Τέμπη: Η κατάθεση χειριστή μηχανημάτων για το μπάζωμα – «Ενεργούσαμε πάντα κατόπιν εντολών, δεν κάναμε ποτέ τίποτα μόνοι μας αυθαίρετα»

Μία μαρτυρία στις δικαστικές αρχές Λάρισας, για την υπόθεση του μπαζώματος στον τόπο της τραγωδίας στα Τέμπη, αποκαλύπτει τα όσα έγιναν στο πεδίο του δυστυχήματος.

Η μαρτυρία ανήκει στον χειριστή μηχανημάτων, τσάπας και φορτωτή, που εργάζεται στην εταιρία που ανέλαβε τις εργασίες. Όπως αποκαλύπτει σήμερα το Newpost, στην περιγραφή του ο υπάλληλος είναι σαφής: «Ενεργούσαμε πάντα κατόπιν εντολών, δεν κάναμε ποτέ τίποτα μόνοι μας αυθαίρετα.» Η περιγραφή του ξεκινά από τη στιγμή που παίρνει την ειδοποίηση για να πάει στο χώρο της τραγωδίας:

«Αμέσως μετά το ατύχημα, ακριβώς την επόμενη ημέρα, με ειδοποίησε ο Π.Α. (ιδιοκτήτης της εταιρίας που ανέλαβε τις εργασίες) να πάω στο χώρο του ατυχήματος, προκειμένου να εκτελέσω εντολές από τους αρμόδιους που είχαν επιληφθεί του ατυχήματος».

Στην περιγραφή δεν γίνεται αναφορά σε πρόσωπο που έδινε εντολές, αλλά αναφέρεται το τι ακριβώς έγινε και για πόσες ημέρες.

«Πήγα αμέσως εκεί, γύρω στις 9 η ώρα το πρωί ήμουν εκεί. Μέχρι το μεσημέρι περίμενα εντολές και γύρω στη μία το μεσημέρι περίπου ξεκινήσαμε να διαμορφώνουμε το χώρο, το χώμα στο χωράφι δίπλα από το ατύχημα. Το έδαφος δεν ήταν ευσταθές για να πατήσουν πάνω οι γερανοί, να μπορέσουν να δουλέψουν και να πάρουν πράγματα. Την 1η ημέρα όσα πράγματα αφαιρούσαν, τα εναπόθεταν στο καθαρό οικόπεδο και συγχρόνως η ΕΜΑΚ έψαχνε για εγκλωβισμένους, τραυματίες ή σωρούς. Αυτό γινόταν για 4-5 συνεχόμενες μέρες. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσα κυβικά χώμα φορτώθηκε, ό,τι φορτώναμε στα φορτηγά πήγαιναν στο Κουλούρι με τη συνοδεία αστυνομίας. Ενεργούσαμε πάντα κατόπιν εντολών, δεν κάναμε ποτέ τίποτα μόνοι μας αυθαίρετα. Εγώ παρέμεινα εκεί 5-6 ημέρες, να θυμάμαι καλά.»

«Όταν μεταφέραμε τα πάντα, ο ΟΣΕ έφτιαχνε τις γραμμές»

Ο μάρτυρας αναφέρει τι έγινε στη συνέχεια για τον καθαρισμό του χώρου:

«Αφού έφυγαν τα ογκώδη αντικείμενα (βαγόνια), έπρεπε να καθαριστεί ο χώρος από τα συντρίμμια. Κάθε φορά που σηκώναμε κάποια αντικείμενα στο χώρο, παραβρίσκονταν 10-20 άτομα, επεξεργάζονταν εκεί το χώρο, ακόμα και το χώμα, και αυτά τα εναπόθεταν προσωρινά σε ένα συγκεκριμένο χώρο που μας υποδείκνυαν και από εκεί φορτώνονταν για να πάνε στο Κουλούρι. Και όλη αυτή η διαδικασία γινόταν προκειμένου να πατήσουν οι γερανοί για να μεταφέρουν και τα υπόλοιπα βαγόνια που ήταν πάνω στις γραμμές (και δεν ήταν χτυπημένα) και να μεταφερθούν και αυτά στο Κουλούρι.»

Το ερώτημα που προκύπτει από αυτή την μαρτυρία είναι γιατί υπήρχε τόση βιασύνη για να μεταφερθούν τα βαγόνια από έναν τόπο δυστυχήματος, που βάση πρωτοκόλλου, έπρεπε να αποκλειστεί και να μην μετακινηθεί κάτι;

Ο μάρτυρας ολοκληρώνει την περιγραφή του αναφέροντας:

«Όταν πλέον τελειώσαμε και μεταφέραμε τα πάντα, ο ΟΣΕ έφτιαχνε τις γραμμές, εμείς φτιάξαμε το χώρο στο οποίο πατούσαν οι γερανοί, ρίξαμε τριμμένη πίσσα για να γίνει ένα εκκλησάκι για τα θύματα. Η τελευταία εργασία έγινε αφού είχαν μετακινηθεί όλα τα αντικείμενα και αφού είχε ψαχτεί πολύ καλά όλος ο χώρος. Μέχρι και την τελευταία ημέρα που ήμασταν εκεί με τα μηχανήματα, εκτελώντας τις εργασίες, υπήρχε φύλαξη 24 ώρες το 24ωρο. Από εκεί και πέρα δεν γνωρίζω. Όλα έγιναν πολύ προσεκτικά με συντονισμένες ενέργειες.»

• Τέμπη