Τεμπών Πόλεμος – Episode II: Η Εκδίκηση των Πλημμελημάτων – Νέος φορέας, παλιές συνταγές – Από τη Δεξιά, με αγάπη: Το «Remake» του ’93 – Άλλα λέει ο Ανδρουλάκης, άλλα κάνει ο Δούκας 

«Όταν ψάχνεις να κρύψεις έναν ελέφαντα, φρόντισε το δωμάτιο να μην είναι από γυαλί» 

Η προανακριτική της σιωπής

Στον δεύτερο κύκλο του σιδηροδρομικού θρίλερ, που κάνει το Spotlight να μοιάζει με φροντιστήριο για ΑΣΕΠ, η Νέα Δημοκρατία δεν προσπαθεί απλώς να καθορίσει το αφήγημα – προσπαθεί να γράψει και τους τίτλους τέλους. Μετά τις… εξωτικές προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής που μιλά για «ενδεχόμενο δόλο» και κακουργήματα, η ΝΔ αποφασίζει να κατέβει στο πεδίο. Όχι όμως με σπαθιά και ασπίδες. Με νομικές… σαγιονάρες.

Ο κατηγορούμενος να περάσει – αλλά απαλά

Η κυβερνητική πρόταση, λένε οι καλά πληροφορημένοι, θα αφορά ένα… πλημμέλημα. Το πιθανότερο: είτε παράβαση καθήκοντος είτε παρακώλυση συγκοινωνιών – αλλά με το απαλό, ζεστό χάδι του πλημμεληματικού χαρακτήρα. Καμία κουβέντα για «ενδεχόμενο δόλο». Όχι επειδή δεν υπήρχε κίνδυνος για τους επιβάτες – αλλά γιατί, λέει, ο υπουργός δεν μπορούσε να προβλέψει ότι από την ανυπαρξία σηματοδότησης, τηλεδιοίκησης, δεύτερου σταθμάρχη, μπορεί να πεθάνει κανείς.

Είναι σαν να λες ότι ο καπετάνιος του Τιτανικού δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο παγετώνας θα ‘ταν κρύος.

Η δικαιολογία του γαλάζιου μπαρ

Γιατί όμως πλημμέλημα και όχι κακούργημα; Η απάντηση είναι απλή: το κακούργημα φέρνει βαριές σκιές σε υπουργούς και… πολιτικό κόστος. Το πλημμέλημα αφήνει χώρο για το επιχείρημα «ο δικαστής θα αποφασίσει αν ήταν πιο σοβαρό, εμείς δίνουμε απλά την ευκαιρία». Είναι σαν το κόλπο στο A Few Good Men – να κάνεις μια μισή κίνηση και να πεις ότι “είναι δουλειά του στρατοδικείου”.

Και φυσικά, στο κάδρο μόνο ο Κώστας Καραμανλής. Οι υφυπουργοί μένουν στο απυρόβλητο. Ο Σπίρτζης επίσης. Όχι από σεβασμό στον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά από φόβο μην τρέχει η προανακριτική μέχρι… τις εκλογές του 2027.

Πολιτικά ορφανά και συγκάλυψη με GPS

Η ΝΔ θα φωνάξει από το βήμα της Βουλής πως «δεν συγκαλύπτει κανέναν», αλλά ήδη η στρατηγική έχει τα σημάδια της:

1. Καμία έκθεση κινδύνου.
2. Καμία πολιτική ανάληψη ευθύνης.
3. Καμία αναφορά στις εκθέσεις προειδοποίησης.
4. Ένα κατηγορητήριο που μοιάζει περισσότερο με απολογητικό σημείωμα για να “πέσει στα μαλακά”.

Ίσως να έπρεπε να μοιράσουν στους βουλευτές popcorn, γιατί οι θεατρικές ατάκες που έρχονται θα θυμίζουν περισσότερο Οσκαρικά αποσπάσματα από το «The Post», παρά μια κοινοβουλευτική διαδικασία απονομής δικαιοσύνης.

