Τα αδιέξοδα κυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό «Gladiator» – Ο Τραμπ ως «Jaws» για τα εθνικά μας θέματα – Ο Τσίπρας ως «Godfather» «τελειώνει» τον Φάμελλο 

Η πολιτική σκηνή μοιάζει όλο και περισσότερο με το «The Irishman» του Σκορσέζε – ένα έπος γεμάτο σκιές, ηθικά διλήμματα και έναν πήχη που ανεβαίνει διαρκώς. Με το πόρισμα του Πολυτεχνείου για τα Τέμπη να έρχεται στις 27 Φεβρουαρίου και τις διαδηλώσεις της επόμενης μέρας να ετοιμάζονται σαν σκηνικό από το «V for Vendetta», η ένταση χτυπάει κόκκινο. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ θα έλεγε εδώ: «Δεν έχουμε τίποτα να προσφέρουμε παρά αίμα, ιδρώτα και δάκρυα», μα στην Ελλάδα του 2025, τα Τέμπη έχουν γίνει ο καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τα αδιέξοδα τριών κομμάτων.

Όλα του γάμου δύσκολα: Η κυβέρνηση ως «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών»

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., σαν τον Φρόντο που κουβαλά το Δαχτυλίδι, βρίσκεται μπροστά σε ένα αδύνατο έργο: να πείσει ότι κρατά το φως της αλήθειας για τα Τέμπη, αντί να πετάει την μπάλα στην εξέδρα σαν ερασιτέχνης σκηνοθέτης σε b-movie. Η αποτυχημένη συνέντευξη του Μητσοτάκη στον Alpha και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς την αντιπολίτευση θυμίζουν τον Μάρλον Μπράντο στον «Νονό» να λέει «Θα του κάνω μια προσφορά που δεν μπορεί να αρνηθεί» – μόνο που εδώ η προσφορά απορρίφθηκε. Με τον «τυφώνα Τραμπ» να φυσάει διεθνώς, η Ν.Δ. καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα σε εσωτερική τοξικότητα και εξωτερική αβεβαιότητα. Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ θα την προειδοποιούσε: «Το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος» – και η απώλεια αξιοπιστίας.

Το ΠΑΣΟΚ και το «The Shape of Water»: Ένα κεντρώο παραμύθι

Το ΠΑΣΟΚ, σαν το αμφίβιο πλάσμα του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, κολυμπάει σε τοξικά νερά, προσπαθώντας να βγει στην επιφάνεια χωρίς να λερωθεί. Η αποστολή του; Να ξεκολλήσει από τη δημοσκοπική στασιμότητα και να πείσει ότι μπορεί να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση, χωρίς να πέσει στη λαϊκίστικη παγίδα που μισούν οι κεντρώοι ψηφοφόροι. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με το φλέγμα του ’80, θα έλεγε: «Ο λαός δεν ξεχνά», μα η Χαριλάου Τρικούπη ξέρει ότι η θεσμικότητα δεν φέρνει ψήφους σε τέτοιες εποχές. Η πρόκληση είναι διπλή: να μιλήσει πειστικά για τα Τέμπη και να δείξει διεθνή αντίληψη, αλλιώς ο Μητσοτάκης θα κλέψει την παράσταση σαν τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο «There Will Be Blood».

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο «Fight Club»: Πρώτος κανόνας, βρες ισορροπία

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν τον Τάιλερ Ντάρντεν, ζει σε έναν κόσμο που δημιούργησε ο ίδιος – μόνο που τώρα μοιάζει να χάνει τον έλεγχο. Η ρητορική του για αντιπολιτευτικό μέτωπο πέφτει στο κενό, με το ΠΑΣΟΚ να το αγνοεί και τη Νέα Αριστερά να κοιτάζει αλλού. Παίζει με τους όρους μικρότερων κομμάτων που κερδίζουν από τα Τέμπη, ενώ ο Γκάντι θα του υπενθύμιζε: «Η δύναμη δεν έρχεται από τη σωματική ικανότητα, αλλά από τη θέληση». Η Κουμουνδούρου, μετά τον Κασσελάκη, μοιάζει με τον Μπραντ Πιτ που κοιτάζει τα συντρίμμια του – συρρικνωμένη, ετερόκλητη και χωρίς καθαρό προφίλ. Ο δρόμος μπροστά είναι Γολγοθάς, και η σοβαρότητα μοιάζει πιο μακρινή κι από το Όσκαρ του «Crash».

