Τα αθάνατα The Golden Girls: Πώς η Ντόροθι, η Ρόουζ, η Μπλανς και η Σοφία, άλλαξαν για πάντα την τηλεόραση

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση στην αμερικανική τηλεόραση, τέσσερις γυναίκες που συγκατοικούσαν στο Μαϊάμι εξακολουθούν να έχουν θαυμαστές σε όλο τον πλανήτη. Η Ντόροθι, η Ρόουζ, η Μπλανς και η Σοφία έγιναν παρέα, παρηγοριά, τρόπος να αντέχει κανείς τη μοναξιά, την ηλικία, τις απώλειες, τις ανατροπές και τις μικρές καθημερινές ήττες.

Το The Golden Girls, γνωστό στην Ελλάδα ως Τα Χρυσά Κορίτσια, προβλήθηκε αρχικά από το NBC από το 1985 έως το 1992, ενώ σήμερα οι συνδρομητές του Disney+ στην Ελλάδα μπορούν να το ανακαλύψουν ξανά μέσα από την πλατφόρμα. Στη σελίδα του Disney+ η σειρά παρουσιάζεται ως η ιστορία τεσσάρων ελεύθερων μεσήλικων γυναικών που συγκατοικούν στο Μαϊάμι Μπιτς, με πρωταγωνίστριες τις Beatrice Arthur, Betty White, Rue McClanahan και Estelle Getty.

The Golden Girls: Οι τέσσερις γυναίκες που έγιναν οικογένεια

Η Bea Arthur έδωσε στην Ντόροθι Ζμπόρνακ το βλέμμα της γυναίκας που έχει κουραστεί να εξηγεί τα αυτονόητα, αλλά δεν έχει παραιτηθεί από την ανάγκη να αγαπηθεί. Η Betty White έκανε τη Ρόουζ Νάιλαντ μια μορφή αθωότητας που δεν ήταν αφέλεια, αλλά ένας άλλος τρόπος να βλέπει κανείς τον κόσμο. Η Rue McClanahan χάρισε στην Μπλανς Ντεβερό αυτοπεποίθηση, γοητεία και επιθυμία σε μια ηλικία που η τηλεόραση συνήθως ζητούσε από τις γυναίκες να σωπάσουν. Η Estelle Getty, ως Σοφία Πετρίλο, έγινε η φωνή που έλεγε όσα οι άλλοι σκέφτονταν αλλά δεν τολμούσαν να πουν.

Καμία από τις τέσσερις μεγάλες ηθοποιούς δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Η Estelle Getty πέθανε το 2008, η Bea Arthur το 2009, η Rue McClanahan το 2010 και η Betty White το 2021, λίγο πριν κλείσει τα 100 της χρόνια. Κι όμως, οι χαρακτήρες τους συνεχίζουν να κυκλοφορούν καθημερινά στο διαδίκτυο: σε memes, βίντεο, αποσπάσματα, σελίδες θαυμαστών, σχόλια κάτω από σκηνές που έχουν προβληθεί χιλιάδες φορές και εξακολουθούν να προκαλούν γέλιο.

Μια σειρά που δεν μεγάλωσε ποτέ

Η δύναμη του The Golden Girls αναδύθηκε σε μια εποχή όπου η Αμερικανική τηλεόραση και παράλληλα το Χόλιγουντ, δεν έκανε παραγωγές που οι κύριοι πρωταγωνιστές θα είχαν να κάνουν με μεσήλικες ηρωϊδες. Ωστόσο, τα Golden Girls, έσπασαν ακόμα μια φορά ένα από τα ταμπού της εποχής της δεκαετίας του 80 και έδειξαν πως η γυναίκα των 50 ετών και άνω, μπορεί να βιώσει, την μοναξιά, το πάθος, τον έρωτα, το σεξ και να ζήσει μια ζωή γεμάτη από απολαύσεις.

Η σειρά κέρδισε 11 Emmy, ανάμεσά τους δύο βραβεία καλύτερης κωμικής σειράς, ενώ και οι τέσσερις βασικές πρωταγωνίστριες βραβεύτηκαν με Emmy για τη δουλειά τους. Αυτό από μόνο του εξηγεί ένα μέρος της επιτυχίας. Το κοινό Το υπόλοιπο, όμως, βρίσκεται σε κάτι πιο βαθύ: στο ότι το κοινό δεν έβλεπε απλώς ατάκες. Έβλεπε σχέσεις. Έβλεπε γυναίκες που δεν είχαν τελειώσει επειδή είχαν περάσει τα 50. Έβλεπε ανθρώπους που είχαν χάσει συζύγους, γάμους, νεότητα, βεβαιότητες, αλλά δεν είχαν χάσει την ικανότητα να ξαναρχίζουν.

Δείτε τα σχετικά βίντεο από τα EMMYS

Η κουζίνα τους έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μέρη της τηλεοπτικής μνήμης. Εκεί, γύρω από ένα τραπέζι και συχνά μπροστά σε ένα κομμάτι cheesecake, ειπώθηκαν αλήθειες που πολλές οικογένειες δεν τολμούσαν να πουν στα σαλόνια τους. Οι θαυμαστές ταυτίστηκαν με αυτή την εικόνα: με την ιδέα ότι οικογένεια δεν είναι μόνο όσοι μοιράζονται αίμα, αλλά και όσοι μένουν όταν σβήνουν τα φώτα.