Αντί επιλόγου: «You can’t handle the truth»

Η γραμμή Μητσοτάκη είναι σαφής: να τελειώσει η ιστορία πριν κλείσει η Βουλή για καλοκαίρι. Να φύγει ο Καραμανλής από το πολιτικό κάδρο χωρίς πολλές δακρύβρεχτες σκηνές και με ένα υπόμνημα για φινάλε – όπως ο Τριαντόπουλος. Το αφήγημα έχει τίτλο: «ο Υπουργός δεν ήξερε, ο υπάλληλος δεν πρόλαβε, το σύστημα δεν μπορούσε». Και η αλήθεια; Μάλλον δεν θα τη μάθουμε ποτέ πλήρως.

Ή όπως λέει κι ο λοχαγός Τζεςπ στο A Few Good Men:
– You want the truth?
– You can’t handle the truth.

Αλλά εδώ δεν είναι στρατοδικείο. Είναι η Βουλή. Κι αν δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλήθεια, ας σταματήσουν τουλάχιστον να μας ταΐζουν άλλο ψέμα.

«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου»: Συμψηφισμός, ίσες αποστάσεις και το Τέμπη-gate

«Όταν όλοι φταίνε, στο τέλος δεν φταίει κανείς» – ή αλλιώς, πώς να ξεπλύνεις ένα έγκλημα με πολιτική αποστασιοποίηση και δικονομικό πλυντήριο.

Η Κουμουνδούρου… δεν συμψηφίζει

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ή μάλλον ό,τι έχει απομείνει από αυτόν – βλέπει την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την προανακριτική και δεν πιστεύει στα μάτια του. Όχι επειδή διαφώνησε με την παραπομπή του Καραμανλή – κάθε άλλο. Αλλά γιατί το κατηγορητήριο ήρθε… all inclusive: και με υφυπουργούς ΣΥΡΙΖΑ, και με τον Σπίρτζη, και με δόση από «ισοβαρές μοίρασμα ευθυνών».

Η αντίδραση από την Κουμουνδούρου ήρθε όπως έπρεπε: με το δεξί χέρι να δείχνει Καραμανλή και το αριστερό να κάνει παλάμη προς τον Ανδρουλάκη. Σου λέει: ναι μεν ο Σπίρτζης, αλλά πώς τολμάτε να τον βάλετε στο ίδιο κάδρο με τον… πρωταγωνιστή του δυστυχήματος;

«Μη μας βάζετε όλους στο ίδιο κάδρο – εκτός αν είναι για αφίσα του Tarantino».

Flashback: Σπίρτζης… το prequel

Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να διατηρήσει ένα επικοινωνιακό δίπολο: η ΝΔ ευθύνεται για την τραγωδία. Ο ΣΥΡΙΖΑ το πολύ-πολύ να έκανε κακό κάστινγκ. Εδώ λοιπόν αρχίζει η υπόγεια αφήγηση: “Ναι, να ελεγχθεί κι ο Σπίρτζης αν θέλετε, άλλωστε εμείς πρώτοι το ζητήσαμε”… αλλά μην ξεχνάτε ποιος κυβερνούσε το 2023.

Όσο για τον Χρήστο – το κόμμα του υπενθυμίζει ότι θέλει να ενεργοποιηθεί το άρθρο 86, παρ.5 του Συντάγματος. Λεπτομέρεια: αυτό το κάνει όποιος δεν έχει πολιτική πλάτη να τον καλύψει, αλλά δεν θέλει και να φαίνεται πως κρύβεται. Σαν τον ύποπτο στο The Usual Suspects που παρακαλά να τον ψάξουν για να αποδείξει ότι είναι… αθώος.

Και οι παλιοί; Πού είναι οι παλιοί;

Η Κουμουνδούρου δεν έμεινε εκεί. Ανασύρει τώρα απ’ τα κιτάπια το Extended Universe των Τεμπών: Βορίδης, Ρέππας, Χρυσοχοΐδης, και φυσικά η εποχή του Παπανδρέου. Γιατί όχι, άλλωστε; Αφού η σύμβαση 717 ξεκίνησε το 2014 και δεν τελείωσε ποτέ, ας φταίνε όλοι – και οι κυβερνήσεις και οι σκιές τους.

Είναι η γνωστή στρατηγική «ρίξε τους όλους στο καζάνι και βάλε καπάκι»: κάτι θα μείνει.

