The Favourite – Κυβέρνηση edition με guest star τον Ανδρουλάκη – Το πλημμέλημα του Καραμανλή και η κακουργηματική αμηχανία – ΠΑΣΟΚ vs Gallup – Η Αναμέτρηση

“Ανδρουλάκης εναντίον του κακού σεναρίου” (ή αλλιώς: Πώς να ξεφύγεις από την Τέμπη χωρίς να αλλάξεις ράγες)

Πρώτος στόχος: το ΠΑΣΟΚ

ή αλλιώς, ο καθρέφτης του καθενός

Στο Μαξίμου το κατάλαβαν: δεν μπορείς να πείσεις ότι δεν συγκαλύπτεις, αν δεν αλλάξεις το θέμα. Έτσι, είπαν να ανεβάσουν στη σκηνή το έργο «Η ανάποδη συγκάλυψη», με guest star τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η έκθεση Καρώνη έγινε το νέο σκηνικό διαφυγής – ένα κουτί της Πανδώρας από το οποίο δεν βγήκαν ελπίδες, αλλά… επικοινωνιακά non-papers.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, σαν άλλος συντάκτης της Daily Mail στα καλύτερά του, έσπευσε να προκρίνει το πόρισμα, πριν καν μπει σε λεπτομέρειες για σιλικόνες, υδρογονάνθρακες και πυρόσφαιρες. Ούτε λόγος για τις αντιφάσεις – αυτά είναι για τους σεναριογράφους του Netflix. Το Μαξίμου ήθελε plot twist, όχι ανάλυση.

Για τα μάτια των κεντρώων

ή αλλιώς: Πώς να χάσεις την αυτοδυναμία σε 10 μέρες

Δεν είναι ότι ο Ανδρουλάκης είναι ο ιδανικός αντίπαλος. Είναι όμως ο πιο χρήσιμος. Το ΠΑΣΟΚ έχει κάτι που χρειάζεται η Νέα Δημοκρατία απεγνωσμένα: κεντρώους ψηφοφόρους με μνήμη χρυσόψαρου και όνειρα σταθερότητας. Αν το ΠΑΣΟΚ διασυρθεί, ο δρόμος προς την αυτοδυναμία καθαρίζει.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, τον προκάλεσε σε προσωπική μονομαχία. Εκείνος, σαν άλλος Javier Bardem στο No Country for Old Men (Καμία πατρίδα για τους κεντρώους), δεν απάντησε προσωπικά. Άφησε μια ανακοίνωση να πλανάται, απογοητεύοντας Μαξίμου και μονταζιέρες που ήθελαν «μονομαχία στο Ελ Πάσο» με πολιτική σκόνη και αίμα.

Οργή, χιούμορ και ψυχαγωγία ή αλλιώς: όταν το stand up φοβίζει την εξουσία

Ο Μαρινάκης δεν τα έβαλε μόνο με το ΠΑΣΟΚ. Ενοχλήθηκε και από τις σατιρικές εκπομπές που – ω τι θράσος – τόλμησαν να έχουν άποψη. Το χιούμορ, βλέπεις, είναι επικίνδυνο όταν το κοινό γελάει για τους σωστούς λόγους. Οι εκπομπές που μέχρι χθες θεωρούνταν light entertainment, έγιναν «δικαστήρια» επειδή έδειχναν φωτογραφίες πολιτικών και δεν έπαιζαν τον ύμνο της Ν.Δ. από κάτω.

Κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, όλα αυτά έγιναν για να θυμώσουν τον κόσμο. Όχι οι πυρόσφαιρες, τα ψευδοπόρισματα και το μπαζωμένο σημείο του δυστυχήματος. Αυτά ήταν… τεχνικές λεπτομέρειες. Η αληθινή απειλή ήταν οι σάτιρες. Κάπου εδώ, ο Jojo Rabbit (Τζότζο) του Τάικα Γουαϊτίτι υποκλίνεται.

