Πυρόσφαιρα… πολιτικής – Η Τζάκρη, ο Φειδίας και η κομμώτρια του Μπραντ Πιτ – ΠΑΣΟΚ: “The FirstAvenger” – O  ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει Φλωρίδη… για τη δική του ρύθμιση του 2016

«Όταν ξεκινάς έναν πόλεμο, καλύτερα να ξέρεις γιατί. Και με ποια σκηνή τελειώνει.» — από το “The Irishman”

Στην ταινία «Η Φωλιά των Κατασκόπων», η CIA παίζει με τις μυστικές αλήθειες και τις φανερές ψευδαισθήσεις. Στο πολιτικό ριμέικ της εβδομάδας, η σκηνή γυρίζεται στη Λάρισα, αλλά με σκηνοθέτη το Μέγαρο Μαξίμου. Το νέο επεισόδιο του δράματος «Τέμπη: Η Ανακριτική Εκδίκηση» φέρνει στη σκηνή το πόρισμα Καρώνη και επαναφέρει τη λέξη-φετίχ του ελληνικού δημόσιου βίου: «εργαλειοποίηση».

Μόνο που εδώ δεν έχουμε εργαλεία, αλλά πολιτικά φονικά όπλα.

Η κυβέρνηση – πάντα με στολή CSI – εστιάζει σε τρία σημεία του πορίσματος για να αποδείξει ότι το αφήγημα περί συγκάλυψης ήταν… παραγωγή Netflix της αντιπολίτευσης:

1. Δεν υπήρξε φορτίο με πτητικό υλικό (αν και ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ το υποπτευόταν).
2. Τα σιλικονούχα έλαια καίγονται στους 300+ βαθμούς (εδώ αρχίζει το… Breaking Bad).
3. Πυρόσφαιρα; Ναι, γίνεται – αν υπάρχει ηλεκτρικό τόξο (με soundtrack AC/DC).

Με λίγα λόγια: Η επιστήμη απαντά, το Μέγαρο σχολιάζει, η Βουλή βράζει.

Αντί για μομφές, σκηνικά μονομαχίας

Ο Κωστής Χατζηδάκης, σαν άλλος Hans Landa από τους «Άδωξους Μπάσταρδους» μιλά για θεωρίες συνωμοσίας που κατέρρευσαν με την κομψότητα του ανθρώπου που ήπιε το γάλα, είδε την αλήθεια και αποφάσισε να το πει στα ΜΜΕ.

Ο Παύλος Μαρινάκης ανέλαβε το ρόλο του πυροτεχνουργού. Αφόπλισε, λέει, τη «χυδαία προσπάθεια χειραγώγησης» της κοινής γνώμης. Κι αφού εξουδετέρωσε τις βόμβες, πέταξε και ένα… σε παρακαλώ απολογήσου, κύριε Ανδρουλάκη, γιατί αλλιώς θα σε δούμε στο sequel.

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ – σε ρόλο Μπρους Γουίλις στο Die Hard – όχι μόνο δεν απολογείται, αλλά ζητάει και… προανακριτική. Θέλει Καραμανλή (Κώστα Αχ.), Καραγιάννη, Παπαδόπουλο στο εδώλιο, και bonus level με Χρήστο Σπίρτζη – για την αίσθηση διακομματικής ευθύνης.

Σκηνικό μάχης με φόντο τις κάλπες

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με όλη την ταχύτητα ενός πολιτικού Jason Bourne, καταγγέλλει προπαγάνδα και ανακοινώνει ότι «η ΝΔ έχει ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού». Το ΚΚΕ βλέπει «φθηνό αντιπερισπασμό» και η Κωνσταντοπούλου ζητά εξηγήσεις από τον Καρώνη, σαν άλλη Erin Brockovich – μόνο που αντί για εργοστάσια ρύπανσης, κυνηγά επιτροπές και τεχνικούς όρους.