Ο Δούκας και οι φίλοι του

Μπορεί να μην συζητιέται για το έργο του στην Αθήνα, αλλά ο Χάρης Δούκας απασχολεί την επικαιρότητα, καθώς δεν χάνει την ευκαιρία να μετέχει σε εκδηλώσεις που έχουν πολιτική σημασία.

Να όπως αυτή, που θα γίνει σήμερα στο Πάρκο Ελευθερίας, στις επτά το βράδυ. Εκεί θα μιλήσουν για τα 80 χρόνια από το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου οι εξής: Αντώνης Λιάκος, ιστορικός(ναι, είναι ο κύριος που χειροκρότησε τον Κασσελάκη όταν εκείνος αποκάλεσε κρατίδιο του ψευδοκράτος), Αθηνά Σκουλαρίκη, πανεπιστημιακός, Μενέλαος Χαραλαμπίδης, συγγραφέας και Μαρία Ρεπούση, ιστορικός που θα διευθύνει τη συζήτηση (ναι, είναι η κυρία που είχε μιλήσει για τον…συνωστισμό στη Σμύρνη).Την εκδήλωση διοργανώνει το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς. Όπως ξέρετε ο Δούκας ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και έγινε δήμαρχος με την βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ, αριστεριστών και…τμήματος ψηφοφόρων της ΝΔ που δεν πήγε να ψηφίσει. Κι έτσι με…14% στον πρώτο γύρο πήρε τον Δήμο.

Στην εκδήλωση αυτή, λοιπόν, θα βρίσκεται πολιτικά ανάμεσα σε… δικούς του ανθρώπους, κάτι που επιθυμεί γενικώς και γι αυτό μιλάει για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων(ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.), σε πείσμα της θέσης που έχει επίσημα το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος Νίκου Ανδρουλάκη.

Καλά κάνει ο άνθρωπος και δεν μας πέφτει λόγος. Αλλά είμαστε περίεργοι να μάθουμε αν συμφωνεί το ΠΑΣΟΚ με τις γνωστές απόψεις του Λιάκου και της Ρεπούση(τις αναφέραμε πιο πάνω), οι οποίες απ΄ο,τι φαίνεται ουδόλως ενοχλούν τον κ.Δούκα…

Το ΠΑΣΟΚ και το φάντασμα του «προοδευτικού συμψηφισμού»

Η Χαριλάου Τρικούπη πίστεψε πως είχε βρει τη χρυσή τομή: κακουργήματα για ΝΔ, κακούργημα και για ΣΥΡΙΖΑ (αλλά με την ασφάλεια της παραγραφής), ένα αφήγημα θεσμικής ισορροπίας και – γιατί όχι – μερικά ευρωεκλογικά «credits».

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ – που ξέρει από «δομές εξουσίας» και κυρίως από το πώς να αποφεύγει το φως της κάμερας όταν πέφτει σε λάθος πρόσωπα – απαντά με νόημα: «Δεν θα συμψηφίσετε τις 57 ψυχές με τις ανεπάρκειες της δικής μας θητείας».

Το πραγματικό ερώτημα είναι: η πρόταση του ΠΑΣΟΚ έγινε για να γίνει ή για να περάσει; Μήπως το ξέρουν ήδη όλοι ότι ο μόνος που τελικά θα παραπεμφθεί – κι αυτός σε soft edition – θα είναι ο Καραμανλής με την πρόταση της ΝΔ;

Οι «συνένοχοι» που έμειναν εκτός κάδρου

Και γιατί όχι, λέει η Κουμουνδούρου, και οι «προ ΣΥΡΙΖΑ» κυβερνήσεις; Γιατί το ΠΑΣΟΚ, που έφερε στο κάδρο το 2016–2023, άφησε εκτός τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που υπέγραψε τη 717; Γιατί όχι τον Βορίδη; Τον Ρέππα; Τον… Τρικούπη;

Είναι η στιγμή στο Spotlight που όλοι στο τραπέζι κοιτάζουν ο ένας τον άλλον και αναρωτιούνται: “Πόσοι το ήξεραν και δεν μίλησαν;”

Τελευταία σκηνή: No Country for Old Ministers

Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζει τη δική του πρόταση. Σε συνεργασία με τη Νέα Αριστερά. Με περισσότερη νομική φινέτσα και χωρίς το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» στο background. Αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ περίπου όπως ο Al Pacino στο Scent of a Woman αντιμετώπιζε την πειθαρχική επιτροπή:
«I’m just getting warmed up!»

