Το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος»: Φόβητρο ή επιλογή;

Σε μία πρόσφατη ανάλυση που έκανε ο Νίκος Ανδρουλάκης για το σημερινό πολιτικό περιβάλλον είπε ότι τα μονοπρόσωπα κόμματα και αυτά που δεν έχουν καν πρόγραμμα για την χώρα ευνοούν τη Νέα Δημοκρατία καθώς ενισχύουν το κυβερνητικό αφήγημα “Μητσοτάκης ή χάος”. Επί της ουσίας επανέλαβε δηλαδή την πειστική μεν αλλά συγχρόνως και βολική για ορισμένους θεωρία ότι την ανοδική πορεία της Ζωής Κωνσταντοπούλου την τροφοδοτεί το Μέγαρο Μαξίμου για να τελειώσει με το ΠΑΣΟΚ και να δείξει πως ο δυνητικά “νέος αντίπαλος” της Νέας Δημοκρατίας είναι κάτι χαώδες και καταστροφικό.

Κάπως έτσι με βάση τη συγκεκριμένη θεωρία το συγκεκριμένο δίλημμα κάνει το πρώτο σκέλος του (Μητσοτάκης) να επικρατεί  άνετα σε ό,τι ακολουθεί μετά το διαζευκτικό (εν προκειμένω το χάος). Είναι όμως η ανάλυση αυτή σωστή; Τα ευρήματα του συνόλου των δημοσκοπήσεων των τελευταίων μηνών αποτυπώνουν ξεκάθαρα μία απορριπτική διάθεση μεγάλου τμήματος της κοινωνίας απέναντι σε κάθε τι συμβατικό, συστημικό και ενίοτε θεσμικό. Είναι άλλωστε αυτή και η εξήγηση που δίνουν οι αναλυτές στην εκτίναξη του κόμματος Κωνσταντοπούλου. Γιατί όμως να μη θεωρήσει κανείς ότι αυτό που κάποιοι παρουσιάζουν ως δίλημμα είναι στην πράξη κάτι το άκυρο γιατί κάποιοι επιλέγουν ακριβώς τη θεωρία του χάους. Κοινώς, το φόβητρο του χάους για ορισμένους συμπολίτες μας μπορεί να είναι μία μορφή εκδίκησης για όσα έχει πολύ δύσκολα έχει περάσει η κοινωνία μία ολόκληρη δεκαπενταετία.

Το σφάλμα που κάνουν πολλοί είναι να πιστεύουν ότι  μεγάλα τμήματα ψηφοφόρων καταλήγουν σε μία συμπεριφορά έχοντας αξιολογήσει προηγουμένως και τις συνέπειες, τις επιπτώσεις μιας επιλογής τους. Το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν επλήγη τόσο από τους “Μένουμε Ευρώπη” που διατείνονταν ότι ο Τσίπρας έκανε το “όχι”, “ναι” παρακάμπτοντας επειδή τούς εξυπηρετούσε την ουσία του ερωτήματος που διατυπώθηκε στο δημοψήφισμα. Το μεγάλο πλήγμα για εκείνη την κυβέρνηση ήρθε από εκείνους που ψήφισαν “όχι” χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης εξόδου της χώρας από το ευρώ, όχι ασφαλώς γιατί αυτό σχεδίαζε η τότε κυβέρνηση, αλλά γιατί αυτές ήταν οι προθέσεις του Σόιμπλε και των πολιτικών του δορυφόρων.

Γενικώς η κοινωνία στέλνει πολλά μηνύματα που χρήζουν προσεκτικής ανάλυσης ασχέτως της επικινδυνότητας που εκπέμπουν.  Σήμερα, θεωρεί ότι ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε και  ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν αντιπολίτευση. Είναι μία άδικη σε πολλές περιπτώσεις κριτική όμως ο κόσμος δηλώνει ότι δεν επιθυμεί αυτό το μοντέλο αντιπολίτευσης. Δεν θέλει τον πολιτικό καθωσπρεπισμό και αδιαφορεί για τις προτάσεις των κομμάτων. Θέλει την πολιτική αυθάδεια και την παραβίαση των όρων μιας πολιτικής αντιπαράθεσης. Θέλει τον χαμό χωρίς να κοιτάζει τί έπεται. Υπ’ αυτήν την έννοια όσοι κυβερνούν ή όσοι επιδιώκουν να κυβερνήσουν καλό θα ήταν να αρχίσουν να κατανοούν καλύτερα τί επιζητεί κάθε φορά η κοινωνία και πώς ακριβώς θα το διαχειριστούν.

• Κυριάκος Μητσοτάκης