Σαμαράς με Αθανασίου, Λεονταρίδη και Καρασμάνη – Το «τραπέζι» που άναψε νέα σενάρια – Λεβέντης έφυγε όπως έζησε: επίμονος και αντισυμβατικός – Η Καρυστιανού απέναντι στην υπόθεση του fund

Στην πολιτική, υπάρχουν δείπνα που περνούν απαρατήρητα και υπάρχουν και εκείνα που βγάζουν… ειδήσεις πριν καν έρθει ο λογαριασμός.

Η συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τους βουλευτές της ΝΔ Μπάμπη Αθανασίου, Θεόφιλο Λεονταρίδη και Γιώργο Καρασμάνη στον «Μαύρο Γάτο» στο Παγκράτι δεν θα μπορούσε να μην προκαλέσει συζητήσεις. Όχι επειδή απαγορεύεται σε έναν πρώην πρωθυπουργό να δει παλιούς συνεργάτες του, αλλά γιατί το πολιτικό timing κάνει κάθε τέτοια εικόνα να αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Και οι τρεις υπήρξαν υπουργοί στην κυβέρνηση Σαμαρά και παραμένουν πρόσωπα με πολιτική διαδρομή και αναφορές στον πρώην πρωθυπουργό. Το γεγονός αυτό, σε μια περίοδο όπου τα σενάρια για τις επόμενες κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά εξακολουθούν να κυκλοφορούν έντονα, ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει νέα ερμηνευτικά σενάρια.

Βεβαίως, από ένα δείπνο μέχρι τη δημιουργία πολιτικών εξελίξεων υπάρχει μεγάλη απόσταση. Δεν προκύπτει από τη συγκεκριμένη συνάντηση ότι ελήφθη κάποια πολιτική απόφαση ή ότι οργανώνεται κάποια συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ωστόσο, στην πολιτική οι εικόνες λειτουργούν πολλές φορές ως μηνύματα και οι συμβολισμοί έχουν τη δική τους αξία.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και να αποτελεί σημείο αναφοράς για ένα τμήμα της γαλάζιας κοινοβουλευτικής ομάδας. Κάθε δημόσια εμφάνισή του, πολύ περισσότερο όταν συνοδεύεται από βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, καταγράφεται πλέον με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Γιατί στην πολιτική, καμιά φορά, ένα τραπέζι δεν είναι απλώς… ένα τραπέζι.

Λεβέντης έφυγε όπως έζησε: επίμονος και αντισυμβατικός 

Υπάρχουν πολιτικοί που αλλάζουν κόμματα, ιδέες και συνθήματα ανάλογα με την εποχή. Και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Ο Βασίλης Λεβέντης ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.

Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες έλεγε σχεδόν τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια ένταση, είτε τον άκουγαν δέκα άνθρωποι σε ένα μικρό τηλεοπτικό κανάλι είτε μιλούσε από το βήμα της Βουλής. Δεν προσαρμόστηκε ποτέ στη μόδα της πολιτικής επικοινωνίας, ούτε αναζήτησε εύκολες συμμαχίες για να αποκτήσει εξουσία.

Γι’ αυτό και η πορεία του είχε μια ιδιότυπη ειρωνεία. Για χρόνια αποτελούσε αντικείμενο σάτιρας, μιμήσεων και τηλεοπτικών αποσπασμάτων που έγιναν σχεδόν λαϊκή κουλτούρα. Οι εκπομπές του στο Κανάλι 67, οι ατελείωτοι μονόλογοι, τα τηλεφωνήματα των τηλεθεατών και τα ξεσπάσματά του δημιούργησαν έναν τηλεοπτικό μύθο που ξεπέρασε τα στενά όρια της πολιτικής.

Κι όμως, πίσω από τη γραφικότητα που του απέδιδαν πολλοί, υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε ποτέ τις βασικές του θέσεις. Μιλούσε επί δεκαετίες για τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη δημοσιονομική εκτροπή και την ανάγκη πολιτικών συναινέσεων, όταν ελάχιστοι του έδιναν σημασία.

Η ιστορία έπαιξε το δικό της παιχνίδι. Όταν η χώρα μπήκε στα μνημόνια, αρκετοί θυμήθηκαν ότι ο Λεβέντης προειδοποιούσε επί χρόνια πως το πολιτικό σύστημα οδηγούσε την Ελλάδα σε οικονομικό αδιέξοδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιώθηκαν όλες οι αναλύσεις του. Σημαίνει όμως ότι ορισμένες από τις προειδοποιήσεις του απέκτησαν εκ των υστέρων διαφορετικό βάρος.

Η είσοδος της Ένωσης Κεντρώων στη Βουλή το 2015, ύστερα από 23 χρόνια συνεχών εκλογικών αποτυχιών, αποτέλεσε ίσως μία από τις πιο ιδιαίτερες προσωπικές δικαιώσεις της Μεταπολίτευσης. Ελάχιστοι πολιτικοί επέμειναν τόσο πολύ χωρίς να εγκαταλείψουν την προσπάθεια.

Όσοι είχαν παρακολουθήσει τη γνωστή τηλεοπτική συνέντευξη με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο θυμούνται ακόμη την ψυχραιμία του, όταν αντί για πολιτική συζήτηση βρέθηκε αντιμέτωπος με… πίτσες στο στούντιο. Εκείνη η φράση του, «Λυπάμαι για την Ελλάδα. Αντί να μάθει κάτι ο κόσμος, ασχολείστε με τις πίτσες», έμεινε τελικά περισσότερο από το τηλεοπτικό εύρημα.