Αλλά στο μεταξύ, η μάχη γίνεται για τον Καραμανλή. Και αν η προανακριτική περιοριστεί σε πλημμέλημα, τότε κάποιοι θα μιλήσουν για συγκάλυψη. Και κάποιοι άλλοι για «συντεταγμένο κλείσιμο της υπόθεσης πριν το καλοκαίρι».

Επίλογος: Δεν είναι όλοι ίσοι, αλλά όλοι υπολογισμένοι

Η υπόθεση των Τεμπών δεν είναι απλώς ένα πολιτικό παιχνίδι – είναι η απόδειξη πως στην Ελλάδα, ακόμα και η Δικαιοσύνη πρέπει να περάσει από ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ.

Όπως θα έλεγε κι ο Michael Clayton:
«The truth can be adjusted.»

Κι εμείς, θα τη δούμε να προσαρμόζεται πάλι. Με πλημμελήματα, με παραγραφές, με θλιβερούς συμψηφισμούς. Μέχρι την επόμενη σύγκρουση. Στους ίδιους πάντα σταθμούς.
«Η Κεντροαριστερά φοράει τα καλά της – αλλά κανείς δεν έχει όρεξη για το πάρτι»
Δείπνα, δηλώσεις και μυστικά project. Κι όλα αυτά, ενώ η δεξιά πολυκατοικία μυρίζει μπαρούτι…

Νέος φορέας, παλιές συνταγές

Αν η κεντροαριστερά ήταν χαρακτήρας σε οσκαρική ταινία, θα ήταν η Norma Desmond στο Sunset Boulevard: γεμάτη αναμνήσεις από άλλοτε λαμπερές εποχές και σίγουρη ότι «το κοινό με περιμένει να επιστρέψω».
Μόνο που… κανείς δεν περιμένει.

Ανάμεσα σε φεστιβάλ, φόρουμ, εκδηλώσεις και «προοδευτικά δείπνα» (χούμους, λεκτικά φλερτ και ελπίδα για πρόταση) ο Νικόλας Φαραντούρης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, πέταξε τη βόμβα: «Ανασυγκρότηση τώρα ή νέο φορέα».
Ανασυγκρότηση… με ποιους; Με εκείνους που δεν μιλιούνται μεταξύ τους ούτε για το ποιος θα ανοίξει την πόρτα;

«Οι παλιές συνταγές απέτυχαν», είπε ο Νικόλας. Σωστά. Αλλά αν αποτύχει και το UberEats, τι κάνεις; Μαγειρεύεις μόνος σου. Ή μένεις νηστικός.

Η φτώχεια φέρνει… πολιτική τέχνη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στον δρόμο προς το 5%, μοιάζει με πρωταγωνιστή στο Manchester by the Sea: βαρύς, βουβός, θλιμμένος. Κι όταν μιλάει, το κάνει για να μας θυμίσει πόσο λίγα έχουν μείνει.

Ο Φάμελλος – ο οποίος βλέπει τις δηλώσεις Φαραντούρη και μάλλον αναζητά στο Google «πώς να χειριστείς μια επανάσταση από μέσα» – παρακολουθεί την κινητικότητα και πιθανότατα ψιθυρίζει από μέσα του:
«Δεν ξέρω ποιοι είναι πιο επικίνδυνοι… οι έξω ή οι μέσα».

Και κάπως έτσι, η κεντροαριστερά συζητάει ξανά τον εαυτό της – για τον εαυτό της, από τον εαυτό της. Μια πολιτική στροφή τύπου Being John Malkovich, όπου όλοι κοιτάνε μέσα σε έναν τούνελ που βγάζει μόνο… στο κεφάλι τους.

Από τη Δεξιά, με αγάπη: Το «Remake» του ’93

Αλλά όσο η κεντροαριστερά κάνει focus group στο Ζάππειο, η δεξιά πολυκατοικία ετοιμάζεται για έκρηξη. Κυριολεκτικά. Όπως σε κάθε καλό sequel – Top Gun: Maverick style – ο παλιός ήρωας επιστρέφει. Και δεν είναι άλλος από τον Αντώνη Σαμαρά. Ο αψύς Μεσσήνιος κάνει ζέσταμα, δοκιμάζει το κεντροδεξιό του outfit και ακούει τη Ντόρα να του κλείνει ραντεβού για μονομαχία.