Ο δε Στέφανος Κασσελάκης, κρατώντας σημειωματάριο αλά Sherlock Holmes, πετάει 30 ερωτήματα προς την «επιτροπή Καρώνη». Όχι 29. Όχι 31. Τριάντα. Σαν να λέει: Αν δεν απαντήσετε, έρχεται το δικό μου δικαστικό θρίλερ.

Το trailer του τέλους ή η αρχή της σεζόν;

Το πόρισμα που υποτίθεται ότι θα ξεκαθαρίσει το τοπίο ρίχνει περισσότερο καπνό απ’ ό,τι φως. Και όσο οι ευθύνες πασάρονται από το ένα κόμμα στο άλλο σαν καυτό καρβουνάκι, μια λέξη λείπει: δικαιοσύνη. Όχι ως θεσμός, αλλά ως βίωμα.

Όπως λέει και ο Al Pacino στον Σημαδεμένο  «You wanna play rough? ΟΚ!»
Η συνέχεια στις αίθουσες… της Βουλής. Με popcorn και αγορεύσεις.

ΥΓ. Αν ο σκηνοθέτης ήταν ο Όλιβερ Στόουν, θα είχε τίτλο: Tempi – Truth and Lies.
Αλλά εδώ, το μοντάζ το κρατάνε ακόμη τα κόμματα. Για λίγο.

Δεν έχουν το θεό τους!

Ακούστε τώρα μια ιστορία που αφορά το απίστευτο καραγκιοζιλίκι των κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία. Αλλα λένε όταν κυβερνούν και άλλα όταν βρίσκονται στην εξουσία. Θα πείτε, σιγά το νέο, και θα ΄χετε δίκιο. Αλλά, ρε παιδάκι μου, είναι τόσο προκλητική η συμπεριφορά τους που σε διαολίζει.

Προχτές τα μεσάνυχτα ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο Φλωρίδης, έφερε μια τροπολογία που επιτρέπει σε συγγενείς υπουργών, βουλευτών και αρχηγών των κομμάτων να εμπλέκονται σε αλλοδαπές εταιρείες. Δηλαδή, να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα στο εξωτερικό.

Με την τροπολογία αυτή αίρεται η απαγόρευση που είχε θεσμοθετήσει το 2016 η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για καθολική απαγόρευση, ώστε να αποφευχθεί η συμμετοχή συγγενών των πολιτικών στις περίφημες offshore.

Ο Φλωρίδης υπεραμύνθηκε της τροπολογίας λέγοντας ότι συντελεί στην διαφάνεια. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ κατακεραυνώνει αυτή τη ρύθμιση σημειώνοντας ότι η τροπολογία αφήνει ανοιχτό παράθυρο για συμμετοχή σε offshore, επομένως κάθε άλλο παρά εξασφαλίζει διαφάνεια. Κρατηθείτε τώρα γιατί αυτά που διαβάσετε παρακάτω είναι εξοργιστικά και δικαιώνουν αυτό που είπαμε στην αρχή για καραγκιοζιλίκια. Λοιπόν, ακούστε:

Το 2016 η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έφερε στη Βουλή μια ρύθμιση για τις εξωχώριες εταιρείες και τους συγγενείς των πολιτικών που ήταν ίδια, ολόιδια(!) με την τροπολογία που έφερε τώρα ο Φλωρίδης! Τότε λάβροι οι βουλευτές της ΝΔ άρχισαν να κραυγάζουν και να καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι με τη ρύθμιση αυτή νομιμοποιεί την συμμετοχή βουλευτών σε offshore και αποχώρησαν από την Βουλή!

Μετά απ΄αυτό ο Τσίπρας άλλαξε τη ρύθμιση και θεσμοθέτησε την καθολική απαγόρευση για συμμετοχή των συγγενών σε αλλοδαπές εταιρείες, ώστε να αποσείσει την κατηγορία ότι αφήνει ανοιχτό παράθυρο για συμμετοχή των βουλευτών σε offshore. Ζαλιστήκατε από τις κωλοτούμπες και τις γελοιότητες που αφορούν την αλλαγή στάσης των κομμάτων, ανάλογα με το αν κυβερνούν ή βρίσκονται στην αντιπολίτευση; Δίκιο έχετε. Πώς να μη ζαλιστείς με τέτοια συμπεριφορά.

