Το φαινόμενο Φλωρίδης και η εμμηνόπαυση που είναι… αμετάκλητη;  – Ο Φάμελλος «τάζει» για επιστροφές… καταστροφές – Η ανακαίνιση του Ανδρουλάκη και η μεσοτοιχία με την Μπατζελή

«Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε είναι φάρσα, άλλοτε τραγωδία. Εδώ τείνει προς stand-up comedy.» – Karl Marx, updated by Netflix

Η επανένωση των παλιών συντρόφων

Ο Σωκράτης Φάμελλος, με το αμίμητο ύφος του καλοσυνάτου αλλά αποφασισμένου θείου που δεν τα παρατά, προσπαθεί να συνδέσει ξανά το τραπεζομάντιλο της Κουμουνδούρου. Τον βοηθούν η Έφη Αχτσιόγλου, ο Αλέξης Χαρίτσης και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος – οι τρεις σωματοφύλακες μιας αναβίωσης που πατάει σε νοσταλγία και κοινοβουλευτική αριθμητική.

Ο στόχος; Ξεκάθαρος. Να πάρουν πίσω το στέμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το ΠΑΣΟΚ. Το οποίο, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν ξέρει αν θέλει να κυβερνήσει, να συγκυβερνήσει ή να αλλάξει το θέμα.

Η επιστροφή της… βαριάς Αριστεράς

Οι διαφωνίες, βέβαια, δεν λείπουν. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος διατηρεί το γνωστό πολιτικό του στυλ – κάτι μεταξύ Μοντιλιάνι και Γκραμσικού ησυχαστηρίου. Η Πέτη Πέρκα κρατά αποστάσεις, μην και τυχόν ξαναδούμε τα ίδια και χειρότερα. Όσο για τον Παύλο Πολάκη; Αν επιστρέψει η Αθηνά Λινού, το πιθανότερο είναι να τον ακούσουμε πριν τον δούμε.

Αλλά τι λέει ο Σουν Τσου;  «Ο καλός στρατηγός δεν πολεμά όλους τους εχθρούς ταυτόχρονα – πρώτα μαζεύει τη φυλή του.»

Συμμαχίες επί χάρτου

Η μυστική διπλωματία του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σκηνικό από το Argo: όλοι τρέχουν να στήσουν πλάνα, όλοι θέλουν να δουν το σενάριο – αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα βγει ταινία ή θα μπει στο ράφι με τις ακυρωμένες παραγωγές.

Οι υποσχέσεις είναι πολλές: επιστροφή Ηλιόπουλου, καρέκλες στο Επικρατείας, και «χώρος για όλους» – αρκεί να παίζουν με το ίδιο remote.

Μια αντιπολίτευση για λίγους… και για όλους

Το τραγικό στην υπόθεση; Ο πολίτης παρακολουθεί σαν θεατής στο House of Cards, χωρίς να καταλαβαίνει ποιος είναι ο πρωταγωνιστής και ποιος ο αντιήρωας. Η Κουμουνδούρου ψάχνει το momentum, τη στιγμή εκείνη που το φως θα πέσει πάλι πάνω της. Όμως, όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Η ευκαιρία συχνά μεταμφιέζεται σε σκληρή δουλειά και γι’ αυτό οι περισσότεροι την αγνοούν».

«Με καρδούλες ή με κώδικες Δικαίου;»

Όταν ο Γιώργος Φλωρίδης αποφάσισε να κάνει «νομοθετική παρέμβαση» στο θέμα της απόκτησης παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, μάλλον φαντάστηκε ότι θα γράψει σενάριο με happy end για το δεξιό ακροατήριο. Τελικά, του βγήκε κάτι ανάμεσα σε Brokeback Mountain και Η Δίκη του Κάφκα, αλλά με χειρότερα δικαστικά χρονοδιαγράμματα.

 «Νόμοι που ξεχνάνε τη λογική και θυμούνται τις κάλπες»

Ο Αριστοτέλης έλεγε πως «ο νόμος είναι λογική απαλλαγμένη από πάθος». Ο Φλωρίδης τον διάβασε μάλλον ανάποδα: ο νόμος είναι πάθος απαλλαγμένο από λογική – ή τουλάχιστον αυτό αποπνέει η νέα διάταξη. Υποτίθεται ότι θα απέκλειε την παρένθετη μητρότητα για ομόφυλα ζευγάρια. Στην πράξη; Μπερδεύει τα πάντα και δυσαρεστεί τους πάντες.