Η απάντησή της; Του θύμισε το ’93, όταν έριξε την κυβέρνηση του πατρός. Τον προκάλεσε εμμέσως πλην σαφώς. Τον «έβγαλε στη σέντρα» με το γνωστό πολιτικό finesse Μπακογιάννη.
«Η ιστορία επαναλαμβάνεται – αλλά μην ξεχνάς, Αντώνη, μερικές φορές έρχεται για να σε τιμωρήσει».

Είναι σαν το The Godfather Part III: «Just when I thought I was out, they pull me back in».

Το κουμπί γράφει… εκλογές

Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει κακό ριάλιτι επιβίωσης. Κεντροαριστερά με υπαρξιακά, Δεξιά με εμφυλίους, Μητσοτάκης να μαγειρεύει reshuffle και ο Βορίδης να μιλάει για εκλογές, «επειδή δεν υπάρχει αντίπαλος». Κι από κάτω, οι πολίτες… να εύχονται να υπήρχε τηλεκοντρόλ για να αλλάξουν κανάλι.

Το δράμα των Τεμπών, η προανακριτική και οι δημοσκοπήσεις του Μαΐου φτιάχνουν ένα σκηνικό όπου κανείς δεν περισσεύει – αλλά και κανείς δεν φαίνεται απαραίτητος. Οι νέοι φορείς προετοιμάζονται, οι παλιοί ηγέτες ξύνουν σπαθιά, και η κοινωνία παρακολουθεί το θέατρο των επαναλήψεων με τα ίδια πάντα πρόσωπα.

Τελευταία σκηνή: «Μικρά κόμματα σε μεγάλα λόγια»

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει νέος φορέας στην κεντροαριστερά. Το ερώτημα είναι:
Θα έχει κάτι να πει, πέρα από το ότι “οι άλλοι φταίνε”;

Ή μήπως – όπως λέει κι η ατάκα από το The Irishman –
«It’s what it is.»
Δηλαδή, άλλη μια ανακύκλωση προσώπων που ήλθαν για να φέρουν κάτι καινούργιο… και έμειναν για τον μπουφέ.

«Σουβλάκι στη Σπιναλόγκα και σφηνάκια στην Ακρόπολη»
Όταν η Ιστορία μετατρέπεται σε event και το μνημείο σε σκηνικό… με καρέκλες γάμου και catering.

«Μπουζούκι, κυρία μου, στη μέση της θλίψης;»

Στην Ελλάδα της πολιτιστικής υπερηφάνειας, της UNESCO και των δακρύβρεχτων λόγων για τη σημασία της «ιστορικής μνήμης», το υπουργείο Πολιτισμού είπε να το πάει ένα βήμα παραπέρα: να κάνει τη Σπιναλόγκα… πίστα.
Σαν να λέμε, Life is Beautiful αλλά σε παραγωγή Κώστα Πρέκα.

Δεξίωση με ζωντανή μουσική, καρέκλες ντυμένες σαν σε χαμηλού κόστους γάμο επαρχίας και catering, για να φάει ο επισκέπτης το φιλέτο του δίπλα στον μαρτυρικό τοίχο.
Κι όλα αυτά, υπό το βλέμμα μιας κυβέρνησης που βλέπει τα μνημεία όπως ο Don Draper στο Mad Men: ως ευκαιρίες για branding.

«Adidas στην Ακρόπολη, καπνιστό χέλι στη Σπιναλόγκα. Και μετά λένε, η Ελλάδα δεν καινοτομεί…»

Το Υπουργείο του “Όλα-Να-Τα-Νοικιάζουμε”

Η κυρία Μενδώνη, με την αισθητική της The Great Gatsby αλλά χωρίς το βάθος, είχε οραματιστεί ήδη από παλιά τη μετατροπή του παλιού νοσοκομείου των λεπρών σε… γκουρμέ εστιατόριο. Γιατί όχι; Σούσι με φόντο τον πόνο και την απομόνωση. Μια πραγματική Oscar-worthy ιδέα, αν το Όσκαρ είχε κατηγορία Best Desecration of Collective Memory.

