Ρήξη χωρίς επιστροφή: Η δημόσια καταγγελία του Απόστολου Ρ. Σπυρόπουλου για την κατάρρευση των οικογενειακών οινοποιείων

Σε μετωπική σύγκρουση με την ίδια του την οικογένεια προχωρά ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος, με αφορμή την απώλεια των οικογενειακών οινοποιείων στη Μαντινεία μέσω πλειστηριασμών. Με εκτενή και έντονα φορτισμένη ανάρτηση, περιγράφει όσα –κατά τη δική του εκδοχή– οδήγησαν μια ιστορική επιχείρηση στη χρεοκοπία, αποδίδοντας ακέραιη την ευθύνη στους συγγενείς του. Ο ίδιος, σήμερα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και στο παρελθόν συντονιστής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είναι γιος του Ροβέρτου Σπυρόπουλου, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ. Στο κείμενό του, με τίτλο «Το τέλος ενός ταξιδιού, η ώρα της αλήθειας», κάνει λόγο για χρόνια κακοδιοίκησης, οικογενειοκρατίας και αλαζονείας που, όπως υποστηρίζει, οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση.

Μια ιστορία με ρίζες από το 1860

Το «Κτήμα Σπυρόπουλος», με τη σύγχρονη μορφή του να μετρά περίπου τρεις δεκαετίες ζωής, δημιουργήθηκε όταν τα αδέλφια Επαμεινώνδας, Ροβέρτος και Ιωάννης Σπυρόπουλος αποφάσισαν να εξελίξουν την οικογενειακή παράδοση στην οινοποιία. Ωστόσο, οι ρίζες της δραστηριότητας φτάνουν έως το 1860, με το κτήμα να έχει συνδέσει το όνομά του με γνωστές και πολυβραβευμένες ετικέτες της Μαντινείας. Παρά τη μακρά αυτή διαδρομή, ο Απόστολος Σπυρόπουλος υποστηρίζει πως η πορεία εκτροχιάστηκε από επιλογές που δεν είχαν σχέση με εξωγενείς κρίσεις ή κακή συγκυρία, αλλά με εσωτερικές παθογένειες.

«Δεν διοικήθηκε ποτέ – ιδιοποιήθηκε»

Αναφερόμενος στον πρώτο πλειστηριασμό, σημειώνει ότι το ένα οινοποιείο έχει ήδη χαθεί και πως επίκειται η απώλεια και του δεύτερου. Απορρίπτει την ιδέα της «ατυχίας της αγοράς» και μιλά για το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ετών κακών χειρισμών.

Στρέφει ευθέως τα βέλη του προς τον πατέρα του, τον οποίο περιγράφει ως απόλυτα συγκεντρωτικό και πεπεισμένο ότι κατείχε τη μοναδική ορθή άποψη. Κατά την αφήγησή του, η εταιρεία δεν λειτούργησε ποτέ με όρους σύγχρονης διοίκησης, αλλά ως προσωπικό φέουδο. Η διαδικασία διαδοχής, όπως τη χαρακτηρίζει, υπήρξε «παρωδία», ενώ κάνει λόγο για αποφάσεις που ελήφθησαν χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια. Με δραματικό τόνο γράφει πως βρέθηκε «μόνος απέναντι σε όλους», περιγράφοντας ένα περιβάλλον όπου –όπως υποστηρίζει– οι λανθασμένες επιλογές αναπαράγονταν χωρίς αντίλογο.

Εικόνες χλιδής εν μέσω κρίσης

Ιδιαίτερα αιχμηρός γίνεται όταν περιγράφει τη δημόσια παρουσία της οικογένειας λίγο πριν την οικονομική κατάρρευση. Κάνει λόγο για κοινωνικές εμφανίσεις και πολιτικές εκδηλώσεις «την ώρα που το καράβι βούλιαζε από τα χρέη», χρησιμοποιώντας τη μεταφορά ότι «έπαιζαν βιολιά στο κατάστρωμα». Αναφέρεται επίσης σε ταξίδι στο Παρίσι, μία εβδομάδα πριν από τον πλειστηριασμό, όπου –όπως σημειώνει– παρακολούθησαν την όπερα «Un ballo in maschera» του Giuseppe Verdi, παραλληλίζοντας τη στάση τους με εκείνη «σύγχρονων Νέρωνων» που αδιαφορούν ενώ η περιουσία χάνεται.