Τελειώνουμε με το ΠΑΣΟΚ

ή αλλιώς: το νέο prequel του House of Cards

Το επιτελείο του Κυριάκου θέλει να κλείσει τον κύκλο. Το ΠΑΣΟΚ, λένε, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο. Αν μείνει η Πλεύση Ελευθερίας δεύτερο κόμμα, τότε το δίλημμα θα είναι σαφές: «Μητσοτάκης ή χάος». Απλώς ξέχασαν να διευκρινίσουν ότι το χάος το έχουμε ήδη, ευχαριστούμε για την προσφορά.

Η σκέψη είναι απλή: όταν ο Ανδρουλάκης συνυπογράφει πρόταση μομφής με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τότε δεν χρειάζονται επιχειρήματα – αρκεί το στιγμιότυπο. Το ότι η πρόταση εκείνη ανέδειξε μείζονα ζητήματα, το αφήνουμε για τους νομικούς. Η επικοινωνία είναι everything, everywhere, all at once – και κυρίως χωρίς timeline.

Το πλημμέλημα του Καραμανλή και η κακουργηματική αμηχανία

Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν συγκαλύπτει, απλώς… επιλέγει τη νομικά πιο ήπια διατύπωση. Με την ευαισθησία πλαστικού χειρουργού σε προεκλογικό facelift, το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να παρουσιάσει την παραπομπή Καραμανλή για πλημμέλημα όχι ως «ξέπλυμα», αλλά ως ρεαλιστική πολιτική στάση.

Άλλωστε, όπως δήλωσε ο Παύλος Μαρινάκης, είναι «πολύ βαρύ» να δεχτούμε ότι υπουργός μπορεί να είχε ενδεχόμενο δόλο. Το ότι τρένα ταξίδευαν στα τυφλά, χωρίς τηλεδιοίκηση, το αφήνουμε για τους τεχνικούς της ΕΡΓΟΣΕ. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να υιοθετεί τη λογική του The King’s Speech: “αν δεν μιλάς για το πρόβλημα, το πρόβλημα δεν υπάρχει.”

Ο Καρώνης ως αντίστροφος Προμηθέας

ή αλλιώς: Πρώτα σε αποθεώνουν, μετά σε λένε πολιτικάντη

Ο καθηγητής Καρώνης, που μέχρι προχθές παρουσιαζόταν ως σύγχρονος Oppenheimer, τώρα λοιδορείται στα social media επειδή δεν παρέδωσε το «κατηγορητήριο με φλόγες». Όταν περίμεναν να γράψει για σιλικόνες, πυρόσφαιρες και παράνομο φορτίο, εκείνος μίλησε για θερμική ανάφλεξη, διαφυγή υδρογονανθράκων και άλλα ενοχλητικά τεχνικά.

Το πρόβλημα δεν είναι αν είπε ψέματα ή ‘έκανε λάθος· είναι ότι δεν εξυπηρέτησε το σενάριο. Και σε μια χώρα που η πολιτική έχει μετατραπεί σε scripted drama, αυτό είναι unforgivable.

Το πολιτικό σενάριο είναι έτοιμο

ή αλλιώς: «Η Ανακριτική Επιτροπή και το Μεγάλο Ξέπλυμα»

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει η ίδια την πρόταση για προανακριτική για τον Κώστα Καραμανλή, όχι από διάθεση αυτοκάθαρσης, αλλά για να ελέγξει το narrative. Θέλει να πάει στη Βουλή με όρους που θυμίζουν Argo μια αποστολή διάσωσης, μεταμφιεσμένη σε απονομή δικαιοσύνης.

Το πλάνο είναι απλό: παραπομπή για πλημμέλημα, δεσμεύσεις για πιθανή αναβάθμιση, και, αν όλα πάνε καλά, μια επιστολή του Καραμανλή που θα ανοίγει τον δρόμο σε μια ελεγχόμενη εξέλιξη. Το ότι χρειάζεται πρώτα να πειστεί ο ίδιος ο Καραμανλής για να συναινέσει στο σενάριο, είναι μια μικρή λεπτομέρεια που θυμίζει ότι στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, το πιο δύσκολο είναι να πετύχεις το κάστινγκ.