Συντηρητικοί ψηφοφόροι βλέπουν παλινωδία. Προοδευτικοί βλέπουν πισωγύρισμα. Και βουλευτές βλέπουν… τοίχο. Γιατί εκεί που το θέμα πήγαινε να ξεχαστεί κάτω από τον καναπέ της πολιτικής αμηχανίας, ξαναβγήκε σαν ξεχασμένο τάπερ με γεμιστά που μυρίζει από μακριά.

 «Μέχρι να γίνει αμετάκλητη η απόφαση, η εμμηνόπαυση θα ‘χει ήδη μπει»

Η διάταξη που θέτει την προϋπόθεση της αμετάκλητης δικαστικής απόφασης για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι σαδιστική. Δηλαδή, πρέπει το ζευγάρι να περιμένει δύο ή τρία χρόνια για να προχωρήσει – την ώρα που ο χρόνος, η γονιμότητα και η ψυχική αντοχή δεν είναι… αμετάκλητα. Αν ο Κικίλιας το μάθει, θα ζητήσει να μπει το ρολόι γονιμότητας στο ΓεΣΥ.

 «Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων, ισότητα τριών ερμηνειών»

Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να γίνει ταυτόχρονα και κριτής, και εκτελεστής, και ηθικός καθοδηγητής της αναπαραγωγής. Αν είσαι ομόφυλο ζευγάρι γυναικών, έχεις ένα μονοπάτι. Αν είσαι ομόφυλο ζευγάρι αντρών, όχι. Αν είσαι ετερόφυλο αλλά σε πήραν τα χρόνια ή οι θεραπείες, περίμενε τη δικαστική απόφαση – και ίσως και την Ανάσταση.

Κι αν έχεις ήδη παιδί στο εξωτερικό; Θα σου πουν: «το παιδί σου δεν είναι… εντός των προδιαγραφών». Που σημαίνει: ή ζεις στην Ελλάδα χωρίς αναγνώριση ή πείθεις το παιδί να βγάλει διαβατήριο άλλης χώρας. Ή –σε πιο σκοτεινά σενάρια– απλώς υποκρίνεσαι.

«Το φαινόμενο Φλωρίδης – Απόπειρα ελέγχου, χωρίς δίχτυ»

Η απόπειρα να ικανοποιήσεις το δεξί σου αυτί, ενώ το αριστερό σου χειροκροτά προοδευτικά, καταλήγει συνήθως σε… πολιτική ωτορινολαρυγγική κρίση. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να φτιάξει νέο εκλογικό αφήγημα, μισό με Στρασβούργο και μισό με Στουρνάρα. Αλλά τελικά, το μόνο που φτιάχνει είναι τρύπες στο δίχτυ της κοινωνικής συνοχής.

 «Το κράτος δεν πρέπει να νομοθετεί με βάση την ψήφο. Αλλά με βάση την αντοχή της κοινωνίας» – (παραφράζοντας τον Λινκολν, που κάτι ήξερε από εμφύλιες εντάσεις…)

Ο νόμος που διαχωρίζει, που ποινικοποιεί, που επιλέγει πότε θα σέβεται το παιδί και πότε όχι, δεν είναι καν συντηρητικός. Είναι κουτοπόνηρος. Και ο κουτοπόνηρος νόμος δεν στήνει ποτέ γερά θεμέλια. Φτιάχνει παγίδες – και πρώτοι πέφτουν μέσα όσοι τον ψήφισαν.

Τίτλος τέλους;

Ίσως η τροπολογία αυτή να γραφτεί στην ιστορία ως εκείνη που προσπάθησε να ευχαριστήσει τους πάντες και τελικά εκνεύρισε και τον Άρειο Πάγο και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.

Όπως θα έλεγε κι ο Σενέκας: «Αν δεν ξέρεις σε ποιο λιμάνι θες να πας, κανένας άνεμος δεν σου κάνει».

