Συγκυβέρνηση: Σενάρια εκ του πονηρού

Του Πάνου Λειβαδά

Αν. Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Οι νεότερες γενιές θεωρούμε την συνεργασία και την υπέρβαση των διχαστικών πρακτικών του παρελθόντος, αυτονόητα πράγματα. Η παράταξη της ΝΔ είναι υπερήφανη που έχει δώσει επιτυχημένες εξετάσεις στο κρίσιμο αυτό σημείο, αντίθετα προς τις πολιτικές πρακτικές των αντιπάλων μας. Τα αδιέξοδα, όμως, που μας περιβάλλουν, απαιτούν συνάμα και Ρεαλισμό!

Η καθίζηση της εκλογικής επιρροής του ΠΑΣΟΚ έχει ανοίξει σε ορισμένους κύκλους μία συζήτηση, για συγκυβέρνηση. Μία υπεύθυνη τοποθέτηση στην συζήτηση απαιτεί προηγουμένως να έχει απαντηθεί το αμείλικτο ερώτημα: επί ποιας βάσεως συνεννόηση και συγκυβέρνηση; Δυστυχώς, όσο καλόπιστα και αν παρατηρεί κανείς την πολιτική και κυβερνητική πορεία του ΠΑΣΟΚ, διαπιστώνει ότι μία τέτοια βάση είναι ανύπαρκτη.

Πρώτον διότι το μοντέλο που καταρρέει σήμερα, γεννήθηκε, θεμελιώθηκε και γιγαντώθηκε, από τη δεκαετία του 1980 ακόμα, από το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το βαθύτερο αίτιο της απόλυτης αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ να υλοποιήσει απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές και συνεπώς και της οικονομικής του αποτυχίας.

Ο υδροκεφαλισμός και η αναποτελεσματικότητα του πελατειακού κράτους, η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, ο λαϊκισμός του «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα», η συνδικαλιστική υπερβολή και, τέλος, η Λογική των Δανεικών που σήμερα είναι η αλυσίδα με το βαρίδι που μας παρασύρει στον βυθό, είναι μόνο κάποια από τα αποτελέσματα της «ιδεολογικής» ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερον, οι αριστερές ιδεολογικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ και του Πρωθυπουργού, ποτέ δεν τους επέτρεψαν να πιστέψουν πραγματικά στην παραγωγική βάση της Χώρας και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Γι’ αυτό και δεν κατανοούν τις θέσεις της ΝΔ για τον ρόλο της Ανάπτυξης και του διαφορετικού μείγματος πολιτικής. Έχουν εγκαταλείψει τη μάχη για το συμμάζεμα του κράτους και έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην αφαίμαξη της κοινωνίας και στα ακόμα περισσότερα δανεικά: του Μνημονίου αυτή τη φορά.

Ο πρωθυπουργός και τα μέλη της κυβέρνησης του, είναι απρόθυμοι και αδύναμοι να παλέψουν με όλες αυτές τις εγγενείς αδυναμίες, διότι είναι πακτωμένες στο DNA του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν, διότι δεν μπορούν να στραφούν εναντίον του εαυτού τους, αδυνατούν να πυροβολήσουν τα πόδια τους, θα ήταν αυτοκτονία.

Τρίτον, υπάρχει προηγούμενο συγκυβέρνησης το 1989 με απογοητευτικά αποτελέσματα. Πειράματα με την μοίρα ενός λαού, δεν επιτρέπονται.

Οι συζητήσεις περί συγκυβέρνησης θέλουν να σπρώξουν τη ΝΔ στην επιλογή της συνενοχής σε μία ανερμάτιστη πολιτική. Για εμάς είναι αυτονόητη η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου να δώσουμε στον τόπο τον προσανατολισμό που έχει ανάγκη. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.