Τι συνέβη στον Βαγγέλη Βουλγαρίδη;

Ξαφνικά στην δεκαετία του ’60, ο Γιάννης Δαλιανίδης επέβαλε ως ζεν-πρεμιέ τον 19χρονο Βαγγέλη Βουλγαρίδη, ένα όμορφο παιδί, που ποτέ κανείς δεν εξακρίβωσε αν είχε πραγματικό ταλέντο, ή απλά ήταν ένας χρήσιμος ωραίος νέος για τις κινηματογραφικές ταινίες της εποχής που δεν είχαν και μεγάλες απαιτήσεις.

Σε όποια ταινία έχει παίξει, είτε δράμα είτε ρομαντική κομεντί, παίζει ακριβώς ίδια. Κάνει το γλυκό, το καλό παιδί, τον σοβαρό και μετρημένο νέο, με το ωραίο και ευγενικό clean παρουσιαστικό. Ο Βουλγαρίδης εμφανίστηκε σαν κομήτης στη δεκαετία του 1960 ως ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου, έπαιξε σε 10-12 ταινίες και μετά χάθηκε. Το 1960 ξεκίνησε με την ταινία «Νύχτες στο Μιραμάρε», το 1973 έπαιξε στο «Ταγκό 2001» και τέλος.

Έψαξα να μάθω από διάφορους παλιούς ηθοποιούς, αλλά κανείς δεν μου έδωσε σαφείς απαντήσεις. Όλο υπονοούμενα και «σπόντες». Ότι ο Δαλιανίδης (μάλλον) ήταν ερωτευμένος μαζί του, ότι ήταν (μάλλον) gay, ότι ήταν (μάλλον) ατάλαντος και κάτι τέτοια… Με μισόλογα και υπονοούμενα δεν βγάζεις άκρη και ούτε μπορείς να κάνεις αληθινό ρεπορτάζ. Anyway…

Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1942 στην Αθήνα, αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για την καταγωγή, την οικογένεια ή τα νεανικά του χρόνια. Το 1960 – 18 ετών – παίρνει μέρος στην ταινία του Ορέστη Λάσκου «Νύχτες στο Μιραμάρε», εκεί τον βλέπει ο Γιάννης Δαλιανίδης και την επόμενη χρονιά τον βάζει δίπλα στον Κούρκουλο και την Λάσκαρη στην ταινία «Κατήφορος».  Βάζει τον Βουλγαρίδη να παίξει, προκαλώντας την έκπληξη των πάντων. Έκπληξη γιατί ήταν ένα 19χρονο παιδί χωρίς σπουδές σε δραματική σχολή, χωρίς κάποιο ιστορικό και χωρίς εμπειρία. Ο ίδιος σε μια συνέντευξη του είχε πει: «Μπήκα για πρώτη φορά σε πλατό και αντιμετώπισα ένα πλήθος ανθρώπων, γνωστούς σταρ, τους εκατοντάδες προβολείς και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ο Γιάννης Δαλιανίδης με αγκάλιασε και μου έβγαλε όλα τα ‘‘κρατήματα’’. Αυτό ήταν ένα από τα πολλά χαρίσματά του».

Την επόμενη χρονιά, ο Δαλιανίδης πεισματικά τον ξαναχρησιμοποιεί σε δραματικό ρόλο, στην ταινία «Νόμος 4000», με την Λάσκαρη πάλι, τον Κώστα Βουτσά, την Κατερίνα Χέλμη, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο κ.α. Παρ΄ όλο που οι ηθοποιοί δεν καταλαβαίνουν την επιμονή του Δαλιανίδη, ο Βουλγαρίδης καθιερώνεται στις συνειδήσεις του κοινού ως το καλό παιδί της διπλανής πόρτας. Έχοντας λοιπόν δυο δραματικές πολύ πετυχημένες ταινίες στο ενεργητικό του, τον δοκιμάζει (πάλι ο Δαλιανίδης), στην ρομαντική κωμωδία «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1962), με έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο γι’ αυτόν. Έκανε τον υποτονικό, ρομαντικό, συνεσταλμένο, ντροπαλό νέο.

Οι προσωπικοί θρίαμβοι συνεχίστηκαν το 1964 με δύο ακόμα ταινίες, τόσο το αισθηματικό δράμα «Εγωισμός» του Δαλιανίδη, ξανά δίπλα στη Ζωή Λάσκαρη, όσο και με το περιβόητο «Δόλωμα» του Σακελλάριου, όπου μετατρέπεται σε «παιχνιδάκι» της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η συμμετοχή του στο «Το Δόλωμα» δίπλα στην Αλίκη αποδείχθηκε καθοριστική. Ο ρόλος του ευαίσθητου Μίλτου είναι αυτός που θυμούνται οι περισσότεροι.

Το «Δόλωμα» ήταν η δεύτερη εμπορικότερη ταινία της χρονιάς (από τα 93 φιλμ του 1964!), με περισσότερα από μισό εκατομμύριο εισιτήρια, κι έτσι έκανε τον Βουλγαρίδη έναν από τους μεγάλους αστέρες του σινεμά. Εκείνος είχε πει σε συνέντευξη του: «Το μόνο που μπορώ να πω με όλη μου την καρδιά είναι η εκπληκτική -και απρόβλεπτη σε σχέση με τα όσα γράφονταν τότε- συνεργασία μου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη».