Γιατί όχι κακούργημα;

ή αλλιώς: Μην τα ρίχνεις όλα στον σκηνοθέτη

Η επιλογή πλημμελήματος δεν είναι νομική· είναι πολιτική. Η κατηγορία του κακουργήματος για τον Καραμανλή ανοίγει Το Κουτί της Πανδώρας για την κυβέρνηση. Αν καταπέσει η εικόνα του «ατυχούς συμβάντος», τότε θα πρέπει να απαντήσουν όλοι – από τον πρώην υπουργό μέχρι τον ίδιο τον πρωθυπουργό – ποιος οδηγούσε το τρένο της ευθύνης.

Και το χειρότερο: θα πρέπει να απαντήσουν δημόσια. Όχι με leaks, όχι με non-papers. Με απολογίες. Με ανακρίσεις. Με πραγματική Δικαιοσύνη.

Η Real δημοσκόπηση και το φάντασμα της κοινωνικής οργής

ή αλλιώς: Πώς να πουλήσεις σταθερότητα με 32%

Το Μαξίμου στηρίζεται σε μία θετική συγκυρία δημοσκοπική: η Real Polls δίνει 32% στη ΝΔ. Όμως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιο είναι το ποσοστό της κυβέρνησης, αλλά πόσο λεπτή είναι η γραμμή πάνω στην οποία πατάει. Όσο κρατάει τη συζήτηση στο επίπεδο τεχνικών όρων, τη γλιτώνει. Αν όμως φανεί ότι μεθοδεύεται πολιτική ασυλία, τότε το κοινωνικό σώμα μπορεί να γίνει… Joker. Και τότε κανένα σενάριο δεν σώζει τον πρωταγωνιστή.

Κλείνοντας την υπόθεση χωρίς τίτλους τέλους

ή αλλιώς: Η συγκάλυψη δεν τελειώνει ποτέ με credits

Η κυβέρνηση ξέρει ότι αυτή είναι η τελευταία στροφή. Όχι επειδή έφτασε στο τέλος η υπόθεση των Τεμπών. Αλλά γιατί η κοινωνία αρχίζει και βλέπει τις στροφές του δρόμου. Πείστηκαν πολλοί ότι η ευθύνη δεν είναι μόνο τεχνική, ούτε ατομική. Αν τώρα πειστούν ότι δεν υπάρχει τιμωρία, ο θυμός θα επιστρέψει – και αυτή τη φορά δεν θα ‘ναι απλώς ψηφιακός.

Όπως έλεγε ο Frank Underwood στο House of Cards:

«Για να μείνεις στην κορυφή, πρέπει να παίζεις βρώμικα. Αλλά να μη σε πιάσουν ποτέ.»

Η ερώτηση είναι: πόσες στροφές ακόμη θα αντέξει το σενάριο πριν πιάσει φωτιά;

 Gone Girl (ή αλλιώς: Πού πήγε το 13%;)
(Μια ιστορία για το ΠΑΣΟΚ, τις δημοσκοπήσεις και τον ίσκιο της Ζωής)

“Δεν είναι ηγεσία, είναι κύκλοι”

ή αλλιώς: Η νέα σχολή πολιτικής ψυχανάλυσης

Στο ΠΑΣΟΚ δεν είδαν φαντάσματα, είδαν δάχτυλο του Μαξίμου πίσω από τις δημοσκοπήσεις. Δεν το λέει ο Νίκος Ανδρουλάκης – το λένε «κύκλοι». Ξέρετε τώρα, εκείνοι οι κύκλοι που εμφανίζονται μόνο όταν πέφτει το ποσοστό. Αντί να κοιτάξουν τον καθρέφτη, κοιτάνε τον καθρέφτη… ανάποδα.

Ποιος ευθύνεται που η Πλεύση Ελευθερίας τους περνάει; Οι δημοσκόποι! Ποιος φταίει που το αφήγημα περί σοβαρότητας και τεκμηρίωσης δεν συγκινεί ούτε τον θείο από το χωριό; Οι δημοσκοπήσεις! Το Spotlight του πολιτικού marketing, σε σκηνοθεσία Χαριλάου Τρικούπη Productions.

