Στου κορωνοϊού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!

Ας πούμε ότι πας διακοπές αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια. Ας πούμε ότι επισκέπτεσαι γνωστό παραθεριστικό θέρετρο της Βορείου Ελλάδος για μια βδομαδούλα νορμάλ. Σάββατο με Σάββατο, τόσο αντέχουν μόνοι τους στο σπίτι οι γάτοι, ειδάλλως βγάζουν νύχια και σου κατεβάζουν τη μάπα. Ας πούμε ότι φτάνεις, παρκάρεις, ξεφορτώνεις, κάνεις το ντουζάκι το γρήγορο το ίσα ίσα, φρεσκάρεσαι μετά από τόσες εθνική οδο με το τουτού (δεν μπαίνω σε αεροπλάνο, δεν μπαίνω σε πλοίο τέτοια εποχή…) και βάνεις τα καλά σου για βγεις τσάρκα. Μαζί με εκατοντάδες άλλους επισκέπτες που ήρθαν για Σουκού από κοντινές πόλεις. Η παράσταση αρχίζει!

Παίρνεις λοιπόν εκείνη που κοιμάται πλάι σου, παίρνεις και τα πόδια σου, βγαίνεις στη «βόλτα». Σκάει η πρώτη έκπληξη στη μούρη. Ο ένας πάνω στον άλλο, για να μην πω ο ένας καβάλα στον άλλο οι παραθεριστές. Πιο στριμωχτά κι από κλάμπινγκ αποφοίτησης απ’ το Λύκειο, για να μην πω από προσκύνημα στο κάστανο του Παϊσιου. Μάσκες μηδέν, δεν φοράνε οι μεγάλοι, δεν φοράνε οι μικροί, δεν φοράνε καν οι γιαγιάδες που συνοδεύουν τα εγγόνια. Χαρωπά, χαρωπά, σκίζει η βάρκα τα νερά, λες και βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2019, που όχι κορωνοϊός ούτε συνάχι δεν μας είχε προκύψει. Φύγε ρε βλάκα που θα μας πεις εσύ ότι θα κολλήσουμε!

Δεν λέω κουβέντα, προσπαθώ να αποφύγω τα τζαρτζαρίσματα και τους μαντουμαδόρους που θα έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Αλέ, κάνω τις τρίπλες μου, κάνω τα σπριντ μου, κάνω τα ντεμαράζ μου, φτάνει, κουράστηκα. Ποτάκι θέλω, να κάτσω μια στιγμή να πάρω μια αναπνοή. Βρίσκουμε θέση με το κορίτσι στο πλησιέστερο μπαρ, στρωνόμαστε παραγγέλνουμε. Έρχονται τα ποτάκια, τα γαντάκια όμως δεν έρχονται. Ούτε ένας από τους σερβιτόρους δεν φοράει γάντι και οι μάσκες κρέμονται είτε στο πηγούνι, είτε απ’ το αυτί ως άλλα μεταμοντέρνα σκουλαρίκια. Σ’ αρέσει, έχει καλώς. Δεν σ’ αρέσει; Σύρε να διαμαρτυρηθείς στο περιπολικό που έχει αράξει κάπου εκεί κοντά και αναβοσβήνει το φως του καρούμπαλου.

Κάποια υπόθεση συζητάνε οι ένστολοι, κάποιο στόρι με έναν τύπο που δεν βάζει γλώσσα μέσα. Λέει, λέει, λέει, τον ακούνε αυτοί, κουνάνε το κεφάλι, τον χαιρετάνε, φεύγουνε. Που πάνε, δεν ξέρω. Η εφαρμογή ωστόσο των μέτρων και των κανόνων ασφαλείας, δεν μοιάζει διόλου να τους απασχολεί. Ίσως και να μην είναι δική τους δουλειά, μπορεί να μην τα θυμάμαι καλά, μπορεί να έχει φτιάξει κάποια ειδική υπηρεσία κομάντο ο Χαρδαλιάς και να αφιχθούν από στιγμή σε στιγμή, να πέσουν με τα αλεξίπτωτα, να κλάσει μέντες ο Τζόνι Ράμπο. Εκτός κι αν στείλουν τίποτα ντρόουνς αθόρυβα, διαστημικά της NASA, να ελέγξουν την κατάσταση!

Να μην τα πολυλογώ, ένα στα δέκα καταστήματα εστίασης τηρούσε όλους τους κανόνες ασφαλείας, με τα γάντια, τις μάσκες, την απολύμανση των τραπεζιών, τις ατομικές μερίδες αλατιού και πιπεριού κλπ. κλπ. Tα υπόλοιπα κάνανε την πάπια, κάνανε την κορόιδα, κάνανε τον Αλέκο που λέμε και στα Τρίκαλα. Δίχως ούτε .έναν έλεγχο, ούτε μία παρατήρηση, ούτε μια τόση δα λεξούλα από τους εντός και εκτός εισαγωγικών αρμοδίους. Κι από προχθες ανοίξανε οι αεροπορικές συνδέσεις κι έρχονται χύμα οι τουρίστες να γλεντήσουνε το Γκρις ιζ ε στέητ οφ μάιντ…