Το 1966 θα πρωταγωνιστήσει σε άλλο ένα φιλμ, το μελόδραμα του Κώστα Λυχναρά «Κλεμμένη Αγάπη», δίπλα στην Κατερίνα Βασιλάκου, όπου ερμηνεύει έναν στρατιώτη που αφήνει γυναίκα και παιδί για τον Πόλεμο της Κορέας. Τρία χρόνια αργότερα θα έρθει το «Νυφοπάζαρο» (1969), η κοινωνική περιπέτεια του Κώστα Ασημακόπουλου, που θα φέρει στο ίδιο καράβι τον Αλεξανδράκη, τον Φέρτη και τον Βουλγαρίδη να ονειρεύονται τις γυναίκες της ζωής τους. Η τελευταία του ταινία θα έρθει νωρίς-νωρίς, το «Ταγκό 2001» (1973) του Κώστα Καραγιάννη, όπου ενσαρκώνει έναν κόντρα ρόλο, ένα πλουσιόπαιδο με σεξουαλική ανικανότητα που μετατρέπεται σε θύμα στα χέρια αετονύχηδων. Η τελευταία του δουλειά στο θέατρο θα έρθει επίσης το 1972, στην παράσταση «Καμπαρέ».

Από το 1974, στα λεγόμενα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Ο κόσμος δεν ήθελε έρωτες έγχρωμους σινεμασκοπ, ούτε γλυκανάλατες ιστοριούλες. Τα σενάρια και τα νέα πρόσωπα που μπήκαν στον Ελληνικό κινηματογράφο απαιτούσαν άλλα πράγματα, άλλη κουλτούρα και άλλες ιδεολογίες. Έτσι ο Βουλγαρίδης στράφηκε στην τηλεόραση -έπαιξε στις σειρές «Στησιχόρου 73» και «Λούνα Παρκ», όπου πήρε μέρος από το 1974-1980 κρατώντας τον ρόλο του παρουσιαστή της εκπομπής. Η τελευταία του τηλεοπτική συμμετοχή θα έρθει χρόνια αργότερα, στη «Λάμψη» του Φώσκολου (1991).

Το γνώρισμα του ήταν ότι με πολύ προσοχή ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Κρατούσε την ιδιωτική του ζωή, εντελώς ιδιωτική και επτασφράγιστη.

Εν συντομία

• Με το χαρακτηριστικό ευγενικό παρουσιαστικό και την αισθαντική φωνή του, οι Έλληνες δημιουργοί είχαν βρει τον ευαίσθητο και ευάλωτο νεαρό για να δώσει υπόσταση στα κοινωνικά δράματα της εποχής.
• Ως το όμορφο και σεμνό παιδί της διπλανής πόρτας, ο Βουλγαρίδης πρόλαβε με τα 10-12 φιλμ του να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία του τόπου μας ως μια από τις πλέον γνώριμες και οικείες μορφές του σινεμά.
• Τον θυμόμαστε όλοι στον «Νόμο 4000», το «Δόλωμα», τον «Εγωισμό» και τον «Κατήφορο» ως τον τρυφερό νεαρό να πάει κόντρα στο κύμα των έξαλλων νιάτων.
• Στα χρόνια της μεταπολίτευσης παρουσίασε το αξέχαστο τηλεοπτικό «Λούνα Παρκ», μια θέση που κράτησε για 7 περίπου χρόνια, από το 1974-1980.
• Τελικά αποτραβήχτηκε από τη showbiz ζώντας πια μακριά από τα φώτα των προβολέων που τόσο τον είχαν αγαπήσει.
• Και παρ’ όλο που για 15 χρόνια μεσουρανούσε ως ένας από τους μεγάλους σταρ του καιρού του, τα χρόνια πέρασαν, ο Φίνος έκλεισε, ο εμπορικός  κινηματογράφος πήρε την κάτω βόλτα και όλα τέλειωσαν άδοξα για τον ίδιο.
• Όταν τον ρώτησαν πολύ παλιότερα πώς είχε βιώσει το τέλος της καριέρας του, εκείνος αποκρίθηκε: «Είναι η ζωή του ηθοποιού πάνω σε μια ρόδα που συνεχώς κυλάει και που θες δεν θες τη νιώθεις, μια πάνω, μια κάτω».
• Πάντα ως ανεκπλήρωτο όνειρο ανέφερε ότι θα ήθελε να είχε ασχοληθεί περισσότερο με το θέατρο.
• Για τουλάχιστον δυο δεκαετίες απέφυγε συνειδητά τηλεοπτικές εκπομπές, συνεντεύξεις και επανεμφανίσεις. Δεν προσπάθησε ποτέ να αξιοποιήσει τη νοσταλγία για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
• Έχει μείνει στην ιστορία του σινεμά ως αυτός με τις λίγες ταινίες και την μεγάλη αναγνωρισιμότητα.
• Φέτος γίνεται 84 ετών.

• Βαγγέλης Βουλγαρίδης
• Γιάννης Δαλιανίδης