Ζεστό-κρύο με στατιστική

ή αλλιώς: Ο καιρός των δημοσκοπήσεων με πολιτική υγρασία

Οι “θιασώτες της σύγκρουσης”, όπως γράφεται κομψά, λένε πως οι εταιρείες κάνουν το εξής μαγικό: δίνουν στο ΠΑΣΟΚ πότε 10%, πότε 12%, ανάλογα με το πολιτικό θερμόμετρο. Όχι για να δείξουν κάτι, αλλά για να μη φανεί ότι κάτι προσπαθούν να δείξουν. Σχεδόν σουρεαλιστικό. Σαν τον Inception του Κρίστοφερ Νόλαν: μια χειραγώγηση μέσα στη χειραγώγηση, μέσα σε μια κάλπη.

Το επόμενο βήμα θα είναι να ζητηθεί και exit poll πριν από το exit…

Έρχεται ρήξη με τους δημοσκόπους;

ή αλλιώς: ΠΑΣΟΚ vs Gallup – Η Αναμέτρηση

Μη γελιέστε: αν οι επόμενες δημοσκοπήσεις δείξουν κι άλλη πτώση, το ΠΑΣΟΚ δεν θα περιοριστεί στους κύκλους. Θα γίνει τετράγωνο, πεντάγωνο και ντουντούκα. Η καταγγελία των εταιρειών είναι ο νέος εχθρός. Όπως παλιά έφταιγε το «σύστημα», τώρα φταίνε τα excel και οι μέθοδοι σταθμίσεων. Και δεν αποκλείεται να δούμε και νομοθετική πρωτοβουλία τύπου Don’t Look Up: «αν η μέτρηση δεν μας συμφέρει, ας φτιάξουμε νέα βαρύτητα».

Οι νυχτερινές τροπολογίες και οι offshore συγγένειες

ή αλλιώς: Όταν το “πόθεν έσχες” γίνεται “πόθεν έφυγες”

Και σαν να μην έφτανε η ζέστη των δημοσκοπήσεων, ήρθε και η τροπολογία του λυκόφωτος: λίγο πριν το ρολόι δείξει μεσάνυχτα, η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή διάταξη που επιτρέπει σε συζύγους και παιδιά πολιτικών να έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα στο εξωτερικό. Σαν τον Batman – βγαίνει μόνο τη νύχτα και δρα… έξω από τα σύνορα.

Η τροπολογία λέει “ηθική νομιμότητα”, αλλά μοιάζει πιο πολύ με σκηνή από το The Wolf of Wall Street: όταν δεν μπορείς να κρύψεις τα λεφτά, τουλάχιστον κάνε τα νόμιμα.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι μετρήσεις

είναι το μέγεθος του καθρέφτη

Στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν θέμα με τις δημοσκοπήσεις. Έχουν θέμα με τον αντικατοπτρισμό. Δεν φταίνε οι εταιρείες που η στρατηγική δεν αποδίδει. Ούτε η Ζωή που ανεβαίνει. Ούτε το Μαξίμου που κάνει πολιτικό bullying. Φταίει το ότι όταν μιλάς για το Κέντρο χωρίς αφήγημα, σε προσπερνάει όποιος φωνάζει περισσότερο.

Επίλογος χωρίς χαρτομάντιλα

ή αλλιώς: Στο επόμενο γκάλοπ, σας παρακαλώ να μας μετρήσετε με ευγένεια

Το ΠΑΣΟΚ καλείται να απαντήσει σε ένα ερώτημα: θέλει να γίνει η σοβαρή εναλλακτική ή το νέο θύμα των μηχανισμών που κάποτε κατήγγελλε η Αριστερά; Αν συνεχίσει να βλέπει σκιές πίσω από κάθε πίνακα δημοσκόπησης, το μόνο που θα καταφέρει είναι να πρωταγωνιστήσει στη δική του remake εκδοχή του The Truman Show – ένας ήρωας που δεν καταλαβαίνει ότι το κοινό βλέπει άλλη ταινία.

 «Τροπολογίες, σταυροί και offshore… όλα μαζί κι ανάκατα»

Η τροπολογία της νύχτας

ή αλλιώς: Πώς να κάνεις ένα νομοθέτημα χωρίς να φανεί ότι αφορά εσένα

Η κυβέρνηση ξαφνικά θυμήθηκε ότι υπάρχει ένα θεματάκι από παλιά: ο νόμος του ΣΥΡΙΖΑ που απαγορεύει σε συζύγους και τέκνα πολιτικών να ασκούν μπίζνες στο εξωτερικό. Έξι χρόνια δεν τους ενόχλησε. Τώρα όμως, που φτάσαμε στα μεσάνυχτα και κάποιος χτύπησε το κουδούνι με ένα νομοσχέδιο στο χέρι, έπρεπε να “βελτιωθεί” η δημοκρατία.