Ο ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων – η γνωστή ΕΥΔΑΠ της κουλτούρας) ενέκρινε το όλο πανηγύρι σαν να ήταν ο πολιτιστικός σύλλογος Κηφισιάς που δανείζει την αίθουσα για γιορτή του Κρασιού.

Από το Schindler’s List, πάμε στο My Big Fat Greek Wedding. Μόνο που εδώ, οι ήρωες δεν είναι οι καλεσμένοι, αλλά οι σκιές του παρελθόντος που δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν.

Μπράβο στο ΠΑΣΟΚ – έστω κι αργά

Η ερώτηση-ράπισμα του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή ήταν ό,τι πιο ελπιδοφόρο έχει πει η Χαριλάου Τρικούπη τον τελευταίο καιρό. Γιατί, εντάξει, το να διαφωνείς πολιτικά είναι ένα θέμα. Αλλά το να θες να δεις τη Σπιναλόγκα να μετατρέπεται σε χώρο event είναι άλλο επίπεδο αισθητικής παράκρουσης.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την απόλυτη κουλτούρα του ελιτιστικού τουρισμού με ιδρώτα PR γραφείου και μυρωδιά τραγανής γαρίδας πάνω σε τάφους.

Τα μνημεία δεν είναι TikTok background

Αν κάποτε λέγαμε «θέλω να επισκεφθώ έναν τόπο για να νιώσω τη συγκίνηση», τώρα λέμε «πάμε να κάνουμε κάτι extreme για να πούμε ότι το ζήσαμε». Ζούμε στον κόσμο του Eat Pray Love αλλά σε σκηνοθεσία Μάρκου Σεφερλή.

Ο θρίαμβος του κιτς πάνω στην Ιστορία.
Η φράση «έκλαψα στη Σπιναλόγκα» αντικαθίσταται με τη φράση «έβγαλα selfie με ντεκόρ το ερειπωμένο λεπροκομείο και #PosidoniaVibes».
Και κάπου στο βάθος ακούγεται η φωνή του Λάνθιμου από τα Poor Things να λέει:
«Οι νεκροί δεν μιλούν, κι αυτό το εκμεταλλεύονται».

Το πολιτιστικό deja-vu της ξεφτίλας

Πρώτα διαφήμιση με Adidas στην Ακρόπολη – εκεί όπου κάποιοι ανέβαιναν με δέος, τώρα ανεβαίνουν με στυλ.
Μετά πάρτι στη Σπιναλόγκα – εκεί όπου κάποιοι πέθαιναν μόνοι, τώρα τρώνε σιγοκαπνιστό σολωμό και κάνουν networking.

Το επόμενο βήμα; Σάουνα στο Μακρονήσι; Silent disco στο Ζάλογγο;

Όπως έλεγε κι ο Λουίς Μπουνιουέλ, «η απόλυτη προσβολή δεν είναι η βλασφημία, αλλά η αδιαφορία για το ιερό».
Κι εδώ, δεν πρόκειται πια για βλασφημία. Πρόκειται για προμελετημένο πολιτιστικό marketing.

ΥΓ.
Όταν κάποτε κάποιος είπε ότι «η Ελλάδα είναι ένας απέραντος αρχαιολογικός χώρος», μάλλον δεν εννοούσε να τη μετατρέψουμε και σε all-inclusive πακέτο με γάμο και DJ set.
Αλλά έτσι είναι όταν κυβερνά η αισθητική του Excel και του Eventbrite.

Βαρκούλες στη λιμνοθάλασσα της Κεντροαριστεράς

Τα μάθατε τα νέα; Και βέβαια, θα πείτε. Χάνονται τέτοια-σημαντικά για τη χώρα-θέματα; Για το δείπνο στο σπίτι της Λούκας Κατσέλη, λέμε, όπου έγινε συζήτηση για το…total rebranding του χώρου χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, όπως δήλωσε σε συνέντευξη της η κυρία Κατσέλη.