Ο Βασίλης Λεβέντης δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός εξουσίας. Δεν έγινε υπουργός, δεν κυβέρνησε και δεν απέκτησε ποτέ πραγματικό πολιτικό μηχανισμό. Κατάφερε όμως κάτι διαφορετικό: να ταυτιστεί απόλυτα με το κόμμα που ίδρυσε, σε βαθμό που η Ένωση Κεντρώων να μην μπορεί να νοηθεί χωρίς τον ίδιο.

Στα 75 του χρόνια αφήνει πίσω του μια διαδρομή που δύσκολα θα επαναληφθεί. Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά αλλάζει πρόσωπα και θέσεις με μεγάλη ταχύτητα, ο Λεβέντης παρέμεινε μέχρι το τέλος αυτό που ήταν από την πρώτη ημέρα.

Ίσως τελικά αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη ιδιαιτερότητά του. Δεν έπεισε ποτέ τους πάντες. Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να πιστεύει σε όσα έλεγε. Και αυτό, είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κανείς μαζί του, ήταν κάτι που ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι δύσκολα μπορούσαν να του αμφισβητήσουν.

Η Καρυστιανού βλέπει το σύστημα πίσω από τις αποκαλύψεις

Μέχρι πριν από λίγους μήνες η Μαρία Καρυστιανού βρισκόταν σχεδόν στο απυρόβλητο της δημόσιας κριτικής. Η είσοδός της, όμως, στην ενεργό πολιτική άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Και αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Η απάντησή της στο δημοσίευμα του zougla.gr δεν περιορίστηκε στην ουσία της υπόθεσης. Αντίθετα, επέλεξε να ανεβάσει τους τόνους, μιλώντας για «πόλεμο του συστήματος», για εκβιασμούς από πρόσωπα μέσα στο ίδιο της το κίνημα και για οργανωμένη προσπάθεια πολιτικής αποδόμησής της.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται αλλού.

Η ίδια δεν αμφισβητεί ότι ήταν διαχειρίστρια και μέτοχος της εταιρείας που απέκτησε το ακίνητο. Υποστηρίζει όμως ότι δεν γνώριζε τη συγκεκριμένη συναλλαγή, επειδή την εταιρεία διαχειριζόταν αποκλειστικά ο τότε σύντροφός της, ο οποίος δραστηριοποιείται στον χώρο του real estate.

Πρόκειται για μια εξήγηση που ασφαλώς θα αξιολογηθεί από την κοινή γνώμη. Γιατί όταν κάποιος διεκδικεί πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο και ταυτόχρονα εμφανίζεται ως διαχειριστής εταιρείας, η επίκληση άγνοιας για σημαντικές εταιρικές πράξεις είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ερωτήματα.

Από την άλλη πλευρά, η Καρυστιανού επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το ακίνητο στο πολιτικό πεδίο. Υποστηρίζει ότι το δημοσίευμα αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης εναντίον της, η οποία ξεκίνησε από τη στιγμή που αποφάσισε να μετατρέψει την κοινωνική της απήχηση σε πολιτική παρουσία.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες είναι οι αναφορές της σε πρόσωπα μέσα από το ίδιο της το κίνημα. Οι καταγγελίες περί πιέσεων για υποψηφιότητες και «αρχηγιλίκια» δείχνουν ότι οι εσωτερικές ισορροπίες κάθε άλλο παρά αρραγείς είναι. Αν όσα υποστηρίζει ισχύουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δημοσιότητα γύρω από το ακίνητο, αλλά και οι φυγόκεντρες δυνάμεις που φαίνεται να αναπτύσσονται στο εσωτερικό του πολιτικού εγχειρήματος που η ίδια δημιούργησε.

Υπάρχει όμως και μια πολιτική αντίφαση που δύσκολα θα περάσει απαρατήρητη. Η Καρυστιανού έχει οικοδομήσει σημαντικό μέρος της δημόσιας παρουσίας της πάνω στην κριτική κατά των funds και των πλειστηριασμών. Γι’ αυτό και η εμπλοκή εταιρείας στην οποία συμμετείχε σε αγορά ακινήτου μέσω διαδικασίας πλειστηριασμού είναι αναπόφευκτο να προκαλέσει πολιτικές συζητήσεις, ανεξάρτητα από το αν η ίδια είχε ή όχι προσωπική συμμετοχή στη συγκεκριμένη απόφαση.

Η ίδια επιμένει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της κατά των funds και θεωρεί την υπόθεση λήξασα. Στην πολιτική, όμως, οι υποθέσεις δεν κλείνουν με δηλώσεις. Κλείνουν όταν οι εξηγήσεις πείθουν την κοινή γνώμη.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο διακύβευμα για τη Μαρία Καρυστιανού. Όσο βρισκόταν στον χώρο της κοινωνικής διαμαρτυρίας, το ηθικό της κεφάλαιο ήταν σχεδόν αδιαμφισβήτητο. Από τη στιγμή που επέλεξε την πολιτική, κάθε πράξη, κάθε εταιρική συμμετοχή και κάθε οικονομική δραστηριότητα θα περνά πλέον από τον ίδιο αυστηρό έλεγχο που υφίστανται όλοι όσοι διεκδικούν δημόσια εξουσία.

• Αντώνης Σαμαράς