Και για να κλείσουμε: Αν διαβάσετε την φοβερή και τρομερή καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ για την τροπολογία Φλωρίδη, πουθενά δεν θα βρείτε αναφορά στην πρώτη ρύθμιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν ίδια με αυτήν που έφερε τώρα η ΝΔ!

Συγγνώμη, έχουμε άδικο που μιλήσαμε για καραγκιοζιλίκια;

Ο Δρόμος για το Τέμπη περνά από τη Βουλή

«Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη πίεση για να σπάσει το σύστημα. Και μερικούς παίκτες να το σπρώξουν από όλες τις πλευρές.» – από το The Big Short 

ΠΑΣΟΚ: “The First Avenger“

Την Παρασκευή το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση για προανακριτική επιτροπή. Όχι από ευθιξία. Από τακτική. Σαν να ξεφύλλιζε το σενάριο του “Spotlight” και να λέει: «εμείς θα το παίξουμε πρώτοι». Πριν προλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν καν το Μαξίμου.

Γιατί έτσι γίνεται στο πολιτικό box office: όποιος εμφανιστεί πρώτος στη σκηνή, χρεώνεται και τον ρόλο του ήρωα. Ακόμη κι αν η πλοκή είναι αμφιλεγόμενη.

Το ΠΑΣΟΚ, με παραγωγό τη Χαριλάου Τρικούπη και σκηνοθέτη τον Νίκο Ανδρουλάκη, περιλαμβάνει όλους τους βασικούς πρωταγωνιστές στο κατηγορητήριο: Καραμανλή, Σπίρτζη, υφυπουργούς – με κατηγορίες επιπέδου… κακουργήματος. Θέλουν το μεγάλο δράμα, όχι ένα πλημμεληματάκι της σειράς.

Κυβέρνηση: “Minority Report”

Η κυβέρνηση, από την άλλη, επιμένει στο πλημμέλημα. Όχι γιατί δεν αγαπά την αλήθεια – απλώς, όπως και στο Minority Report, προτιμά τα συμπεράσματα να τα βγάζει το «σύστημα» (βλ. δικαστικό συμβούλιο) και όχι η αντιπολίτευση με χειροπέδες και τηλεοπτικές ζώνες prime time.

Όπως θα έλεγε και ο Τζόκερ από τον Σκοτεινό Ιππότη:
«If you’re good at something, never do it for free.»

Φλωρίδης vs Γιαννούλης: Kill Bill Vol. Τέμπη

Στη Βουλή έσκασε η κανονική ταινία δράσης. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, υποδύθηκε τον Bill και αποφάσισε να πάρει εκδίκηση για 1,5 χρόνο στοχοποίησης.
Από την άλλη, ο Χρήστος Γιαννούλης, σε ρόλο «Νύφης» ανέβηκε στα έδρανα με τη θηριώδη ατάκα:
«Τα μπάζα εμείς τα ρίξαμε;»

Μικρόφωνα δεν χρειάζονταν. Η οργή είναι πάντα πιο δυνατή όταν βγαίνει εκτός προγράμματος.

Ο Φλωρίδης, με ύφος House of Cards, κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «πολιτική απόπειρα αποσταθεροποίησης της χώρας». Κοινώς: «μιλάω πολιτικά, αφήστε τη Δικαιοσύνη ήσυχη να κάνει το μοντάζ.»

ΣΥΡΙΖΑ: Ταινία μέσα στην ταινία

Εδώ το σενάριο δεν γράφεται. Ξαναγράφεται κάθε μέρα. Με νέο τίτλο κάθε φορά.

Ο Σπίρτζης και ο Πολάκης, σαν The Hateful Eight παίρνουν το μικρόφωνο στην Κεντρική Επιτροπή και το κάνουν ντιμπέιτ στην Άγρια Δύση.
Ο Κώστας Ζαχαριάδης σηκώνει το χέρι σαν άλλος Tom Hanks στο Captain Phillips: «I’m the captain now.»
Και φέρνει την πρόταση για «διοικητικά μέτρα» ώστε να μην καεί το πλοίο με όλους μέσα.

