” – ένα μείγμα από κιτς και πολιτική σουρεαλιστική σάτιρα που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Όταν, λοιπόν, η δημόσια τηλεόραση αποφασίζει να μην καλύψει τη λαμπρή γιορτή του Συντάγματος, αλλά προτιμά να βυθιστεί στα “καλλιτεχνικά απωθημένα” ενός παρουσιαστή και τις χορευτικές φιγούρες του Λάκη Γαβαλά, τότε η ερώτηση του Χαρίλαου Τρικούπη,  «Τις πταίει;» αποκτά κυριολεκτικό νόημα.

Η Ταράτσα του Χρόνου vs. Η Ταράτσα του Trash

Στο Σύνταγμα, ο Φοίβος Δεληβοριάς έστησε ένα πολυθέαμα με ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές, ενώ η Νατάσσα Μποφίλιου, με το γνωστό πολιτικό της φορτίο, φρόντισε να προσδώσει έναν τόνο συνείδησης στη γιορτή. Από την άλλη, στην ΕΡΤ, το πρόγραμμα θύμιζε κάτι από “Cats” – όχι την ταινία του 2019, αλλά μια ξεχασμένη τοπική παραγωγή που παλεύει να πείσει ότι έχει νόημα ύπαρξης.

Σφυροδρέπανο ή Πυρσός;

Η ιστορία με την αντικατάσταση του σφυροδρέπανου του ΚΚΕ από τον πυρσό της ΝΔ μοιάζει με το σενάριο μιας πολιτικής κωμωδίας που δεν κατάφερε να πάρει έγκριση από το Φεστιβάλ των Καννών. Όταν μάλιστα η ΕΡΤ προσπαθεί να καλύψει το φιάσκο με μοντάζ στο ertflix, ξεχνά ότι το υλικό της παίζει παντού αλλού, φέρνοντας στον νου τον Καρλ Μαρξ που έλεγε: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα.»

Το Μαξίμου και η “Εξουσία του Παράλογου”

Η επιλογή της ΕΡΤ να μην καλύψει την εκδήλωση του Συντάγματος μυρίζει πολιτική σκοπιμότητα από χιλιόμετρα. Όπως και στην ταινία “The Death of Stalin”, έτσι κι εδώ, τα πάντα μοιάζουν να γίνονται με μια αδιανόητη απουσία συντονισμού, ενώ ο Χάρης Δούκας καταλήγει να «πληρώνει τα σπασμένα» μιας κυβέρνησης που ακόμα δεν έχει χωνέψει την ήττα της στον Δήμο Αθηναίων.

Και το Όσκαρ του καλύτερου φιάσκου πάει…

Τελικά, η ΕΡΤ κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να δημιουργήσει μια “worst of” στιγμή που θα μείνει στην ιστορία. Γιατί, όπως έλεγε κι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «Μπορείς να βασανίσεις τα γεγονότα για να πουν αυτό που θέλεις, αλλά δεν μπορείς να τα κάνεις να σωπάσουν.» Στην περίπτωση της ΕΡΤ, τα γεγονότα μιλούν με τσιρίδες.

Ο τελευταίος λόγος

Η δημόσια τηλεόραση έδειξε ότι μπορεί να μετατρέψει μια λαμπερή γιορτή σε φιάσκο και να δημιουργήσει πολιτική θύελλα, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει μόνο εορταστική διάθεση. Ή, όπως είπε και ο Σωκράτης: «Η αλήθεια είναι πιο ισχυρή από κάθε προπαγάνδα.» Και, στην περίπτωση αυτή, η αλήθεια εκδικείται την ΕΡΤ με viral memes.

• Hard Talks
• ανασχηματισμός
• Αντώνης Σαμαράς
• ΕΡΤ
• Κυριάκος Μητσοτάκης