Η ανακαίνιση του Ανδρουλάκη και η μεσοτοιχία με την Μπατζελή

Ο Ανδρουλάκης επέστρεψε στη Βουλή με το μπλοκάκι του αρχιτέκτονα. Μόνο που δεν ήρθε να ρίξει την κυβέρνηση, αλλά… να φτιάξει σπίτια. Κι όχι οποιαδήποτε σπίτια – προσιτά, βιώσιμα, ηχομονωμένα και κοινωνικά συμπεριληπτικά. Με άλλα λόγια: οραματίζεται μια χώρα όπου το νοίκι δε θα ξεπερνά τον βασικό μισθό και ο πελάτης της Airbnb δε θα έχει πιο πολλά δικαιώματα από τον γιατρό του Κέντρου Υγείας Κάτω Ραχούλας.

Αν πετύχει, θα είναι σαν να ξαναγράφει το «The Pursuit of Happyness» αλλά σε ελληνικό Airbnb-free σκηνικό.

Αν όχι, το GENRENT θα θυμίζει το Inception: μια ιδέα μέσα σε μια ιδέα, χαμένη στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας.

 Το ΠΑΣΟΚ χτίζει σπίτια – αλλά όχι ακόμα πολιτική πλειοψηφία

Το σχέδιο είναι φιλόδοξο. Δημιουργία Διεύθυνσης Κατοικίας, φοροκίνητρα για ενοικιαστές, περιορισμοί στα Airbnb, κατάργηση της golden visa στα νησιά (γιατί να την κρατήσουμε εκεί; Ποιος σκέφτηκε ότι η Σύμη χρειάζεται πέντε βίλες και τρία ελικόπτερα;).

Στο χαρτί, όλα καλά. Στην πράξη όμως, ο δρόμος προς την κοινωνική στέγη στρώνεται με κυβικά μέτρα… αναβολής. Γιατί όταν η πολιτεία χρειάζεται “αμετάκλητη απόφαση” για να κουνήσει τούβλο, οι εργολάβοι κοιμούνται ήσυχοι.

Όπως έλεγε και ο Ρούσβελτ: “Η δημοκρατία δεν χτίζεται με λόγια. Χτίζεται με τούβλα, ιδρώτα και νομικά παραθυράκια κλειστά.”

Μπατζελή: “Η σιωπή των αμνών” edition

Και ενώ ο Ανδρουλάκης ονειρεύεται σπίτια με ηλιακά πάνελ και κοινωνική συνοχή, η υπόθεση Μπατζελή ρίχνει μια παγωμένη σκιά πάνω από τη Χαριλάου Τρικούπη. Η ΕΔΕΚΑΠ συνεδριάζει, ξανασυνεδριάζει, αποφασίζει να… μην αποφασίσει. Το σκηνικό θυμίζει Twelve Angry Men, μόνο που εδώ δεν είναι καν θυμωμένοι – είναι απλώς αμήχανοι.

Γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν η πρώην υπουργός παραβίασε το καταστατικό. Είναι αν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να διαγράψει κάποιον χωρίς να πυροδοτήσει εσωκομματικό σεισμό. Spoiler: δεν μπορεί.

Ο Ανδρουλάκης, που πασχίζει να ξεφύγει από το φάντασμα της “προεδρικής αποστειρωμένης ηρεμίας”, βρίσκεται ξανά μπροστά σε ένα δίλημμα τύπου Σοφοκλή: “το να μην τιμωρείς είναι αδυναμία, το να τιμωρείς είναι ρίσκο.”

Το νοίκι είναι πολιτικό – αλλά και το «νοίκι» στο κόμμα

Το ΠΑΣΟΚ θέλει να λύσει το πρόβλημα στέγης. Καλή σκέψη. Μόνο που ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα, οι άνθρωποι… μετακομίζουν ιδεολογικά κάθε τόσο. Από τον ρεαλισμό στον συναισθηματισμό. Από την πειθαρχία στο “ας το κουκουλώσουμε”.

