Τα νέα κόμματα πριν συσταθούν παλιώσανε: Η «τοξική» αναμονή και η παγίδα του lifestyle

Η ελληνική πολιτική σκηνή στην Ελλάδα θυμίζει το τελευταίο διάστημα μια τεράστια αίθουσα αναμονής. Όλοι οι αναλυτές διαπιστώνουν την ύπαρξη πολιτικού κενού που πρέπει κάπως να καλυφθεί. Το ανιχνεύουν τόσο στο χώρο της Αριστεράς, όσο και στο χώρο της Δεξιάς και προαναγγέλλουν – σε καθημερινή σχεδόν βάση, τη μεγάλη «έκρηξη» και τη γέννηση του νέου , που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς και το «παλιό».

Φαίνεται όμως να υπάρχει ένα παράδοξο: Τα κόμματα που κυοφορούνται –από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι την κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού– κινδυνεύουν να «γεννηθούν» παλιά και κουρασμένα πριν καν την επίσημη σύσταση τους. Όχι από ανυπαρξία κενού η πιθανής δυναμικής, αλλά από υπερβολική έκθεση και φιλολογική συζήτηση.

Καθώς λοιπόν η φημολογία αυτή καταλαμβάνει καθημερινά μεγάλο μέρος στο δημόσιο διάλογο , η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: ο πολιτικός χρόνος φαίνεται να μην ταυτίζεται με τις προσωπικές πολιτικές επιλογές όσων επιθυμούν να δημιουργήσουν το «νέο». Τα σχήματα που κυοφορούνται έχουν ήδη αναλωθεί σε μια ατέρμονη συζήτηση δημοσκοπικών μετρήσεων, σεναρίων , παραπολιτικών και διαρροών.

Καρυστιανού: «Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει λύσεις – Ο πόνος μου έγινε δύναμη»

Αλέξης Τσίπρας: Το Rebranding ενός «Πολιτικού Φορέα» που ξέμεινε από καύσιμα

Όσο και αν ακούγεται σκληρό, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί στον ρόλο του «αιώνιου αναμένοντα». Το Ινστιτούτο του, που ιδρύθηκε καιρό τώρα, λειτουργεί περισσότερο ως θάλαμος αποσυμπίεσης , παρά ως εργαστήριο παραγωγής πολιτικής σκέψης και προοπτικής.

Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Interview (16/01/2026) είναι αποκαλυπτική: «Η καλή στιγμή του Τσίπρα πέρασε». Όταν ένας πρώην Πρωθυπουργός εμφανίζεται στην τέταρτη θέση των προτιμήσεων -σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του ΣΚΑΪ στις 13/01/2026, το μήνυμα είναι σαφές: Η κοινωνία μάλλον δεν είναι διατεθειμένη να δώσει μια «δεύτερη ευκαιρία» σε ένα πρόσωπο που ταυτίστηκε με λαθεμένες επιλογές προσώπων και πολιτικών .

Το αφήγημα της «δεύτερης ευκαιρίας» άλλωστε, σκοντάφτει στην κούραση των πολιτών. Όσο και αν ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να εμφανιστεί ως η «σοβαρή κεντροαριστερά», η σκιά του παρελθόντος είναι πιο βαριά από τις διεθνείς του επαφές.
Επομένως, όσο καθυστερεί να μπει στην αρένα, τόσο επιβεβαιώνει την αίσθηση ότι δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει, παρά μόνο να ανακυκλώσει στελέχη και ιδέες που η κοινωνία έχει ήδη θέσει στο περιθώριο. Το ζητούμενο για τους πολίτες όμως φαίνεται να είναι μια πραγματική εναλλακτική επιλογή που προς το παρόν , την εκφράζει πολύ επιτυχημένα μόνο ο «κανένας» !!!!

Μαρία Καρυστιανού: Από το «Ιερό Σύμβολο» στη λάσπη της κάλπης

Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι το απόλυτο δημοσκοπικό παράδοξο του 2026. Εμφανίζεται ως δεύτερο κόμμα (δημοσκόπηση MEGA, Real Polls), «τραυματίζοντας» θανάσιμα σχηματισμούς όπως η Πλεύση Ελευθερίας. Όμως, εδώ κρύβεται μια μεγάλη παγίδα.

Η κ. Καρυστιανού αντλεί τη δύναμή της από το ηθικό βάρος της τραγωδίας των Τεμπών. Η μετάβαση από αυτό το σημείο στην ενεργό πολιτική , είναι ένα άλμα στο κενό. Όπως επισημαίνει η GPO, η κ. Καρυστιανού «αποφεύγει να δώσει το πολιτικό της στίγμα». Το ερώτημα είναι : μπορείς να χτίσεις κόμμα που στηρίζεται μόνο με την οργή; Για πόσο καιρό και με ποιους;

Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που θα καταθέσει καταστατικό στον Άρειο Πάγο, θα πάψει να είναι το «σύμβολο της δικαιοσύνης» και θα γίνει ένας ακόμη «πολιτικός αρχηγός» που θα αξιολογείται και θα κρίνεται.