Το έργο θυμίζει Spotlight σε παραγωγή Ελληνική Βουλή Studios:

«Δεν κρύβουμε κάτι, απλώς ρυθμίζουμε το τίποτα. Και μάλιστα ετεροχρονισμένα.»

Όλα σύμπτωση; Μπορεί. Ή και όχι.

ή αλλιώς: Όταν η νομοθέτηση συναντά τη δικαστική επικαιρότητα

Η τροπολογία ήρθε λίγες μέρες μετά την καταδίκη Κασσελάκη για το πόθεν έσχες. Με ένα σκεπτικό που προκάλεσε αμηχανία ακόμη και σε μέλη της Δικαιοσύνης, αφού πήγε κόντρα στην εισαγγελική πρόταση. Μπορεί να είναι τυχαίο. Μπορεί πάλι να πρόκειται για μια από αυτές τις σεναριακές συμπτώσεις που συναντάμε στο The Imitation Game:

«Μη ρωτάς πότε, μη ρωτάς γιατί – απλώς ζήτα αλλαγή παραθύρου.»

Και όπως λένε οι «κακές γλώσσες» – εκείνες που στις κυβερνητικές ανασχηματίσεις ξυπνάνε – ίσως κάποιοι/ες με… διεθνή ορίζοντα βολεύονται λιγάκι παραπάνω τώρα.

Οι σταυροί της νοθείας

ή αλλιώς: Από το “Θα σε στηρίξω” στο “Σε σταύρωσα”

Τι είναι όμως πραγματικά η εκλογική αγωνία; Όχι οι κάλπες. Τα δευτερόλεπτα μετά το κλείσιμο τους. Εκεί που οι αντιπρόσωποι των κομματικών μηχανισμών έχουν τα στυλό-ξίφη στο χέρι και συμπληρώνουν ό,τι ξέχασε ο ψηφοφόρος. Οι “έξτρα σταυροί”, λέει, πέφτουν σαν τις μύγες. Ανώνυμα. Γρήγορα. Κομματικά.

Το σενάριο θυμίζει The Departed:

«Όλοι είναι με κάποιον, κανείς δεν είναι μόνος του… κι όλοι κάτι γράφουν στο τέλος.»

Η λύση που προτείνεται; Ο ψηφοφόρος να δηλώνει πόσους σταυρούς έβαλε, σαν να κάνει tax return. Για να αποτρέψουμε τις προσθήκες. Για να μη φτάσουμε να κάνουμε… Ανάλυση DNA στα ψηφοδέλτια.

Ο Καιρίδης στο αντάρτικο

ή αλλιώς: Πού είναι η λίστα, ποιοι μιλάνε, και γιατί τώρα;

Στη Βόρεια Αθήνα, το ματς παίζεται σκληρά. Ο Δημήτρης Καιρίδης δεν βγήκε απλώς από την ουρά της πτέρυγας. Βγήκε στο αντάρτικο. Οι πληροφορίες λένε ότι “αντιμετωπίζει δυσκολίες”, αλλά εκείνος απαντά με βιβλία, διαλέξεις και αιχμές. Θυμίζει λίγο Joker:

«Αν με πιέσεις πολύ, θα σου πω την αλήθεια. Κι εσύ δεν θα ξέρεις τι να την κάνεις.»

Το πολιτικό σύστημα έχει αρχίσει να βράζει – και κάποιοι βλέπουν στον Καιρίδη την πρόβα ενός εκσυγχρονιστικού “ρεβάνς” που σιγοψήνεται.

Διπλό «μασάζ» και πολιτικό σκανάρισμα

ή αλλιώς: Όταν η κυβέρνηση σκανάρει τους δικούς της

Την ώρα που έξω βρέχει διαψεύσεις, παραπολιτικά και δημοσκοπήσεις, οι βουλευτές της Ν.Δ. κάνουν τα πρώτα «προκαταρκτικά» πριν από την επόμενη φάση. Ο Μάκης Βορίδης αναλύει τις επιστροφές μεταναστών, ενώ ο Σταύρος Παπασταύρου εξηγεί το χωροταξικό των μικρών οικισμών. Το μενού, δηλαδή, έχει τα πάντα εκτός από Τέμπη, Καραμανλή και τροπολογίες.