Προτείνει ακόμη και συνέδριο επανεκκίνησης. Προφανώς γιατί το προηγούμενο είχε κρασάρει. Κάπως σαν reboot του Mission: Impossible, αλλά χωρίς τον Τομ Κρουζ.

Ο επίλογος γράφεται στη Βουλή – αλλά η κρίση στο κοινό

Τελικά, ποιος έχει δίκιο; Ποιος εργαλειοποιεί και ποιος αποκαλύπτει; Ποιος ζητά κάθαρση και ποιος απλώς προσπαθεί να φανεί… νοικοκύρης στο χάος;

Σε κάθε περίπτωση, οι θεατές – δηλαδή οι πολίτες – βλέπουν μια τραγωδία να παίζεται ξανά και ξανά. Και αναρωτιούνται:

Ποιος θα πληρώσει το εισιτήριο; Και κυρίως, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την πυρόσφαιρα, την καύση, τις ψυχές;

ΥΓ. Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν Tempi: Anatomy of a Political Crash
Αν ήταν σειρά, θα είχε τίτλο House of Cards: The Greek Files.
Αλλά είναι απλώς η πραγματικότητα. Και δεν έχει τέλος.

Ο Τσίπρας στον φυσικό του χώρο… στο θέατρο 

Ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται για το Θέατρο Ολύμπια στις 10 Ιουνίου, με διάθεση περισσότερο The King’s Speech  και λιγότερο House of Cards άλλαστε είναι ο φυσικός του χώρος με τόσο θέατρο που έπαιξε όσο ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και μετά Πρωθυπουργός.

Το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας (ΙΑΤ) διοργανώνει διεθνή διάσκεψη και υπόσχεται κάτι σαν μια πολιτική TEDx, χωρίς όμως τα έντονα φώτα ή τα κρυφά μηνύματα για επιστροφή. Αν περιμένετε να βγει ο Αλέξης και να πει «επιστρέφω», καλύτερα δείτε το La La Land – τουλάχιστον εκεί, η απογοήτευση έχει και μουσική υπόκρουση.

Από την Αστόρια στο Καπιτώλιο

Η εκδήλωση είναι εμπνευσμένη, λένε, από την επίσκεψη του Τσίπρα στις ΗΠΑ. Μίλησε με κόσμο που ήταν στον πυρήνα της σύγκρουσης Τραμπ – θεσμών, και φαντασιώθηκε (με πολιτική ευπρέπεια) ένα ευρωπαϊκό “Resistance”. Κάτι σαν Spotlight αλλά χωρίς Boston Globe – με διεθνείς συμμετοχές, σφραγίδα διανόησης, λίγη προοδευτική δόση Δύσης, και καθόλου Κασελάκη.

Η ατζέντα μιλά για κίνημα προοδευτικών δυνάμεων και για τον κίνδυνο ανόδου της ακροδεξιάς. Το έχετε ξαναδεί: μια σκηνή μεταξύ “Don’t Look Up” και “Joker”. Ο κόσμος καίγεται, και η κεντροαριστερά αναρωτιέται αν είναι η ώρα να κάνει statement ή να φτιάξει νέο Instagram page.

Δεν είναι κόμμα, είναι concept

Αν νομίζατε πως το ΙΑΤ είναι πρόβα για νέο κόμμα, σας ενημερώνουμε πως δεν είναι, δεν θα γίνει, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει. Είναι απλώς ένας χώρος παραγωγής ιδεών, όπως ήταν και το ΠΑΣΟΚ κάποτε, πριν αρχίσει να υποβάλλει αιτήματα για προανακριτικές.