Οικονομικές αιχμές και προσωπική αποστασιοποίηση

Στο κείμενό του κάνει λόγο για «προκλητική διαμονή» σε ακίνητο εντός του οινοποιείου και κατηγορεί συγγενικά πρόσωπα ότι επί χρόνια ζούσαν αποκλειστικά από την εταιρεία, επιβαρύνοντάς την οικονομικά. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι επί 25 χρόνια δεν έλαβε κανένα οικονομικό όφελος από την επιχείρηση, ενώ μετά την οριστική αποχώρησή του το 2020 δεν επιβάρυνε –όπως αναφέρει– την εταιρεία ούτε στο ελάχιστο.

Η πολιτική μετακίνηση και η εσωτερική ρήξη

Ξεχωριστό κεφάλαιο στην αφήγησή του αποτελεί η πολιτική του μετακίνηση από το ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία. Όπως ισχυρίζεται, η απόφασή του αυτή πυροδότησε νέα εσωτερική σύγκρουση, φτάνοντας –κατά τα λεγόμενά του– έως και σε προσπάθεια δημόσιας αποδοκιμασίας του από μέλη της οικογένειας. Μιλά για υπέρβαση ορίων και για κινήσεις που, όπως υποστηρίζει, έπληξαν όχι μόνο τον ίδιο αλλά και πρόσωπα που δεν είχαν καμία εμπλοκή με την επιχείρηση.

Η υπόθεση των δύο οινοποιείων στη Μαντινεία δεν αφορά πλέον μόνο μια επιχειρηματική αποτυχία, αλλά έχει μετατραπεί σε δημόσια οικογενειακή αντιπαράθεση με πολιτικές προεκτάσεις. Ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος επιλέγει να δώσει τη δική του εκδοχή των γεγονότων, μεταφέροντας τη σύγκρουση από το εσωτερικό της οικογένειας στον δημόσιο διάλογο.

Αναλυτικά ολόκληρη η ανάρτηση του Απόστολου Ρ. Σπυρόπουλου:

«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Με το οινοποιείο αυτό μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν ένα μικρό παιδί το 1988, όταν μπήκαν τα πρώτα θεμέλια, και έπαιζα ανάμεσα στα μπετά και τις λάσπες, βλέποντας τους τοίχους να υψώνονται μέρα με τη μέρα. Θυμάμαι σαν τώρα τη λάμψη και τη χαρά στα μάτια του πατέρα μου καθώς έβλεπε το δημιούργημά του να παίρνει σάρκα και οστά. Για μένα, αυτό το μέρος δεν ήταν ποτέ απλά «ντουβάρια» ή μια επιχείρηση· ήταν οι πρώτες μου εικόνες, οι ρίζες μου, ένας τόπος που ταυτίστηκε με την ίδια μου τη ζωή.

Σήμερα, λοιπόν, αυτή η διαδρομή κλείνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες ημέρες, το ίδιο «σφυρί» θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου. Αυτό που ζούμε δεν είναι μια «κακή συγκυρία» ή μια ατυχία της αγοράς. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο.

Η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ — ιδιοποιήθηκε. Μετατράπηκε σε ένα κλειστό «βασίλειο» όπου η διαδοχή θύμιζε παρωδία: η μητέρα παρέδωσε το τιμόνι μόνο όταν αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη, χρίζοντας διάδοχο μια κόρη που εκείνη την εποχή ήταν άνεργη. Μια επιλογή που από την αρχή με βρήκε εντελώς αντίθετο, καθώς αγνοούσε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και λογικής.

Όλα αυτά συνέβησαν υπό την υψηλή εποπτεία ενός πατέρα απόλυτα εγωκεντρικού, εγκλωβισμένου στο δικό του, αρρωστημένο «εγώ». Ένα «εγώ» που επαναλάμβανε μονότονα: «Εγώ ξέρω καλύτερα», «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου». Αυτό το «εγώ» ήταν που τελικά σας έπνιξε, αρνούμενο να ακούσει κάθε λογική φωνή, επιβάλλοντας την ανικανότητα ως οικογενειακό πεπρωμένο.

Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς «παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα». Μόλις έναν μήνα προ της καταστροφής, πατέρας και κόρη, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, εμφανίζονταν περιχαρείς και φωτογραφίζονταν από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel, αναζητώντας ρόλο σε πολιτικές συγκεντρώσεις και παριστάνοντας τους σωτήρες της χώρας, την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί. Ταυτόχρονα, η διευθύνουσα σύμβουλος, σε ένα ρεσιτάλ θράσους, παρέδιδε μαθήματα «αγροτικής ανάπτυξης» σε πάνελ πρώην πρωθυπουργού – του ανθρώπου που επί των ημερών του έκλεισαν οι τράπεζες. Η απόλυτη ειρωνεία: μια διοίκηση που άφηνε τις τράπεζες απλήρωτες, να παριστάνει τον ειδήμονα δίπλα σε εκείνον που τις σφράγισε.

Το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας; Μία μόλις εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, βρεθήκατε στο Παρίσι για να απολαύσετε τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Verdi — έξοδα που πιθανότατα βαφτίστηκαν ως «προώθηση προϊόντων». Προφανώς, ελλείψει της «Traviata» (της Παραστρατημένης), που θα ήταν η ιδανική αυτοπροσωπογραφία σας, προτιμήσατε ως σύγχρονοι Νέρωνες να «τραγουδάτε» στα θεωρεία της Γαλλίας, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών σας. Ένα θέατρο παρακμής, όπου κρύβατε την αποτυχία σας πίσω από τη μεγάλη ζωή με ξένα κόλλυβα, την ώρα που οι πραγματικοί εγγυητές έχαναν τον ύπνο και τις περιουσίες τους.

Ο εγωκεντρικός πατέρας, η μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας και η κόρη, απολάμβαναν επί χρόνια μια προκλητική, πέρα ως πέρα αυθαίρετη διαμονή στον «πύργο» εντός του οινοποιείου. Ζούσατε σαν παράσιτα εις βάρος των μετόχων, μέσα σε ένα κτίσμα παράνομο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήσασταν τυπικοί ούτε στα στοιχειώδη, ούτε καν στη νομιμότητα της ίδιας σας της στέγης.

Ζούσατε όλοι σας επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ για να συντηρείτε μια χάρτινη ψευδαίσθηση. Ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, η διευθύνουσα σύμβουλος ζούσε το δικό της «όνειρο», ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του κόσμου, πάντα με το βολικό πρόσχημα της «προώθησης των προϊόντων». Ταξίδια που δεν ήταν παρά πολυτελείς κύκλοι αυτοπροβολής, την ώρα που το προσωπικό έβλεπε το μέλλον του να χάνεται. Φτάσατε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να κυκλοφορείτε ετικέτες με το όνομα της κόρης και της εγγονής, βάζοντας τον ναρκισσισμό σας πάνω από την επιβίωση της επιχείρησης. Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας! Από τη μία οι δημιουργοί του χάους μαζί με τον πρόθυμο «μικρό αδελφό», πάντα σε ρόλο θλιβερού χειροκροτητή, να λέει «ναι» σε ό,τι παράλογο υπαγόρευε ο «μεγάλος», νομιμοποιώντας την καταστροφή.

Όταν σας εξέθεσα τα επιχειρήματά μου, τις προτάσεις μου και τις κάθετες αντιθέσεις μου για την ολέθρια πορεία που επιλέξατε, εσείς, τυφλωμένοι από κακία, εμμονή και ένα διογκωμένο «εγώ», με δαιμονοποιήσατε. Με λασπώσατε και διαδίδατε συστηματικά βρώμικα ψέματα σε συγγενείς και φίλους, με μοναδικό σκοπό να με εξοντώσετε ηθικά. Ακόμη πιο κατάπτυστο ήταν αυτό που επιχειρήσατε στις αρχές του 2023, όταν αποφάσισα να αλλάξω πολιτική πορεία. Φτάσατε στο σημείο να προσπαθήσετε να μαζέψετε υπογραφές για μια επιστολή που θα εμφάνιζε δήθεν την οικογένεια αντίθετη στην πράξη μου! Η ανηθικότητα και η κακία σας ξεπέρασαν κάθε όριο, αγγίζοντας ακόμη και τους πιο στενούς μου συγγενείς, αλλά και ανθρώπους που ουδέποτε είχαν σχέση με την επιχείρηση. Θέλατε πάση θυσία να με δείξετε απομονωμένο και αποκομμένο από όλους. Τόσο αδίστακτοι, τόσο κυνικοί, τόσο γεμάτοι συμπλέγματα απέναντί μου. Όμως, σε αυτόν τον κατήφορο δεν σας ακολούθησε κανείς…