Η καραμέλα της αποσταθεροποίησης

Συγγνώμη, αλλά τι πάει να πεί αποσταθεροποίηση για την οποία μιλάει συνέχεια η κυβέρνηση εγκαλώντας την αντιπολίτευση; Κινδυνεύει να αποσταθεροποιηθεί η χώρα επειδή η βυθισμένη(δημοσκοπικά) αντιπολίτευση ασκεί αυστηρή κριτική για τα Τέμπη και ένα μέρος της ζητάει εκλογές;

Ας είμαστε σοβαροί: Ούτε η κυβέρνηση κινδυνεύει(η ανόητη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για πρόταση δυσπιστίας είναι βούτυρο στο ψωμί της), αλλά ούτε η χώρα. Η αντιπολίτευση έχει καθήκον να είναι μαχητική και να ασκεί κριτική. Κι αν υπερβάλλει ή λέει κοτσάνες θα το πληρώσει. Είπαμε: Η κοινωνία δεν είναι ανόητη. Και αποδίδει εκάστω τα ίσα.

Επομένως, η μόνη περίπτωση να αληθεύει η αποσταθεροποίηση είναι αυτό που νιώθει η κυβέρνηση εξ αιτίας της διαρκούς απώλειας ποσοστών και της δυναμικής που έχει αποκτήσει η υπόθεση των Τεμπών.

Αυτά, ναι. Την κάνουν να ανησυχεί σφόδρα, να μη αισθάνεται αισιοδοξία για το μέλλον της, να την προβληματίζουν , να την επηρεάζουν και τελικά να την αποσταθεροποιούν εσωτερικά σχετικά με την ψυχολογία και το κουράγιο της να αντιμετωπίσει τα καυτά θέματα που έχει μπροστά της.

Ας αφήσει λοιπόν η κυβέρνηση την καραμέλα της αποσταθεροποίησης και της τοξικότητας. Σιγά μην κινδυνεύει η ίδια- και η χώρα, φυσικά-από τον Φάμελλο και τη Ζωή. Από τον εαυτό της και την πραγματικότητα, όπως διαμορφώθηκε από τους χειρισμούς και τις επιλογές της, κινδυνεύει.

Οσο για την αντιπολίτευση, να το ξαναπούμε: Κρίνεται και αυτή. Από τον τρόπο που πολιτεύεται, από τα επιχειρήματα που επιστρατεύει και από τις προτάσεις που διαθέτει. Με τις κραυγές και τις υπερβολές ποτέ δεν κέρδισε κανείς…

Ποιος θα πάρει το Όσκαρ;

Ο πήχης ανεβαίνει, τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται, και η πολιτική μοιάζει με οσκαρική τελετή – γεμάτη ένταση, απρόβλεπτες νίκες και ηχηρές ήττες. Η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ καλούνται να παίξουν τον ρόλο τους, μα όπως στο «Gladiator», μόνο ένας μπορεί να μείνει όρθιος. «Are you not entertained?» φώναζε ο Ράσελ Κρόου. Εμείς, πάντως, περιμένουμε το φινάλε με ποπ κόρν στο χέρι.

Όταν το χάος συναντά την εξουσία

Σε μια εποχή όπου το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με κινηματογραφική επική μάχη, οι ανατροπές και οι στρατηγικές κινήσεις γίνονται καθημερινό φαινόμενο. Η ένταση, το πάθος και η αδυσώπητη αντιπαράθεση μετατρέπουν τα πολιτικά γεγονότα σε σκηνές που θυμίζουν τις οσκαρικές παραγωγές και τα λόγια των διαχρονικών πολιτικών που άλλαξαν τον κόσμο.

Με τα Τέμπη στο επίκεντρο, η κυβέρνηση βιώνει μια ανατριχιαστική στιγμή φόβου για πιθανές εξεγέρσεις στις διαδηλώσεις της επερχόμενης Παρασκευής. Σαν τη συγκλονιστική αναμέτρηση του Μαξιμού στο Gladiator, όπου ο ηρωισμός και η αγριότητα συναντιούνται, έτσι και εδώ ο φόβος για επανάληψη των τραγικών γεγονότων του Δεκεμβρίου 2008 δημιουργεί το πρόσωπο του απειλητικού αντιεξουσιαστικού περιβάλλοντος. Η ΕΛ.ΑΣ., συλλέγοντας πληροφορίες για δεκάδες οργανώσεις αναρχικών, μοιάζει με χαρακτήρα σε μια ταινία θρίλερ που προσπαθεί να ελέγξει το αναπόφευκτο.