Η περίφημη ιδέα για συμπράξεις και κοινές βάσεις μεταξύ προοδευτικών κομμάτων – ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΜέΡΑ25, και λοιπών οικογενειακών επιχειρήσεων – έσβησε σαν κεράκι σε αυγουστιάτικο μελτέμι. Όχι επειδή δεν είχαν θέληση. Αλλά γιατί κανείς δεν ήθελε να παρεξηγηθεί ότι φτιάχνει φορέα χωρίς καταστατικό. Κοινώς, όλοι συμφωνούσαν, αρκεί να μην υπογράψουν τίποτα.

 Η σκιά της επιστροφής

Η φιλολογία περί «επιστροφής» του Τσίπρα, συνεχίζεται κυρίως από όσους ήλπιζαν πως θα επέστρεφε ως «σωτήρας». Αλλά ο Τσίπρας, με στρατηγική Michael Corleone στο Godfather Part III, μοιάζει να λέει: «Just when I thought I was out… they pull me back in» — μόνο που αυτή τη φορά δεν τραβάει τη σκανδάλη. Τραβάει τη γραβάτα.

Αυτοί που περιμένουν επαναφορά, ας περιμένουν και sequel του Inception. Έχει τις ίδιες πιθανότητες.

Η Διάσκεψη ως πολιτικό safe space

Η εκδήλωση, τελικά, δεν είναι για να δώσει απαντήσεις. Είναι για να δημιουργήσει ερωτήματα. Είναι για να πει ο Τσίπρας: «Κοιτάξτε πού βρίσκεται η συζήτηση διεθνώς», αφήνοντας το ελληνικό μπάχαλο στους επίδοξους διαδόχους του. Δεν είναι ινστιτούτο εξουσίας. Είναι περισσότερο ένα ασφαλές δωμάτιο σκέψης – ή, όπως θα το έλεγε και ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο Lincoln:
«A compass, I learned, can show you true north… but it can’t tell you about swamps.»

Επίλογος χωρίς credits

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ψάχνει κόμμα. Ψάχνει προσανατολισμό. Όχι για το δικό του comeback, αλλά για το πού πρέπει να πάει η προοδευτική αφήγηση στον κόσμο.
Αν το ΙΑΤ αποτύχει, θα το θυμόμαστε σαν ένα ωραίο θερινό φεστιβάλ ιδεών.
Αν πετύχει; Ίσως του χρόνου στο ίδιο θέατρο να δούμε και κάτι περισσότερο από προβολή.

ΥΓ. Αν η Διάσκεψη ήταν ταινία, θα είχε τίτλο: “Interstellar: Η Αριστερά στο χωροχρόνο”.
Αν ήταν σειρά, θα λεγόταν: “West Wing – Season Greece”.
Αλλά προς το παρόν, είναι απλώς μια πολιτική συζήτηση με φόντο την Κάλλας. Και λίγη αγωνία για το ποιος θα πει πρώτος το… encore.

Η Τζάκρη, ο Φειδίας και η Κομμώτρια του Μπραντ Πιτ»
ή αλλιώς: “Everything Everywhere All at Once – Η πολιτική εκδοχή”

 Δάκρυα για Όσκαρ (ή για Χρυσό Βατόμουρο;)

Η Θεοδώρα Τζάκρη συγκινήθηκε ξανά on camera, θυμούμενη τη συγκίνηση της συγκίνησης στο συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας. Με φωνή που ράγιζε και τζάμι διπλής ασφαλείας, ανακοίνωσε ότι δεν είναι φτιαγμένη από πέτρα. Κι εμείς που νομίζαμε ότι οι περισσότεροι πολιτικοί είναι φτιαγμένοι από γρανίτη δημοσκοπικής αυταπάτης.

Παρ’ όλα αυτά, η αλήθεια είναι μία: όπως θα έλεγε κι ο σκηνοθέτης του “Life is Beautiful” μια παράσταση δεν είναι δράμα επειδή κλαίει ο πρωταγωνιστής. Είναι δράμα όταν κλαίει ο θεατής – από τα γέλια. Κι εδώ, οι θεατές λύγισαν. Πιο πολύ κι από το exit poll του 2023.