Όταν παραιτήθηκα τον Μάιο του 2020, σας άφησα μόνους απέναντι στον καθρέφτη σας. Αλλά ακόμα και τότε, στον καθρέφτη σας πάλι εμένα βλέπατε, γιατί η δική μου αλήθεια ήταν ο μόνιμος εφιάλτης που σας ξεσκέπαζε. Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους. Για 25 και πλέον χρόνια, ούτε εγώ ούτε κανένα άλλο μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έλαβε από την επιχείρηση ούτε ένα 1€! Από τον Μάιο του 2020 που παραιτήθηκα οριστικά, δεν χρέωσα την επιχείρηση ούτε με ένα μπουκάλι κρασί!

Σε πλήρη παραλογισμό με τη δική μου στάση, εσείς κοιμάστε ήσυχοι; Πώς κοιτάτε στα μάτια τους εργαζόμενους και τους πιστωτές που αφήνετε πίσω σας; Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω —ή μάλλον να σας ταρακουνήσω— από τον εγωκεντρικό λήθαργο στον οποίο ζείτε εδώ και χρόνια: το πάρτι τελειώνει οριστικά και σύντομα. Η ευθύνη για την ηθική κατάπτωση, τη διάλυση και τον διασυρμό βαραίνει αποκλειστικά εσάς και μόνο εσάς!

Σπείρατε ανέμους και τώρα θα θερίσετε τις θύελλες της απαξίωσης. Τα οινοποιεία χάνονται, οι υποχρεώσεις μένουν, αλλά η ντροπή της παρασιτικής σας διαδρομής θα σας ακολουθεί για πάντα. Οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αυλαία της δικής σας «Traviata» έκλεισε με θόρυβο και ο «Χορός των Μεταμφιεσμένων» σας δεν έχει πια θεατές. Μόνο την παγερή σιωπή της αποτυχίας σας.

Αθήνα , 18/02/2026

Με εκτίμηση

Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος»

Το οινοποιείο και οι πλειστηριασμοί

Όπως γράφει το newmoney.gr ο πλειστηριασμός στρεφόταν σε βάρος της εταιρείας «Αγροτοβιομηχανική Οινοποιητική Αρκαδίας Α.Ε.» («Αρκάς Α.Ε.»), και αφορούσε το δικαίωμα πλήρους κυριότητας σε δύο αγροτεμάχια εμβαδού 3.325,75 τ.μ. και 5.863,02 τ.μ., που βρίσκονται στη θέση «Γκορτσούλι» Αρτεμισίου του Δήμου Μαντινείας Αρκαδίας. Τα δύο αγροτεμάχια, τα οποία αποκτήθηκαν από την εταιρεία το 1988, αποτελούν ενιαίο ακίνητο πάνω στο οποίο υπάρχει εργοστάσιο οινοποιίας με συνολική επιφάνεια κτηρίων 1498,78 τ.μ., υπόστεγα με επιφάνεια 207,85 τ.μ. και υπόγειο με επιφάνεια 807,68 τ.μ.

Η περιοχή βρίσκεται εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Μαντινείας, κάτι που σημαίνει, όπως τονίζεται, ότι «απαγορεύεται οποιαδήποτε οικοδομική εργασία όσο μικρής έκτασης και αν είναι, χωρίς την έγκριση του τοπικού συμβουλίου αρχαιοτήτων». Η τιμή πρώτης προσφοράς είχε οριστεί σε 1.397.000 ευρώ και η κατακύρωση έγινε με 1 ευρώ παραπάνω στα 1.397.001 ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι για τις 4 Μαρτίου, –όπως έχει αποκαλύψει το newmoney-, είναι προγραμματισμένος πλειστηριασμός και για το δεύτερο οινοποιείο της επιχείρησης. Πρόκειται για ένα γήπεδο συνολικής επιφάνειας 58.053,55 τ.μ. μετά του επ’ αυτού κτηρίου (Οινοποιείο) και «μετά πάντων εν γένει των συστατικών, παραρτημάτων και παρακολουθημάτων του», το οποίο βρίσκεται στη Δημοτική Ενότητα Νεμέας.

 

• Απόστολος Σπυρόπουλος
• οινοποιεία