Σκηνικό ρευστότητας με άρωμα… αναμονής και… εκλογών – ΚΕ ΠΑΣΟΚ με… χρώμα ηγεσίας και «μάχη» για τα υπόλοιπα – Οι υποχωρήσεις Ανδρουλάκη που έδειξαν τα όρια της… ηγεσίας

Σκηνικό γνώριμο. Από τη μία το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη η «Ιθάκη» του Αλέξης Τσίπρας. Όχι ως επιστροφή, αλλά ως υπενθύμιση παρουσίας. Με τον τρόπο που τον χαρακτηρίζει: έμμεσος, υπαινικτικός, πάντα με ένα μάτι στο timing. Όταν η κεντροαριστερά προσπαθεί να βρει βηματισμό, εκείνος επιλέγει να θυμίσει ότι παραμένει παράγοντας — έστω και «εξ εφέδρων».

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται «θεσμικός». Τόσο θεσμικός που απορρίπτει σενάρια πρόωρων εκλογών… μέχρι να μην τα απορρίπτει. Γιατί η πολιτική δεν λειτουργεί με ημερολόγιο, αλλά με συγκυρίες. Και οι συγκυρίες είναι βαριές: Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ — ένας φάκελος που δεν κλείνει εύκολα.

Η εκτίμηση; Καμία βιασύνη. Αναμονή για το κατάλληλο παράθυρο. Όχι τώρα. Όταν θα έχει διαμορφωθεί το έδαφος — ή όταν δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή.

Και στο βάθος, ο Αντώνης Σαμαράς. Σιωπηλός, αλλά παρών. Με το γνωστό παιχνίδι της αβεβαιότητας: θα κινηθεί ή όχι; Θα τραβήξει το σχοινί ή θα το αφήσει να τεντώσει; Το Μαξίμου μετράει ημέρες, εκείνος μετράει συσχετισμούς.

Η ουσία;
Το πολιτικό σύστημα δεν κινείται. Στήνεται. Και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα χρειαστεί να τρέξουν.

ΚΕ με… χρώμα ηγεσίας και «μάχη» για τα υπόλοιπα

Το ταμείο βγαίνει, αλλά το παιχνίδι τώρα αρχίζει. Με την ψηφοφορία για την Κεντρική Επιτροπή να ολοκληρώνεται, τα στρατόπεδα στο ΠΑΣΟΚ κάνουν τους πρώτους λογαριασμούς — και μετράνε όχι μόνο κουκιά, αλλά επιρροή.

Η πλευρά του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει να «κλειδώνει» την πλειοψηφία, με περίπου 170 από τα 271 μέλη. Με απλά λόγια: έλεγχος του οργάνου, χωρίς αστερίσκους. Το ενδιαφέρον μεταφέρεται στις υπόλοιπες θέσεις, όπου γίνεται η πραγματική μάχη.

Ο Χάρης Δούκας, ο Παύλος Γερουλάνος και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης παίζουν για χώρο, όχι για πρωτιά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, το «ποιος μπαίνει» είναι πιο σημαντικό από το «πόσοι μπαίνουν».

Στα παρασκήνια, η ιστορία δεν είναι τα ονόματα που εκλέγονται — είναι τα δίκτυα που καταγράφονται. Οι λίστες λειτουργούν σαν χάρτης επιρροής: ποιος ελέγχει μηχανισμό, ποιος κρατά επαφή με τη βάση και ποιος απλώς… εμφανίζεται.

Η ουσία;
Το συνέδριο δεν έκρινε αρχηγό. Επιβεβαίωσε συσχετισμούς. Και άφησε ανοιχτό το επόμενο επεισόδιο.