Κυβέρνηση σε αναζήτηση διεξόδου

Η πολιτική σκηνή μεταμορφώνεται σε ένα σκηνικό δράσης – σαν σκηνή από οσκαρική ταινία, όπου ο πρωθυπουργός προετοιμάζεται για μάχη στη Βουλή, ενώ ο λαός παρακολουθεί με ανάμεσμα βλέμμα. Η διαμάχη για την εξεύρεση λύσεων σε κρίσιμα ζητήματα γίνεται το πεδίο μάχης ενός σύγχρονου θρίλερ, εμπνευσμένου από τους μεγάλους πολιτικούς και κινηματογραφικούς ήρωες που καθόρισαν ιστορία.

Για μάχη στη Βουλή: Η σκηνή του πολιτικού θρίλερ

Όπως στον Gladiator όπου ο Μαξιμού πολεμά για την τιμή του, έτσι και ο πρωθυπουργός μας ετοιμάζεται για μια τραχιά μάχη στο κοινοβούλιο. Η ένταση κορυφώνεται καθώς οι διαδηλώσεις για τα Τέμπη μεταμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό σε αέναο πεδίο αντιπαράθεσης. Οι φωνές των αντισυστημικών κινημάτων γίνονται το υπόβαθρο ενός σκηνικού που θυμίζει τις πολεμικές ρητορικές του Winston Churchill, ο οποίος πάντα πρόβαλε το πάθος και τη σταθερότητα απέναντι στις αντιξοότητες.

Μέγαρο Μαξίμου: Ένα θρίλερ σε εξέλιξη

Σε αναμονή των πορισμάτων για τα αίτια της έκρηξης, το Μέγαρο Μαξίμου γίνεται το εργαστήριο μίας πραγματικής πολιτικής εξεταστικής διαδικασίας – μια σκηνή που θα μπορούσε να βγει από το The Godfather, όπου κάθε απόφαση έχει τις δικές της συνέπειες. Οι φήμες, οι θεωρίες συνωμοσίας και οι χειρισμοί των αντιπάλων δημιουργούν ένα ατμοσφαιρικό δράμα, στο οποίο ο κάθε πολιτικός κινείται με προσοχή, γνωρίζοντας ότι το κάθε λάθος μπορεί να μετατραπεί σε καταστροφή.

Η εκλογική βάση: Ο πολιτικός τυφώνας

Στο παρασκήνιο, οι μετακινήσεις ψηφοφόρων και η αποσυσπείρωση στην εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας θυμίζουν την ασταθή καμπύλη ενός τυφώνα – μια μετατόπιση που μοιάζει με σκηνές από τον Braveheart, όπου οι ήρωες αλλάζουν πορεία εν μέσω αντιξοοτήτων. Οι μικρές πτώσεις στις δημοσκοπήσεις και η ανύψωση των αντισυστημικών κομμάτων αποτελούν το σημάδι μιας μεταβατικής περιόδου, όπου ο πολιτικός αγώνας παίρνει νέα δυναμική και κατεύθυνση.

Απαντήσεις και κυβερνητική αναδιάρθρωση: Το όπλο της λογικής

Σε ένα περιβάλλον που συχνά μοιάζει να θυμίζει το Schindler’s List για την αδυναμία και τη σύγχυση, ο Κ. Μητσοτάκης δίνει το μήνυμα ότι «η κατρακύλα πρέπει να σταματήσει». Όπως κάποτε είπε ο John F. Kennedy: «Μην ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η χώρα για εσάς, ρωτήστε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τη χώρα», έτσι και οι κυβερνητικές φιγούρες καλούνται τώρα να αποδείξουν πως μόνο με στοχευμένες πολιτικές και αυστηρή στρατηγική μπορεί να αποφευχθεί η κατάπτωση σε προεκλογική κρίση.