Και η κριτική στους πολιτικούς κύκλους αλλά και την κοινωνία , έχει ήδη αρχίσει. Η «αποπολιτικοποιημένη» στάση της, δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί για πολύ, διότι σύντομα θα χρειαστεί να παρουσιάσει συγκεκριμένες θέσεις για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και τα ζητήματα της καθημερινότητας. Εκεί ακριβώς δηλαδή που δοκιμάζονται όλα τα κόμματα, παλιά και νέα.

Και εκεί θα τεθεί το ζήτημα : πίσω από τα συνθήματα, υπάρχει κάποιο πραγματικό πρόγραμμα ; Ποια πρόσωπα θα το εκφράσουν;

Ο Αντώνης Σαμαράς, μετά τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, φαίνεται να κινείται σε τροχιά ίδρυσης ενός καθαρά «πατριωτικού – δημοκρατικού σχηματισμού». Οι δηλώσεις του για «κοινωνική δικαιοσύνη και αλήθεια» στο μήνυμα για το 2026 δείχνουν τις προθέσεις του. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Πόσο «νέο» μπορεί να είναι ένα κόμμα που βασίζεται σε έναν πολιτικό με 40 χρόνια πορείας; Η δεξαμενή των απογοητευμένων δεξιών που είναι όντως υπαρκτή, πόσο μπορεί να εκφραστεί από μια κίνηση «προσωπικής ρεβάνς» που του καταλογίζεται;

Το Momentum που έγινε… λήθη

Το θέμα συνεπώς είναι: Υπάρχει Momentum για την σύσταση ενός κομματικού φορέα και ποιο είναι αυτό;

Ναι υπάρχει ,αλλά δεν είναι απεριόριστο.

Πολιτικά προσδιορίζεται κυρίως από το κενό που προκύπτει από την κυβερνητική φθορά και την ανυπαρξία αντιπολίτευσης.
Αυτό που δεν έχουν υπολογίσει σωστά οι επίδοξοι νέοι σχηματισμοί είναι ότι οι πολίτες – αν τελικά τους επιλέξουν, δεν θα το κάνουν επειδή πιστεύουν σε αυτούς. Θα το πράξουν επειδή θέλουν να «τιμωρήσουν» τους υπόλοιπους. Τη Νέα Δημοκρατία που εμφανίζει σημάδια κόπωσης και το ΠΑΣΟΚ που δεν λέει να σηκώσει κεφάλι.

Σε όλο αυτό το σκηνικό, ο πραγματικός ρυθμιστής δεν βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις, αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που κρατά το κλειδί των εξελίξεων, καθώς είναι εκείνη που καθορίζει τον χρόνο των εκλογών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιμένοντας στη λήξη της τετραετίας το 2027, ελέγχει το χρονόμετρο που θα δοκιμάσει τις αντοχές των νεοεμφανιζόμενων σχηματισμών.

Ο πολιτικός χρόνος επομένως , λειτουργεί ως «κρεατομηχανή» για όποιον βιάζεται ή για όποιον βασίζεται μόνο στο συναίσθημα. Ποια είναι συνεπώς η συγκυρία;

•⁠ ⁠Εξάντληση Momentum: Η κυβέρνηση αφήνει το «νέο» να φθαρεί στην καθημερινή τριβή, στις εσωτερικές έριδες και στην έλλειψη δομών.

•⁠ ⁠Έκθεση στην Κριτική: Όσο οι εκλογές αργούν, τόσο οι επίδοξοι αρχηγοί αναγκάζονται να πάρουν θέση για δύσκολα ζητήματα, χάνοντας την αίγλη του «άφθαρτου».

•⁠ ⁠Έλεγχος Αντοχών: Οι « δημοσκοπικοί πρωταθλητές» του Ιανουαρίου 2026 μπορεί να έχουν μετατραπεί σε «πολιτικά πτώματα» μέχρι την άνοιξη του 2027, αν δεν διαθέτουν βαθιές ρίζες και στελεχιακό δυναμικό.

Το συμπέρασμα είναι πικρό: Αν ο Τσίπρας περιμένει να «ωριμάσουν οι συνθήκες», θα αρκεστεί στην παρουσίαση του βιβλίου του από πόλη σε πόλη. Αν η Καρυστιανού ιδρύσει κόμμα βασισμένο μόνο στο συναίσθημα, θα αναλωθεί από το ίδιο το σύστημα που την ανέδειξε δημοσκοπικά. Ο δε Αντώνης Σαμαράς – παρά τις προθέσεις του, φαίνεται να μην έχει αποφασίσει να κάνει το βήμα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε αλλά και να υπενθυμίσουμε το μέγα Σαββόπουλο που στο τραγούδι του «Άγγελος – Εξάγγελος» τελειώνει ως εξής : « Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει και του είπαμε να φύγει μουδιασμένα, αφού δε είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα…..»

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

π. Υπουργός – Ιδρυτής της Rhetorica.gr “The public speaking Lab”

• Αλέξης Τσίπρας
• Αντώνης Σαμαράς
• Γιώργος Βουλγαράκης
• εκλογές 2027
• Μαρία Καρυστιανού
• Νέα Δημοκρατία
• νέα κόμματα
• πολιτική σκηνή