Οι  υποχωρήσεις Ανδρουλάκη  που έδειξαν τα όρια της ηγεσίας

Με το βλέμμα στραμμένο στην εικόνα της επόμενης ημέρας και με βασικό άγχος να μη χαλάσει το σκηνικό της ενότητας, ο Νίκος Ανδρουλάκης αναγκάστηκε να κάνει δύο διαδοχικές υποχωρήσεις στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώνοντας ότι το εσωκομματικό θερμόμετρο παραμένει υψηλό και ότι οι ισορροπίες μόνο δεδομένες δεν είναι.

Η πρώτη υποχώρηση είχε καθαρό πολιτικό πρόσημο και αφορούσε τη γραμμή των μετεκλογικών συνεργασιών. Η ηγεσία τελικά αποδέχθηκε την πρόταση του Χάρη Δούκα για ρητό και καθαρό «όχι» σε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, ενσωματώνοντάς την στην κεντρική πολιτική απόφαση του συνεδρίου. Η συγκεκριμένη προσθήκη μόνο τεχνική λεπτομέρεια δεν ήταν. Αντιθέτως, αποτέλεσε μια σαφή νίκη της πλευράς Δούκα, η οποία εδώ και μήνες πίεζε να καταγραφεί χωρίς αστερίσκους το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα του κόμματος. Στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν καλά ότι αν ο δήμαρχος Αθηναίων προχωρούσε τελικά σε ξεχωριστό ψήφισμα, η συζήτηση θα έφευγε από το αφήγημα της συντεταγμένης πορείας και θα περνούσε ευθέως στην καταγραφή εσωτερικών στρατοπέδων.

Η δεύτερη υποχώρηση ήταν ίσως ακόμη πιο αποκαλυπτική, γιατί ακούμπησε την καρδιά του καταστατικού σχεδιασμού. Ο Νίκος Ανδρουλάκης υποχρεώθηκε ουσιαστικά να πάρει πίσω τη βασική του πρόταση για τη διεξαγωγή συνεδρίου πριν από την εκλογή ηγεσίας από τη βάση. Η οπισθοχώρηση αυτή δεν έγινε μονομιάς, αλλά σε δόσεις. Πρώτα αποσύρθηκε, στην Πολιτική Γραμματεία, η πρόβλεψη ότι οι υποψήφιοι αρχηγοί θα έπρεπε να εξασφαλίζουν το 15% των υπογραφών των συνέδρων για να εγκριθεί η υποψηφιότητά τους. Και στη συνέχεια, μέσα στην αρένα του Τάε Κβον Ντο, άρχισε να ξηλώνεται και ο ίδιος ο πυρήνας της πρότασης για συνέδριο πριν από τις κάλπες της βάσης.

Το μήνυμα από Δούκα, Παύλο Γερουλάνο, Μανώλη Χριστοδουλάκη, Μιχάλη Κατρίνη και άλλα στελέχη ήταν σαφές: πρώτα αποφασίζει η βάση για την ηγεσία και μετά συγκροτείται η νέα ηγετική πυραμίδα. Με άλλα λόγια, η πλευρά που αμφισβήτησε τις προτάσεις της ηγεσίας δεν ήθελε απλώς διορθώσεις, αλλά φρένο σε οποιαδήποτε απόπειρα προληπτικού ελέγχου της επόμενης εσωκομματικής μάχης.

Κάπως έτσι, το συνέδριο συνέχισε με χαμόγελα, χειροκροτήματα και διακηρύξεις περί συλλογικότητας, αλλά πίσω από τα φώτα καταγράφηκε κάτι πιο ουσιαστικό: ο πρόεδρος κράτησε την τυπική πρωτοβουλία των κινήσεων, όχι όμως και το αδιαπραγμάτευτο της γραμμής του. Και όταν ένας αρχηγός αναγκάζεται σε δύο τόσο καθαρές αναδιπλώσεις μέσα στην ίδια διοργάνωση, το συμπέρασμα είναι απλό. Η ενότητα στο ΠΑΣΟΚ προχωρά, αλλά με διαρκείς όρους διαπραγμάτευσης.

• ΠΑΣΟK