Τα δύσκολα θέματα πίσω από το γέλιο

Το The Golden Girls πίσω από τις επικές ατάκες, έθιξε θέματα που για την εποχή του ήταν τολμηρά, συχνά άβολα, μερικές φορές σχεδόν αδιανόητα για μια mainstream σειρά. Μίλησε για την ηλικία, τη σεξουαλικότητα, τη γυναικεία ανεξαρτησία, τη μοναξιά, το διαζύγιο, τη χηρεία, την οικονομική ανασφάλεια, την ασθένεια, την ομοφοβία, το AIDS, την εξάρτηση, τη σεξουαλική παρενόχληση, την άστεγη ζωή και την αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων. Ακαδημαϊκές αναλύσεις έχουν επισημάνει ότι η σειρά άντεξε στον χρόνο ακριβώς επειδή αντιμετώπισε ζητήματα όπως η γήρανση, η σεξουαλικότητα και η γυναικεία ταυτότητα με προοδευτική ματιά.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια ήταν το «72 Hours», στο οποίο η Ρόουζ φοβάται ότι μπορεί να έχει εκτεθεί στον HIV μέσω μετάγγισης αίματος. Σε μια εποχή γεμάτη φόβο και παραπληροφόρηση γύρω από το AIDS, η σειρά έβαλε το θέμα μέσα στο σπίτι εκατομμυρίων τηλεθεατών, όχι με διδακτισμό, αλλά με ανθρώπινο τρόμο, αγωνία και συμπαράσταση.

Αυτό ήταν το μυστικό της. Δεν έκανε κήρυγμα. Έβαζε τις ηρωίδες να τσακώνονται, να φοβούνται, να κάνουν λάθη, να γελούν, να ζητούν συγγνώμη. Μέσα από αυτές, το κοινό μπορούσε να κοιτάξει ζητήματα που η κοινωνία συχνά έκρυβε κάτω από το χαλί. Κι επειδή το γέλιο άνοιγε την πόρτα, η αλήθεια έμπαινε πιο βαθιά.

Γιατί τις αγαπούν οι νέες γενιές

Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι ότι οι παλιοί τηλεθεατές επιστρέφουν στη σειρά από νοσταλγία. Είναι ότι τη βρίσκουν και οι νεότεροι. Άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί όταν προβλήθηκαν τα πρώτα επεισόδια, σήμερα ανεβάζουν σκηνές στα social media, σχολιάζουν τις ατάκες της Σοφίας, αναγνωρίζουν τον σαρκασμό της Ντόροθι, αγαπούν την ευαισθησία της Ρόουζ και υπερασπίζονται την Μπλανς ως μια γυναίκα που δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη επειδή ήθελε να ζήσει με πάθος.

Η Walt Disney Company, στο επετειακό αφιέρωμα για τα 40 χρόνια της σειράς, σημείωσε ότι το The Golden Girls εξακολουθεί να συνδέει γενιές, από τους αρχικούς τηλεθεατές έως τους νέους χρήστες streaming, ενώ έχει καταγράψει πάνω από 1 δισεκατομμύριο ώρες θέασης παγκοσμίως σε Disney+ και Hulu. Η ίδια η εταιρεία περιέγραψε τη σειρά ως διαρκώς «quotable» και «meme-able», κάτι που εξηγεί γιατί οι ατάκες της λειτουργούν σήμερα σαν κοινός κώδικας στο διαδίκτυο.

Για πολλούς θαυμαστές, τα Golden Girls είναι κάτι περισσότερο από μια σειρά. Είναι η φαντασίωση μιας ζωής όπου, ακόμη κι όταν όλα αλλάζουν, υπάρχει ένα τραπέζι που σε περιμένει. Μια φίλη που θα σου πει την αλήθεια. Μια άλλη που θα σε παρηγορήσει. Μια τρίτη που θα σε κάνει να γελάσεις όταν νομίζεις πως δεν μπορείς. Και μια τέταρτη που θα πετάξει την πιο κοφτερή ατάκα, για να σου θυμίσει ότι η ζωή συνεχίζεται.

Η τηλεοπτική αθανασία των Golden Girls

Ίσως γι’ αυτό οι τέσσερις ηθοποιοί δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά από τη συλλογική μνήμη. Η Bea Arthur, η Betty White, η Rue McClanahan και η Estelle Getty έφτιαξαν κάτι που ξεπέρασε την τηλεόραση της εποχής τους. Έδωσαν πρόσωπο σε γυναίκες που σπάνια έβλεπαν τον εαυτό τους να πρωταγωνιστεί. Έδειξαν ότι η φιλία μπορεί να είναι σωσίβιο. Ότι η ηλικία δεν είναι επίλογος. Ότι το γέλιο μπορεί να συνυπάρχει με τον πόνο. Ότι μια καλή ατάκα μπορεί να γίνει άμυνα, εξομολόγηση, επανάσταση.

Το The Golden Girls παραμένει ζωντανό επειδή μίλησε για πράγματα που δεν παλιώνουν: την ανάγκη να ανήκεις κάπου, να σε ακούνε, να σε βλέπουν, να σε αγαπούν όχι όπως ήσουν κάποτε, αλλά όπως είσαι τώρα. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που, σαράντα χρόνια μετά, οι «Χρυσές Κυρίες» συνεχίζουν να μαγεύουν το κοινό σε όλο τον κόσμο.

Γιατί μπορεί οι τέσσερις σπουδαίες ηθοποιοί να μην είναι πια εδώ, όμως κάθε φορά που ανοίγει ένα επεισόδιο, ξανακάθονται όλες μαζί στην κουζίνα. Κι εμείς, σαν παλιοί φίλοι, παίρνουμε πάλι θέση δίπλα τους.

• ABC news
• Bea Arthur
• Betty White
• Disney+
• The Golden Girls
• τηλεόραση