ΠΑΣΟΚ: Η επιστροφή στο μέλλον (χωρίς το DeLorean)

Ο Ανδρέας Σπυρόπουλος, με τη σοβαρότητα ενός Clark Kent χωρίς Superman, ερμηνεύει τις δημοσκοπήσεις με την ίδια άνεση που ο Στίβεν Σπίλμπεργκ γύριζε το E.T. – βλέπει φως εκεί που όλοι βλέπουν οθόνη stand by.

Η «συντριπτική πλειοψηφία» του κόσμου ζητά αλλαγή, λέει. Μόνο που δεν διευκρινίζει ποια αλλαγή. Γιατί αν οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να λένε «καλά τα μέτρα της κυβέρνησης», και μετά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, τότε έχουμε φαινόμενο Christopher Nolan:
το κοινό πιστεύει ότι παρακολουθεί δράμα, αλλά είναι μπλεγμένο σε πολιτικό “Inception” – πολλαπλά επίπεδα ελπίδας, καμία αφύπνιση.

Ο Φειδίας και η «διπλωματία» του TikTok

Ο Φειδίας Παναγιώτου έκανε το πρώτο του vlog από τη Μόσχα, δηλώνοντας πως πήγε εκεί «για να σταματήσει τον πόλεμο». Στο δεύτερο βίντεο, μιλάει αγγλικά και κατηγορεί την ΕΕ που… βοηθάει την Ουκρανία να αμυνθεί. Κάπου ανάμεσα, ξεχνά ότι η διπλωματία δεν είναι podcast.

Η Μαρία Ζαχάροβα, πάντως, τον βλέπει και δακρύζει – όχι από συγκίνηση, αλλά από ευτυχία. Γιατί κάποιοι τελικά δεν χρειάζονται εκπαίδευση στο Geneva School of Diplomacy. Αρκεί ένα influencer ring light και ένα drone. Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν “Forest Gump goes to Kremlin”.

Και το μήνυμα: “Life is like a box of narratives”.

Κομμώτριες και καμπάνιες

Στην Αλβανία, ο Έντι Ράμα εξασφάλισε τέταρτη θητεία – πιο εύκολα κι από ό,τι αλλάζει το Instagram το logo του. Ο αντίπαλος, Σαλί Μπερίσα, επιστράτευσε μέχρι και τον ΛαΣιβίτα, τον αμερικανό campaign guru που βοήθησε τον Τραμπ. Και όμως, έχασε.

Ο Ράμα το είπε ωραία, με χιούμορ καλύτερο κι από ολόκληρη την αντιπολίτευση της Βαλκανικής:
«Το να προσλαμβάνεις τον ΛαΣιβίτα και να πιστεύεις ότι θα γίνεις Τραμπ είναι σαν να προσλαμβάνεις κομμώτρια του Χόλιγουντ και να νομίζεις ότι θα γίνεις Μπραντ Πιτ».

Τουλάχιστον η κομμώτρια κάνει τη δουλειά της. Οι υπόλοιποι; Ούτε για κομπάρσοι σε “Don’t Look Up: The Balkan Edition”.

Και τώρα τι απομένει;

Απομένει να αναρωτηθούμε:
– Ποιος κάνει την αληθινή πολιτική και ποιος απλώς παίζει σε remake κακοπαιγμένων σεναρίων;
– Ποιος ζητάει «νέα αρχή» και ποιος απλώς δακρύζει μπροστά στις κάμερες για να βγάλει ανθρώπινο προφίλ με filter;
– Ποιος φαντάζεται ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα εποχή και ποιος απλώς χτενίζεται σαν τον Μπραντ Πιτ, ενώ έχει το charisma του Mister Bean;

ΥΓ. Αν όλο αυτό ήταν ταινία, θα λεγόταν “A Star is Crying”.
Αν ήταν σειρά, “House of Dramas”.
Αλλά δυστυχώς – είναι απλώς πολιτική. Σκηνοθεσία: κανείς. Μοντάζ: οι κάλπες.

• Θεοδώρα Τζάκρη
• Μέγαρο Μαξίμου
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