Το μικρό αδελφάκι

Την εποχή, δεν την πρόλαβα. Την άκουσα, απ’ τις διηγήσεις των μπαρμπάδων. Για τα ματς των τσικό, πριν τα (κυρίως) ματς του μεσημεριού της Κυριακής. Ενας καλός λόγος, για να πηγαίνει ο κόσμος στο γήπεδο νωρίς. 

Κάτι έβλεπαν να περνά η ώρα, αυτό που έβλεπαν ήταν φύσει χαριτωμένο, οι μικροί απολάμβαναν το χειροκρότημα, υποθέτω πως μετά έμεναν να δουν και το παιγνίδι τζάμπα. Με τρέχοντες όρους, ένα ωραίο pregame.

Το ερώτημα, τώρα. Εάν οι μικροί έπαιζαν μετά τους μεγάλους, όχι πριν τους μεγάλους, ποιος θα έμενε να τους δει; Μάλλον, μόνον οι γονείς των παιδιών. Πηγαίνει, όπως με τους ναούς του μεταμεσονυκτίου. 

Αμα βγει πρώτα ο Ρέμος και εκτονώσει με την εμφάνισή του την ανάγκη των θαμώνων να διασκεδάσουν, ύστερα τις «δεύτερες φωνές» ποιος θα καθόταν να τις ακούσει; Πολύ φοβάμαι, εδώ, ούτ’ οι γονείς!

Περισσότερα στο sdna.gr