Η αναμέτρηση για την πρόταση δυσπιστίας από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι το επόμενο κεφάλαιο αυτής της πολιτικής τραγωδίας, όπου κάθε λάθος χειρισμός μπορεί να γίνει το όπλο των αντιπάλων. Ο στόχος είναι σαφής: να πειστούν οι «γαλάζιοι» ψηφοφόροι ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική, εκτός από τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, και ότι οι αντιπάλοι επιδιώκουν μόνο πολιτικό όφελος, ανεξάρτητα από τις ανθρώπινες απώλειες.

Εν αναμονή: Το μέλλον της πολιτικής σκηνής

Σε αυτό το πολύπλοκο παιχνίδι, ο πρωθυπουργός δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Με τις απαραίτητες αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα να βρίσκονται ήδη στο χαρτί, η επόμενη μέρα στη Βουλή θα είναι η μεγάλη δοκιμασία – σαν το τελικό σκηνικό ενός οσκαρικού θρίλερ. Η ερώτηση που αιωρείται είναι: Θα καταφέρει η κυβέρνηση να διαχειριστεί τα πλήγματα, να αντιστρέψει την πορεία του εκλογικού τυφώνα και να κλείσει αυτό το κεφάλαιο με αξιοπρέπεια;

Όπως μας δίδαξαν οι διαχρονικοί ηγέτες, το μόνο που μένει όταν όλα φαίνονται χαμένα είναι η αποφασιστικότητα και η πίστη στις αρχές. Και σε αυτό το πολιτικό δράμα, το κοινό περιμένει να δει ποιος θα αναδειχθεί ο ήρωας – εκείνος που θα ξαναγράψει το σενάριο της ιστορίας με θάρρος και σθένος, σαν να βγήκε από τις πιο λαμπερές οσκαρικές παραγωγές της πολιτικής και του κινηματογράφου.

Ωκεανός προβλημάτων: Ο Τραμπ ως «Jaws»

Η Ν.Δ. αντιμετωπίζει έναν ωκεανό προβλημάτων, με τον Τραμπ να παίζει τον καρχαρία από το «Jaws» – απρόβλεπτο και απειλητικό. Η αλλαγή των διεθνών κανόνων, η ευρωπαϊκή αβεβαιότητα και οι δηλώσεις του Μάρκο Ρούμπιο για τη Γάζα προμηνύουν καταιγίδα που μπορεί να χτυπήσει και τα εθνικά μας θέματα. Ο Θουκυδίδης θα έλεγε: «Η ελπίδα είναι πολυτέλεια των δυνατών», μα η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να κρατήσει το τιμόνι. Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, χρειάζεται διεθνή φωνή για να μην αφήσει τον Μητσοτάκη μόνο πρωταγωνιστή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κοιμάται στον καναπέ που έστρωσε, ελπίζοντας σε θαύμα σαν το «Rocky».

Το αδιέξοδο της «Μεγάλης κεντροαριστεράς»

Η πολιτική σκηνή μας θυμίζει μια σκηνή από οσκαρική ταινία, όπου οι ηρωικές προσπάθειες μετατρέπονται σε τραγικό δράμα. Σήμερα, η «μεγάλη Κεντροαριστερά» βρίσκεται σε μία αδιέξοδο που θυμίζει τις αβέβαιες στρατηγικές σκηνές του The Godfather, ενώ οι φωνές των διαχρονικών πολιτικών – από τον Winston Churchill μέχρι τον Mahatma Gandhi – αντηχούν μέσα από τις ανατροπές και τις αμφιλεγόμενες κινήσεις.

Οι εκκλήσεις και η τραγική σκηνή της διχόνοιας

Στον πυρήνα της κρίσης, οι εκκλήσεις του Σωκράτη Φάμελλου μοιάζουν με μια υπερβολική κινηματογραφική υπερδράση. Όπως σε μια σκηνή από το Apocalypse Now, οι φωνές του καλούν για συνεργασία, αλλά το μήνυμα καταπονείται από τη συνεχή διάσπαση. Οι «προσκλήσεις συνεργασίας» προς το ΠαΣοΚ μετατρέπονται σε μια παράσταση που θυμίζει τις πολιτικές ρητορικές του Winston Churchill – δυνατές, αποφασιστικές, αλλά συχνά αποτυχημένες στο να ενώσουν ένα χωμένο σύνολο.