Ιδού ποιοι συμμετείχαν στο δείπνο: Από τον ΣΥΡΙΖΑ ο Τεμπονέρας, η Ξενογιαννακοπούλου και ο Γιάννης Ματζουράνης, από τη Νέα Αριστερά η Εφη Αχτσιόγλου και από τους παλιούς του ΠΑΣΟΚ, προσκείμενους στον Γεράσιμο Αρσένη και στη Λούκα, ο Χρήστος Κοκκινοβασίλης και ο Δημήτρης Πιπεργιάς κ.α., ενώ παρέστη και ο Πέτρος Κόκκαλης.

Πάντως η κυρία Κατσέλη διέπραξε κάτι ασυγχώρητο: Δεν κάλεσε τον μέγιστο Νίκο Κοτζιά. Και τον άφησε να βράζει στο ζουμί του στη χύτρα του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποτυχία του να τα βρεί με τον Κασσελάκη, τον οποίο αργότερα άρχισε να τον περνάει γενεές δεκατέσσερις…

Όπως έγινε γνωστό, η κίνηση αυτή- ομάδα, κίνηση, κάτι τέτοιο τέλος πάντων- θα εμφανιστεί τον Σεπτέμβριο έτοιμη να μιλήσει δημόσια για «ενιαίο ψηφοδέλτιο» ώστε να αντιμετωπιστεί ο Μητσοτάκης…Εδώ το πράγμα γίνεται κάπως πολύπλοκο:

Θα καλέσει η ομάδα αυτή τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ να εργαστούν για ενιαίο ψηφοδέλτιο, με συμμετοχή της Νέας Αριστεράς, του Κόκκαλη κ.α. ή θα συστήσει νέο κόμμα αν οι συζητήσεις με τους άλλους ναυαγήσουν; Και όσοι ΣΥΡΙΖΑίοι, ΠΑΣΟΚοι κ.α. θέλουν Τσίπρα, τι θα κάνουν; Ελα ντε…

Σοβαρός άνθρωπος η Λούκα, αλλά βρε παιδάκι μου, δεν βαρέθηκε και η ίδια να προσπαθεί να βρεί άκρη(παλιά είχε φτιαξει και κόμμα δικό της) σ’ έναν χώρο που θυμίζει βαρκούλες σε τρικυμισμένη λιμνοθάλασσα αλλά τα στελέχη του νομίζουν ότι είναι καραβοκύρηδες σε ποντοπόρα πλοία;

Ωπα! Ετούτο είναι της τελευταίας στιγμής και αφορά επίσης την…λιμνοθάλασσα της Κεντροαριστεράς. Βγήκε που λέτε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νικόλας  Φαραντούρης πρωί πρωί (στον Αντένα) και είπε τα εξής βαρυσήμαντα:

«Η ανάγκη και η ζωή θα πυροδοτήσουν εξελίξεις είτε με την δημιουργία νέου φορέα, είτε με την συνεργασία υφισταμένων φορέων, ενδεχομένως με διαφορετική σύνθεση».

Αυτό το τελευταίο είναι κάπως ομιχλώδες: Τι πάει να πεί «με διαφορετική σύνθεση»; Σύνθεση και προπονητή αλλάζουν οι ομάδες ποδοσφαίρου, μπάσκετ κλπ, καθώς και οι θίασοι. Τι ακριβώς εννοεί ο πληθωρικός Νικόλας, που όπως θυμάστε ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ;

Και για να κλείσουμε: Καλά όλα αυτά, αλλά εμείς δεν θα ησυχάσουμε αν δεν μιλήσει ο Νίκος Μπίστης για το θέμα της Κεντροαριστεράς. Μα μιλάει κάθε τόσο, θα πείτε. Δίκιο έχετε.

Αλλά μην ξεχνάτε ότι ο Νίκος έχει ειδικότητα στα της Κεντροαριστεράς, γι αυτό είναι βαρύνουσα η γνώμη του. Τον αποκαλούν μαστροχαλαστή βέβαια οι κακές γλώσσες, γιατί σε ο,τι συμμετείχε δεν περπάτησε και διαλύθηκε.

Αλλά εμείς τον στηρίζουμε. Μας θυμίζει πιρόγα στη λιμνοθάλασσα, κι αυτό μας συγκινεί…

• Hard Talks
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ
• Τραγωδία στα Τέμπη