Στην Ελλάδα ο Ιούλιος βγάζει πρωταθλητές και… απολύει προπονητές

Ο Παναθηναϊκός έχασε 4-1 από τη Ραπίντ Βιέννης και, μέσα σε λίγες ώρες, το ελληνικό ποδόσφαιρο έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο: έβγαλε οριστικά συμπεράσματα.

Για κάποιους, οι «πράσινοι» είναι ανέτοιμοι, προβληματικοί και καταδικασμένοι να ζήσουν άλλη μία χαμένη χρονιά. Για κάποιους άλλους, το αποτέλεσμα ήταν απλώς μια κακή παρένθεση στην προετοιμασία. Η αλήθεια, όπως συμβαίνει συνήθως, δεν βρίσκεται ούτε στα πρωτοσέλιδα της καταστροφής ούτε στις υπερβολές της αισιοδοξίας.

Γιατί υπάρχει μια διαχρονική ελληνική ποδοσφαιρική συνήθεια: να αντιμετωπίζουμε τα φιλικά του Ιουλίου σαν τελικούς του Μαΐου.

Κάθε καλοκαίρι συμβαίνει το ίδιο έργο. Μια νίκη απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο μετατρέπει αυτομάτως μια ομάδα σε φαβορί για όλους τους τίτλους. Μια βαριά ήττα γίνεται απόδειξη ότι τίποτα δεν λειτουργεί. Λες και το ποδόσφαιρο είναι στιγμιότυπα και όχι διαδικασία.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο πεζή. Τα φιλικά παιχνίδια δεν γίνονται για τον κόσμο, ούτε για τα τηλεοπτικά πάνελ και τα σχόλια στα social media. Γίνονται για τους προπονητές.

Εκεί δοκιμάζονται συστήματα. Εκεί γίνονται λάθη που επιτρέπονται μόνο τον Ιούλιο. Εκεί οι ποδοσφαιριστές «γράφουν» χιλιόμετρα στα πόδια τους και προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς ζητά ο προπονητής τους. Κανείς σοβαρός τεχνικός δεν κοιτάζει το αποτέλεσμα ενός φιλικού με την ίδια αγωνία που θα κοιτούσε ένα ευρωπαϊκό βράδυ του Αυγούστου.

Ο Παναθηναϊκός, μάλιστα, έχει έναν σημαντικό σύμμαχο φέτος: τον χρόνο. Οι μεταγραφές έγιναν νωρίς, οι προσθήκες μοιάζουν πιο στοχευμένες και η ομάδα προσπαθεί να παρουσιάσει έτοιμο πρόσωπο στα πρώτα επίσημα παιχνίδια της σεζόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα λειτουργήσουν άψογα. Σημαίνει, όμως, ότι υπάρχει σχέδιο.

Και τα σχέδια δεν κρίνονται από ένα απόγευμα στη Βιέννη.

Αν οι «πράσινοι» κέρδιζαν τον Άγιαξ με 3-0 σε ένα φιλικό, θα σήκωναν το πρωτάθλημα από τον Ιούλιο; Προφανώς όχι. Άρα γιατί μια ήττα από τη Ραπίντ πρέπει να σημάνει συναγερμό;

Το ποδόσφαιρο έχει κοντή μνήμη, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ομάδες που εντυπωσίασαν το καλοκαίρι χάθηκαν μέσα στον χειμώνα. Και άλλες, που έμοιαζαν ασύνδετες και προβληματικές τον Ιούλιο, βρήκαν ρυθμό όταν άρχισαν να μετράνε οι βαθμοί και οι προκρίσεις.

Η κουβέντα για τον Παναθηναϊκό θα έχει νόημα όταν έρθουν τα πρώτα ευρωπαϊκά παιχνίδια και, ακόμη περισσότερο, όταν η σεζόν μπει στις πραγματικές της απαιτήσεις. Όχι στις 15 Ιουλίου, ούτε στις 20, ούτε μετά από ένα φιλικό που αύριο κανείς δεν θα θυμάται το σκορ του.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, «ομαδάρα» και «ομαδούλα» δεν σε κάνουν τα φιλικά.

Σε κάνουν ο χρόνος, η διάρκεια και η ικανότητα να αντέχεις όταν η μπάλα αρχίζει πραγματικά να καίει.

Μέχρι τότε, ας σταματήσουμε να απονέμουμε πρωταθλήματα τον Ιούλιο και να απολύουμε προπονητές πριν καν ξεκινήσει η σεζόν.

• Παναθηναϊκός