Τα νησιά άδειασαν, τα πεζοδρόμια μαζεύουν φως: Η τέχνη στην πόλη στο «μεταίχμιο μεταξύ καλοκαιριού και φθινοπώρου»

Το τέλος Αυγούστου είναι μια εποχή ανοιχτή.

Ο καύσωνας έχει υποχωρήσει, τα Airbnb καθαρίζονται για τους επόμενους, τα φεστιβάλ έχουν κλείσει τους προβολείς.

Η πόλη δεν είναι πια ούτε πολύβουη, αλλά ούτε παρατημένη.

Είναι διάφανη. Και γι’ αυτό επικίνδυνα ειλικρινής.

Όσοι μένουν πίσω – καλλιτέχνες, περίεργοι, εργάτες, flâneurs – βρίσκουν στα κενά μια ολόκληρη πόλη έτοιμη να μιλήσει αλλιώς. Να προσφέρει χώρο. Να ξεχάσει το instagramικό της πρόσωπο και να βγάλει το πραγματικό.

Τέχνη που δεν ζητά να την ανακαλύψεις – αλλά είναι εκεί

• Street art στου Ψυρρή: στα στενά ανάμεσα σε φορτωμένες αποθήκες, οι τοίχοι αποκτούν δεύτερη ζωή. Ονόματα άγνωστα, χρώματα που ξεφλουδίζουν όπως και το καλοκαίρι.

• Μικρές προβολές σε πλατείες: άτυπες, υπαίθριες, με ένα ελαφρύ φούτερ και μπύρες από το περίπτερο. Χωρίς line-up, χωρίς χορηγούς.

• Ένα νέο κεραμικό εργαστήριο στον Κεραμεικό: εκεί όπου ο πηλός ζυμώνεται παρέα με ιστορίες και ο ιδρώτας δεν είναι performance, αλλά ύλη.

• Στούντιο ανοιχτά για φίλους, όχι για κοινό: καλλιτέχνες που δεν πήγαν διακοπές, που έμειναν πίσω για να δοκιμάσουν το επόμενο τους έργο. Για παρουσίαση, καλλιτεχνική αναφορά και επιβίωση.

• Micro-events χωρίς RSVP: μουσικά jams σε ταράτσες, αναλογικά fanzines που αλλάζουν χέρια σε δισκοπωλεία, αναγνώσεις ποιημάτων σε αποθήκες χωρίς κλιματισμό.

Η πόλη όταν δεν κοιτάζεται

Η Αθήνα – ή η Θεσσαλονίκη, ή ο Βόλος, ή όποια πόλη αγαπάς – είναι πιο αληθινή όταν δεν τη φωτογραφίζεις. Όταν δεν σουλατσάρεις για να τη ζήσεις, αλλά την περπατάς όπως είναι. Όταν την αγαπάς χωρίς να στο ζητάει.

Το τέλος του καλοκαιριού δεν φέρνει φανταχτερούς τίτλους, φέρνει χρόνο. Και αυτός ο χρόνος, σε όσους τον αντέχουν, είναι ο πιο δημιουργικός.

Αν αναζητάς κάτι να σε συγκλονίσει, ίσως να μην το βρεις.
Αν όμως αναζητάς κάτι να σε κρατήσει όρθιο, ίσως να το έχει ζωγραφίσει ήδη κάποιος σε μια γωνία της πόλης.

• καλοκαίρι
• τέχνη
• Φθινόπωρο