Το masseur state συνεχίζει, σε ρυθμούς The King’s Speech.

«Μιλάμε για όλα εκτός απ’ ό,τι καίει – γιατί το κοινό δεν έχει ανάγκη από αλήθειες, αλλά από ηρεμιστικό.»

Η Δημοκρατία ως νυχτερινή βάρδια

Νομοθετούν στα σκοτεινά, με σταυρούς που πέφτουν στο φως της μέρας, αλλά… από άλλους. Καταργούν ρυθμίσεις που τόσα χρόνια θεωρούσαν σωστές, και τις βαφτίζουν τώρα “αναγκαίες διορθώσεις”. Και εν μέσω όλων αυτών, προσπαθούν να δείξουν εικόνα σταθερότητας, όταν ούτε το ίδιο το κόμμα τους δεν κάθεται ακίνητο.

Στο τέλος της μέρας – ή μάλλον, στο ξημέρωμα μετά την τροπολογία – η ερώτηση μένει ίδια:

Ποιον αφορά τελικά ο νόμος όταν ψηφίζεται στα μουλωχτά;

Μάλλον την απάντηση την ξέρει μόνο ο σκηνοθέτης. Που λέγεται Μαξίμου. Και το έργο λέγεται:
“Νόμος είναι το συμφέρον μου.”

Κατά μάνα, κατά κύρη…

Α, όλα κι όλα. Τα παιδιά είναι φτυστά οι γονείς τους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού…Για τις φοιτητικές παρατάξεις λέμε. Που έδωσαν και στις φετινές εκλογές ρεσιτάλ μικροπολιτικής αντιδικίας. Για να μην υστερήσουν από τους…γονείς τους. Απο τα κόμματα δηλαδή.

Η αντιδικία γνωστή: Αλλά λέει για την πρωτιά η ΔΑΠ(ΝΔ), άλλα η Πανσπουδαστική(ΚΚΕ). Δυό δράμια μυαλό να είχαν-και οι παρατάξεις αυτές και τα κόμματα που τις καθοδηγούν- θα κάθονταν σ΄ένα τραπέζι και θα συζητούσαν προεκλογικά τα των εκλογών ώστε να μην παρουσιάζεται αυτό το γελοίο φαινόμενο των…δύο νικητών.

Όμως αυτό είναι το λιγότερο μπροστά σε κάτι άλλο, εντελώς απογοητευτικό: Η συμμετοχή στις (φετινές) φοιτητικές εκλογές είχε αποχή που έφτασε στο 88%!

Ναι, όπως τα΄ακούτε. Ψήφισαν γύρω στις 50.000 σε σύνολο περίπου 450.000 φοιτητών! Μιλάμε για οικτρή κατάσταση, η οποία όμως δεν φαίνεται να συγκινεί τους φοιτητοπατέρες και τους πολιτικούς γονείς τους.

Το αστείο είναι ότι οι παρατάξεις, ειδικά αυτές του προοδευτικού χώρου, φαίνεται να θεωρούν συντηρητικό δείγμα την μεγάλη αποχή. Και δεν καταλαβαίνουν ότι τις συνθήκες της αποχής τις δημιουργούν κυρίως οι ίδιες. Με τους μικροπολιτικούς τσακωμούς, τις εντάσεις και τα λοιπά.

Αυτά δηλαδή που απωθούν το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών που πήγαν στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσουν, να πάρουν πτυχίο και μετά να βγούν στη ζούγκλα της αγοράς.

Οσο για την «άλλη μορφωση»-πέρα από το αντικείκενο των σπουδών τους, δηλαδή- μια χαρά επιτυγχάνεται κατά τα χρόνια του Πανεπιστημίου, χωρίς απαραίτητα την συμμετοχή σε οργανώσεις και παρατάξεις. Εντάξει;

• Μέγαρο Μαξίμου
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Πόρισμα Καρώνη