Η αυτόνομη πορεία: Μια σκηνή επικής αντίστασης

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος δεν υποκύπτει στις πιέσεις των δημοσκοπήσεων, θυμίζει το πνεύμα του Mahatma Gandhi: σκληρό στην ιδεολογία του και αποφασισμένος να κρατήσει την αυτονομία του κόμματος, παρά τις καταιγίδες που μαστίζουν το πολιτικό τοπίο. Σε μια σκηνή που μοιάζει με το επικό Braveheart, ο ίδιος επιμένει ότι η εσωτερική του πορεία είναι το μόνο που μπορεί να δώσει ελπίδα στον λαό, ενώ οι ενέργειες των αντισυστημικών κομμάτων γεμίζουν το σκηνικό με αβεβαιότητα.

Οι απόπειρες σύγκλισης: Ένα “χαλασμένο τηλέφωνο” με επιπτώσεις οσκαρικής ποιότητας

Στην καρδιά της κρίσης βρίσκεται η αποτυχημένη επικοινωνία μεταξύ των κομμάτων της Κεντροαριστεράς. Η διαμάχη ανάμεσα στη Χαριλάου Τρικούπη και την Κουμουνδούρου, για κοινή υποψηφιότητα στην Προεδρία της Δημοκρατίας και για το χρονισμό της πρότασης δυσπιστίας, θυμίζει μια σκηνή από το Network, όπου η επικοινωνία αποτυγχάνει και το μήνυμα χάνονται ταυτόχρονα. Σε αυτό το «χαλασμένο τηλέφωνο», οι προσπάθειες συνεργασίας μετατρέπονται σε μια παράσταση που καταδεικνύει την αδυναμία συγχώνευσης ενός χώρου που έχει κοπεί στα δύο.

Ο εκλογικός τυφώνας και οι μετακινήσεις: Όπως σε σκηνές από το «Lawrence of Arabia»

Η μετατόπιση των ψηφοφόρων από το ένα κόμμα στο άλλο δημιουργεί ένα αίσθημα ταραχής που θυμίζει τις επικές μετακινήσεις σε ερημικές εκστρατείες. Ο τυφώνας των μνημονίων και η συνεχιζόμενη μεταβολή του εκλογικού τοπίου αναδεικνύουν μια δυναμική μάχη, όπου το ΠαΣοΚ προσπαθεί να πάρει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει με τα αδιέξοδα του παρελθόντος. Όπως είπε κάποτε ο Churchill: «Δεν είναι το τέλος, δεν είναι ακόμη το τέλος, αλλά έχει έρθει το τέλος της αρχής», και έτσι η παρούσα συγκυρία δείχνει πως οι μετακινήσεις και οι αλλαγές μπορούν να γίνουν το δίχτυ που θα αλλάξει το παιχνίδι – αν και οι εσωτερικές διχόνοιες παραμένουν αδιάλυτες.

 Όταν η πολιτική γίνεται κινηματογραφική τραγωδία

Η «μεγάλη Κεντροαριστερά» αγωνίζεται να βρει κοινό έδαφος και να δημιουργήσει έναν πόλο που θα απειλήσει την κυβέρνηση. Ωστόσο, οι διχασμένες φωνές – είτε από τις εκκλήσεις του Φάμελλου είτε από την αδιάλλακτη πορεία του Ανδρουλάκη – δεν βρίσκουν την απαραίτητη συμφωνία για να οδηγήσουν σε μία αποτελεσματική στρατηγική. Σε μια σκηνή που μοιάζει με τις πιο τραγικές οσκαρικές παραγωγές, το μέλλον της πολιτικής αριστεράς παραμένει αβέβαιο, ενώ το κοινό αναρωτιέται: ποιος θα αναλάβει τελικά το ρόλο του ήρωα σε αυτήν την επικείμενη τραγωδία της δημοκρατίας;

Η απάντηση, όπως πάντα, κρύβεται στα δικά μας μάτια – σε εκείνα που δεν φοβούνται να δουν την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή είναι τόσο σκληρή όσο μια σκηνή από το Schindler’s List.