Η Μπατζελή δε θα διαγραφεί – λένε. Γιατί η περίοδος δεν σηκώνει εντάσεις, γιατί “να μη δοθεί έκταση”, γιατί “έχουμε δουλειά με τις προτάσεις μας”. Αλλά στο βάθος; Είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο δράμα του εσωτερικού διχασμού. Ή, όπως θα το έλεγε ο Μακιαβέλι: “Ο ηγέτης που δεν καθαρίζει την αυλή του, σύντομα δεν θα έχει αυλή – μόνο θόρυβο.”

 Συμπέρασμα: ΠΑΣΟΚ – Το κόμμα που θέλει να φτιάξει σπίτια για τους πολίτες, αλλά δεν έχει καταλήξει ακόμα σε… ποιος θα μείνει μέσα

Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί. Αλλά αν το κόμμα του μοιάζει με εργοτάξιο δίχως χρονοδιάγραμμα και οι εσωκομματικές υποθέσεις λύνονται με ρυθμό δημοσίων έργων στην Αττική Οδό… ε, το μέλλον μοιάζει λιγότερο με «νέα στέγη» και περισσότερο με Μπρούτζινο Σπιτάκι του Πούσκιν που το πήρε το κύμα.

Γιατί όπως έλεγε κι ο Θουκυδίδης: “Η πολιτεία που δεν μπορεί να επιβάλει τους νόμους της στους δικούς της, δεν μπορεί να τους εγγυηθεί στους άλλους.”

“Η Τέχνη του Να Μην Πείθεις Κανέναν”
ή αλλιώς: Πώς να χάνεις και στα γκάλοπ και στα επιχειρήματα – ταυτόχρονα

 Επικοινωνία υπό κατάρρευση

Το μπόνους των 20 εδρών και η πολιτική υπνοβασία

Όταν το νούμερο που σου λείπει στις δημοσκοπήσεις είναι μικρότερο από το νούμερο παπουτσιού του Άδωνι, τότε έχεις πρόβλημα. Κι αν μάλιστα το 25% γίνεται ο νέος Φόβος και Τρόμος του Μαξίμου, τότε το επιτελικό κράτος έχει αρχίσει να σκέφτεται με όρους… “Black Swan” – όχι την ταινία, την θεωρία: το σπάνιο και καταστροφικό συμβάν που όλοι λέγανε “δεν θα συμβεί ποτέ”.

Κι όμως συμβαίνει. Γιατί η Marc, μέσα στη ζέστη του Απρίλη, ήρθε σαν το “Forrest Gump” της επικοινωνίας: μια γλυκιά, αφελής επιστροφή στην ελπίδα. «Τρέχα Κυριάκο, τρέχα!»

Αντί για οξυγόνο, καπνός

Όταν κάνεις το σωστό, αλλά σε μισούν για λάθος λόγο

Το Μαξίμου μοιράζει αυξήσεις στους στρατιωτικούς – και αντί για “ευχαριστώ”, ακούει “γιατί όχι και σε μας;”. Κλασικό παράδειγμα “Catch-22”, το πολιτικό δίλημμα που δεν έχει λύση: Αν δώσεις λίγα, σε κατηγορούν. Αν δώσεις πολλά, ζητάνε όλοι. Αν δεν δώσεις καθόλου, σε καταριούνται.

Ή, όπως θα το έλεγε κι ο Θουκυδίδης: “Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, αλλά αν έχεις, θα σε δικάσουν που δεν έδωσες περισσότερο.”

 ΣΥΡΙΖΑ – Το τσίρκο με τους δυο θιάσους

Φάμελλος VS Πολάκης & Παππάς – Μια μονομαχία χωρίς κοινό

Ο Φάμελλος – που λέγεται ότι διατηρεί το χιούμορ του, αν και όχι τους ψηφοφόρους του – προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια μιας παράταξης που μιλάει για συνέδριο ενώ δεν μπορεί να βγάλει ομόφωνη ανακοίνωση ούτε για το ωράριο των τυπογραφείων.

