Τι θέλει και ξύνεται στην γκλίτσα του τσομπάνη ο Τσίπρας;

Ένας πολιτικός αρχηγός της αντιπολίτευσης ζητάει πρόωρες εκλογές για διάφορους λόγους. Εάν βρίσκεται σε πορεία ανάκαμψης το κόμμα του, ο στόχος του είναι να στείλει μήνυμα αυτοπεποίθησης. Να δείξει στους ψηφοφόρους του ότι όχι μόνο δεν φοβάται τις κάλπες, αλλά έχει την πεποίθηση ότι όσο πιο γρήγορα στηθούν τόσο μεγαλύτερο ποσοστό θα πάρει.

Όταν είναι στα κάτω του, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Σε αυτήν την περίπτωση επιχειρεί να διαψεύσει δημοσκοπήσεις, αναλύσεις κλπ και ζητάει πρόωρες εκλογές ενώ τις ξορκίζει για να τονώσει το πεσμένο ηθικό. Με την ψυχολογία των στελεχών και της βάσης θέλει να παίξει. Επιχειρεί να την συσπειρώσει, μήπως και βελτιωθεί η εικόνα του κόμματος. Ταυτόχρονα δίνει ένα επικοινωνιακής φύσεως αφήγημα στα στελέχη του για τα τηλεπαράθυρα, επισφραγίζοντας έτσι την οριστική και αμετάκλητη στροφή του στο σκληρό ροκ στο οποίο καταφεύγει παίζοντας ίσως το τελευταίο του χαρτί.

Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να ζητήσει πρόωρες εκλογές εντάσσεται στην δεύτερη περίπτωση. Είναι σε υποχώρηση το κόμμα του. Από τις προηγούμενες εκλογές, εδώ και 30 μήνες δεν λέει να σηκώσει κεφάλι. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη παρά τους λοιμούς και καταποντισμούς που κλήθηκε να διαχειριστεί και την φθορά που υφίσταται και η οποία δεν είναι πλέον αμελητέα, συνεχίζει να έχει διψήφιο προβάδισμα. Κυρίως όμως ο ΣΥΡΙΖΑ από τις 12 Δεκεμβρίου, έχει έναν νέο αντίπαλο στον όμορο χώρο της κεντροαριστεράς, τον Νίκο Ανδρουλάκη με το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη, όπως είναι πιθανό να μετονομάσει το ΚΙΝ.ΑΛ ο νέος πρόεδρος του.

Εκεί που ο Αλέξης Τσίπρας διακήρυττε ότι δεν ζητάει πρόωρες εκλογές εν μέσω πανδημίας διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπεύθυνη αντιπολίτευση, έκανε κωλοτούμπα εν μία νυκτί. Ζήτησε πρόωρες εκλογές την ώρα που η μετάλλαξη Όμικρον σαρώνει όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα. Στην ψήφιση του προϋπολογισμού κάλεσε τον πρωθυπουργό να δώσει διέξοδο στο αδιέξοδο. «Να παραιτηθείτε κύριε Μητσοτάκη και να προκηρύξετε εκλογές» δήλωσε. Έκανε κι ένα βήμα παραπάνω. Επιστρατεύοντας φρασεολογία των «θεματοφυλάκων του Συντάγματος» – σωστά το επισήμανε ο Μητσοτάκης – κάλεσε τις Ελληνίδες και τους Έλληνες «να επιβάλουν το συνταγματικό τους καθήκον» και «να αντισταθούν» σε μια «κυβέρνηση ενόχων». «Εάν θέλετε να οδηγήσετε την χώρα σε εξάρσεις και ανένδοτους, έχετε το δικαίωμα να το κάνετε, εσείς θα καταδικαστείτε από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού» του απάντησε ο πρωθυπουργός.

Να δημιουργηθούν όμως νέες πλατείες αγανακτισμένων με την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ δε μοιάζει ρεαλιστικό. Στην παρούσα φάση οι όποιες πλατείες και πλατειούλες γεμίζουν είναι από ψεκασμένους και πάσης φύσεως αρνητές των εμβολίων και του κορωνοϊού.

Ο Αλέξης Τσίπρας στην ίδια λογική της απόπειρας επίδειξης πυγμής και αυτοπεποίθησης των πρόωρων εκλογών, διέγραψε τον βουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή όταν τα ίδια και χειρότερα (περί δολοφόνων της κυβέρνησης) έχουν πει και άλλα στελέχη του που βρίσκονται στο απυρόβλητο. Δεν δείχνει συνέχεια και συνέπεια. Οι κινήσεις τακτικής δείχνουν έλλειμα στρατηγικής.

Στον ΣΥΡΙΖΑ του 3,5% μετακινήθηκε το μεγάλο μέρος του πάλαι ποτέ κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ και όλο και περισσότεροι «Πασόκοι» βλέπουν σήμερα στον 42χρονο νέο αρχηγό μια ελπίδα να επανέλθει το Κίνημα στα παλιά του μεγαλεία, όταν ήταν «μέσα στα πράγματα» και δεν ήταν παράκλητος. Οπότε φλερτάρουν με την ιδέα του επαναπατρισμού όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις αλλά και η τάση που παρατηρείται στην κοινωνία.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα ότι το ασανσέρ προς τα πάνω του Ανδρουλάκη θα συνεχιστεί. Τα δύσκολα είναι μπροστά του. Έχει πολλά ανοιχτά στοιχήματα: το εύρος του επιτελείου που θα συγκροτήσει και το οποίο θα πρέπει να υπερβαίνει τα όρια των στενών συνεργατών του μέσα στα οποία κινείται τώρα, η προγραμματική του ατζέντα για όλα τα κρίσιμα ζητήματα, πως θα εξελιχθεί η αντιπαράθεση του με τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα, τι μηνύματα θα στείλει με το συνέδριο του κλπ. Σήμερα είναι ακόμη «άγνωστος». Η καθαρή εικόνα του ηγετικού προφίλ του Ανδρουλάκη ή θα ενισχύσει την ανιούσα ή θα δείξει ότι πρόκειται για πομφόλυγα και το ΠΑΣΟΚ θα επανέλθει στις χαμηλές πτήσεις του ΚΙΝ.ΑΛ.

Τώρα, όμως, ο αέρας είναι με το νέο αρχηγό του ΚΙΝ.ΑΛ – ΠΑΣΟΚ. Εάν γίνουν γρήγορα οι εκλογές σίγουρα ο ευνοημένος δεν θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και θα χάσει και προς τις δύο πλευρές. Και από τον Ανδρουλάκη και από τον Μητσοτάκη.

Οι πρόωρες εκλογές ήταν διαχρονικά η εύκολη καραμέλα της αντιπολίτευσης. Το θέμα όμως είναι να τις ζητάει κάποιος όταν τον ευνοεί το περιβάλλον. Όταν δεν συμβαίνει αυτό μπορεί να αποβούν μπούμερανγκ. Επομένως δεν είναι μόνο τι ζητάς αλλά πως το ζητάς και πότε το ζητάς. Κι εδώ ο Αλέξης Τσίπρας βιάστηκε και έχασε τρία στα τρία καίγοντας νωρίς ένα ισχυρό χαρτί της αντιπολίτευσης που είναι οι πρόωρες εκλογές.

• Αλέξης Τσίπρας
• Νίκος Ανδρουλάκης
• πρόωρες εκλογές
• ΣΥΡIZA