Όταν η πολιτική συναντά το Όσκαρ 
Η πολιτική σκηνή μοιάζει όλο και περισσότερο με σενάριο βγαλμένο από ταινία του Μπονγκ Τζουν-χο – γεμάτη ανατροπές, σκοτεινά μυστικά και μια δόση τραγικής ειρωνείας. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η αυτοαποκαλούμενη «Φωνή της Λογικής», βλέπει το ποσοστό της να υποχωρεί στο 4,8% στην εκτίμηση ψήφου, κι εγώ δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τον Γκάντι – όχι τον Μαχάτμα, αλλά τον Μπεν Κίνγκσλεϊ που τον υποδύθηκε στο ομώνυμο αριστούργημα του ’82. «Η αλήθεια και η αντίσταση φέρνουν νίκη», έλεγε ο Ινδός ηγέτης, μα η κυρία Λατινοπούλου φαίνεται πως πλήρωσε ακριβά το μπλοκάρισμα της συζήτησης για τα Τέμπη στο Ευρωκοινοβούλιο. Με τον αστυφύλακα ή με τον χωροφύλακα; Εδώ η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: με τη σιωπή. Και όπως στο «Parasite», η κάθοδος από την κορυφή είναι απότομη όταν η μάσκα πέφτει. Είναι η πτώση της συγκυριακή ή μήπως ο προάγγελος ενός πολιτικού fade-out; Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν η «λογική» της θα βρει ξανά φωνή ή αν θα μείνει статистής στο πολιτικό blockbuster. 

Ο Τσίπρας ως «Godfather» τελειώνει τον Φάμελλο και η Νέα Αριστερά σε ρόλο… Surprise

Από την άλλη, στην Πατησίων, η Νέα Αριστερά δείχνει να κερδίζει πόντους – αύξηση ποσοστού, λέει η εκτίμηση, κι εγώ αναρωτιέμαι αν ο Σωκράτης Φάμελλος θα πει κάποια στιγμή «I’m gonna make him an offer he can’t refuse», όπως ο Μάρλον Μπράντο στον «Νονό». Μα εδώ το σενάριο περιπλέκεται: ο Αλέξης Τσίπρας, σαν σκηνοθέτης από τα παρασκήνια, ίσως κρατά τα νήματα μέσω του «Φαναρά» – του δημοσκόπου που συνεργάζεται με το ίδρυμά του. Μήπως ο Αλέξης ονειρεύεται επιστροφή ως ο μεγάλος Βούδας της Αριστεράς, αφήνοντας τον Φάμελλο να κρατά το ποπκόρν ενώ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παίρνει το πάνω χέρι; Όσοι τον ξέρουν λένε «ναι» με χίλια, κι εγώ βλέπω μπροστά μου τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να κουνά το πούρο του αποδοκιμαστικά: «Η πολιτική είναι πιο επικίνδυνη κι από τον πόλεμο, γιατί στον πόλεμο πεθαίνεις μόνο μία φορά».

Ο Φεβρουάριος δεν φαίνεται καλός μήνας για τον Φάμελλο
Η Νέα Αριστερά, λοιπόν, φλερτάρει με την είσοδο στη Βουλή αν κρατήσει το μομέντουμ, αλλά ο Φεβρουάριος δεν φαίνεται καλός μήνας για τον Φάμελλο. Ο Τσακαλώτος, με την τάση του, μοιάζει έτοιμος να πάρει το Όσκαρ δεύτερου ρόλου, ενώ ο Αλέξης Χαρίτσης ίσως δει το «κοινωνικοπολιτικό μέτωπο» του να γίνεται σκηνικό από το «The Shape of Water» – όμορφο, μα λίγο υγρό και αβέβαιο. Οι διαπραγματεύσεις με την Κουμουνδούρου; Πιο δύσκολες κι από το να πείσεις τον Κλιντ Ίστγουντ να παίξει σε ρομαντική κομεντί. Και κάπου εκεί, ο Τσίπρας, σαν τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο «Goodfellas», ίσως γελά πονηρά, ξέροντας ότι η υποχώρηση των άλλων είναι η δική του ευκαιρία. 

Υποχώρηση ή ανατροπή;
Η πολιτική, σαν τις οσκαρικές ταινίες, έχει τις στιγμές της δόξας και τις ανατροπές της. Η Λατινοπούλου υποχωρεί, η Νέα Αριστερά ανεβαίνει, κι ο Τσίπρας περιμένει τη σωστή σκηνή για το comeback. Όπως έλεγε ο Θουκυδίδης – κι ας μην πήρε Όσκαρ – «η ελπίδα είναι πολυτέλεια των δυνατών». Ας δούμε ποιος θα μείνει όρθιος όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους.

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Μέγαρο Μαξίμου
• Ντόναλντ Τραμπ