Πώς να εμπνεύσεις όταν πίσω σου ακούγεται μόνιμα ο ήχος από «ανεπαρκή aplausometer»; Όταν οι νέοι σου ψηφοφόροι έχουν πιο μεγάλη εμπιστοσύνη στο TikTok παρά στα θεσμικά σου πρόσωπα; Και κυρίως, όταν το μόνο πράγμα που ενώνει τον Φάμελλο και τον Πολάκη είναι ότι… κατηγορούν ο ένας τον άλλον για όλα;

 Τριαντόπουλος: Ειδικό Δικαστήριο αλά Μπρεχτ

Κατηγορούμενος με… κρατική εγγύηση αθωότητας

Ο απόλυτος παραλογισμός. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι ο Τριαντόπουλος είναι αθώος. Ωστόσο, επειδή πρέπει να τηρήσει τον θεσμικό “σουρεαλισμό”, θα τον παραπέμψει. Ένα είδος “Minority Report”, αλλά χωρίς τους αλγόριθμους. Μόνο με φόβο, τακτ και κομματικό ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Αν ο Καμύ ζούσε, θα έλεγε: “Το Κράτος δεν φοβάται το έγκλημα. Φοβάται τον αντίλαλο της αθωότητας.”

Και μέσα σε όλα αυτά, οι πολίτες βλέπουν την υπόθεση Τεμπών να μετατρέπεται από εθνικό τραύμα σε πολιτικό ξεκαθάρισμα. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον, ο άλλος σιωπά, κι όλοι μαζί… απολογούνται στο κοινό που δεν τους ακούει πια.

The End… or the Twist?

Η πολιτική σήμερα δεν είναι πλέον σενάριο του “House of Cards”. Είναι κάτι ανάμεσα σε “Don’t Look Up” και “Wag the Dog” – μόνο που εδώ δεν προσποιούνται την κρίση. Την ζουν κανονικά. Με τα κοστούμια τους. Με τα φώτα τους. Με τα νούμερά τους να κατεβαίνουν.

Και η φωνή του Τσώρτσιλ ψιθυρίζει από μακριά:
“Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. Εκτός απ’ όλα τα υπόλοιπα.”

Ειδικά όταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν 20άρια και η αλήθεια μοιάζει με ανέκδοτο χωρίς γέλιο.

Ολίσθημα, κύριε πρόεδρε

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Δημήτρης Βερβεσός, είναι συγκροτημένος, ικανός και μαχητικός. Όμως στην υπόθεση με την έκθεση Δέδε για τα Τέμπη δεν έχει δίκιο. Συγκεκριμένα:

Ο κ.Βερβεσός έγινε κοινωνός της Εκθεσης του πραγματογνώμονα Αναστάσιου Δέδε σύμφωνα με την οποία η πυρόσφαιρα προκλήθηκε από τα έλαια των μετασχηματιστών της επιβατικής αμαξοστοιχίας.

Προσοχή, εδώ: Σύμφωνα με την άποψη αυτή ΔΕΝ υπήρχαν υγρά στην εμπορική αμαξοστοιχία για τα οποία έγινε λόγος προκαλώντας έντονες διαμάχες κλπ.

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ δήλωσε ότι ναι μεν γνώριζε το περιεχόμενο της Εκθεσης, αλλά δεοντολογικά δεν μπορούσε να το δώσει στην δημοσιότητα. Σωστά, πολύ σωστά.

Όμως στις πυκνές εμφανίσεις του στα μίντια ο κ.Βερβεσός καταφερόταν λάβρος εναντίον της συγκάλυψης για την οποία εγκαλείται η κυβέρνηση. Το μέγα ζήτημα των τελευταίων μηνών, που αποτελεί την μήτρα των καταγγελιών, είναι ότι έγινε μεταφορά τόνων υγρού από την εμπορική αμαξοστοιχία, γεγονός που δημιούργησε την φονική πυρόσφαιρα.

Αφού, λοιπόν, ήξερε ο Βερβεσός ότι δεν είναι έτσι-τουλάχιστον σύμφωνα με την συγκεκριμένη Εκθεση- για υπερθεμέτιζε σε σχετικές καταγγελίες; Γιατί δεν ήταν φειδωλός, ώστε ο ίδιος να αυτοπροστατευθεί και η υπόθεση να μην πυροδοτείται συνεχώς, παρά την ύπαρξη ορισμένων Εκθέσεων που υποστηρίζουν τα περί ελαίων της μηχανής και μάλιστα της επιβατικής αμαξοστοιχίας;

• Γιώργος Φλωρίδης
• Κατερίνα Μπατζελή
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Σωκράτης Φάμελλος