Θύματα της εικόνας σε μια κοινωνία χωρίς μέτρο

Μόλις δεκαεννέα ετών. Όχι ως εξαίρεση, αλλά ως σύμπτωμα. Ως καθρέφτης μιας εποχής που έχασε το μέτρο και το υποκατέστησε με την εικόνα.

Δεν πρόκειται για πρόσωπα, αλλά για ρόλους. Για νεανικές υπάρξεις που ωθούνται –σχεδόν βίαια– σε ένα σκηνικό επιφανειακής επιβεβαίωσης. Εκεί όπου η αξία μετριέται σε «φαίνεσθαι», όπου η ομορφιά γίνεται προϊόν, όπου η αποδοχή αγοράζεται με όρους προβολής. Μια πραγματικότητα που δεν ζητά να είσαι, αλλά να δείχνεις.

Γύρω, ένα σύστημα χωρίς πυρήνα: πρότυπα κατασκευασμένα πρόχειρα, «επιτυχίες» στιγμιαίες, μορφές επιρροής που δεν αντέχουν στον χρόνο. Μια αγορά ταυτοτήτων, όπου το εφήμερο βαφτίζεται ουσία και η κραυγή περνά για λόγο.

Τα εξωτερικά γνωρίσματα γίνονται η μόνη γλώσσα: υπερβολή, επίδειξη, σήματα κοινωνικής αναγνώρισης χωρίς περιεχόμενο. Όλα λειτουργούν ως σύμβολα ένταξης σε μια κοινότητα που δεν συγκροτείται από αξίες αλλά από εικόνες. Και πίσω από αυτά, μια σιωπή: η απουσία νοήματος.

Σε αυτό το περιβάλλον, η νέα γενιά δεν είναι υπεύθυνη όσο είναι εκτεθειμένη. Δεν επιλέγει ελεύθερα· διαμορφώνεται. Δεν κατασκευάζει τα πρότυπα· τα καταναλώνει. Και έτσι, εύκολα μετατρέπεται σε θύμα μιας κοινωνίας που έχει αποδεχθεί την ηθική της αποσύνθεση ως κανονικότητα.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά τα πρόσωπα. Αφορά το πλαίσιο που τα γεννά. Ποια κοινωνία είναι αυτή που προσφέρει ως ορίζοντα ζωής την επιφάνεια; Ποια κοινότητα παραιτείται από την ευθύνη της να διδάξει μέτρο, κριτήριο, αλήθεια;

Και τελικά: πόσο ακόμη θα συνεχίσουμε να συγχέουμε την εικόνα με την ύπαρξη, χωρίς να αναρωτηθούμε τι απομένει όταν σβήσουν τα φώτα;

• Κεφαλονιά
• κοινωνία
• μέτρο