Το πολιτικό «σόου» της Καρυστιανού και η πολύ γρήγορη… εκπαίδευση – Ο Τσίπρας: Γεωπολιτική επιπέδου Twitter σε περιοχή που φλέγεται

Από «αντισυστημική μάνα» σε προτατευμένο περιβάλλον καταγγελιών σε χρόνο ρεκόρ. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες εβδομάδες για να ολοκληρωθεί το βασικό crash test της Μαρίας Καρυστιανού: από το «φως των Τεμπών» πέρασε αστραπιαία στο φως των καμερών και των πολιτικών στούντιο. Και κάπου ανάμεσα, η «αντισυστημική» ρητορική της άρχισε να μοιάζει ύποπτα συστημική.

Το βίντεο για την επέτειο των Τεμπών – ένα ξεκάθαρα πολιτικό σποτ – ήταν το πρώτο καμπανάκι. Το δεύτερο ήρθε χθες, όταν εμφανίστηκε σε προτατευμένο περιβάλλον για να καταγγείλει ότι «δεν την άφησαν να μιλήσει» στο Σύνταγμα. Μόνο που όσοι ήταν εκεί περιγράφουν μια τελείως διαφορετική σκηνή.

«Μαρία, σε παρακαλώ μην φύγεις» – εκείνη όμως έφευγε

Ο Πάνος Ρούτσι, που ήταν μπροστά, το λέει ευθέως:
– «Την παρακαλούσα να κάτσει να μιλήσει. Δεν ήθελε. Μου είπε “δεν μπορώ άλλο, φεύγω”. Αυτό ήταν όλο».

Ο Ηλίας Παπαγγελής συμπληρώνει ακόμη πιο συγκεκριμένα:
– «Δεν ήταν στη λίστα, αλλά της είπα ότι μόλις τελειώσω την ομιλία μου θα τη φωνάξω. Συμφώνησε. Όταν έφτανε το τέλος της ομιλίας μου… εξαφανίστηκε. Ρώτησα πού είναι. Έφυγε. Κουράστηκε».

Κι όμως, λίγες ώρες αργότερα, η δημόσια αφήγηση ήταν πως «δεν την άφησαν»…

Το αφήγημα που αλλάζει ανάλογα με την κάμερα

Όταν η πραγματικότητα των παριστάμενων και η γραμμή της δημόσιας καταγγελίας δεν συναντιούνται, κάτι δεν πάει καλά. Κι εδώ κάτι δεν πάει απλώς «καλά» — πάει πολιτικά.

Η Καρυστιανού, που μέχρι χθες κατηγορούσε «τους συστημικούς», δείχνει να έχει εκπαιδευτεί πολύ γρήγορα:
• να φτιάχνει αφήγημα,
• να δημιουργεί σκηνικό,
• να περνά από τον ρόλο της μάνας στον ρόλο της πολιτικής περσόνας.

Ούτε οι επαγγελματίες του χώρου δεν κάνουν τόσο γρήγορα update.

Τα Τέμπη δεν είναι casting – και κάποιοι το ξέχασαν

Το Σύνταγμα χθες ήταν αφιερωμένο στα θύματα, στους συγγενείς, και σε μια κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη. Όχι σε προσωπικά brandings. Όχι σε βίντεο. Όχι σε πολιτικές σκηνοθεσίες.

Η υπόθεση Καρυστιανού αναδεικνύει ένα φαινόμενο που αρχίζει να ενοχλεί: όταν ο πόνος γίνεται πλατφόρμα και η οργή γίνεται πολιτική καριέρα, η γραμμή ανάμεσα στο αληθινό και στο χρήσιμο αρχίζει να θολώνει επικίνδυνα.

Και αυτό, σε μια τραγωδία όπως τα Τέμπη, είναι τουλάχιστον κυνικό.

Ο Αλέξης Τσίπρας βιάστηκε — πάλι. Με μια δήλωση που θα ταίριαζε σε φοιτητική συνέλευση κι όχι σε πρώην πρωθυπουργό, έσπευσε να εγκαλέσει την κυβέρνηση για την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Κι εκεί, για άλλη μια φορά, επιβεβαίωσε ότι μπορεί να αλλάζει κόμματα, χώρους, ατζέντες, αλλά δεν αλλάζει ποτέ: η ίδια παλαιοσυριζαϊκή συνταγή, η ίδια άγνοια γεωπολιτικής πραγματικότητας.

«Η Ελλάδα έπρεπε να υποστηρίζει πρωτοβουλίες για την ειρήνη», είπε.
Όμως στην πιο εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη, με έναν Τραμπ που κινείται χωρίς φρένο και με το Ισραήλ στρατηγικό πυλώνα της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας, τι ακριβώς ζητάει ο Τσίπρας;

Να υπερασπιστεί η Ελλάδα τους μουλάδες;

Γιατί αυτό πρακτικά σημαίνει η δήλωσή του.
Όταν δεν καταδικάζεις ξεκάθαρα το πρόγραμμα πυρηνικών του Ιράν, όταν διαφωνείς με τις επιχειρήσεις των συμμάχων σου, όταν θεωρείς «μονομερή» κάθε δυτική επέμβαση, τότε βρίσκεσαι — είτε το θες είτε όχι — να κρατάς την ομπρέλα του καθεστώτος.

Και είναι τουλάχιστον επικίνδυνο να το κάνει ένας άνθρωπος που διετέλεσε πρωθυπουργός.

Όχι απλώς αστείο — επικίνδυνο για τη θέση της χώρας

Στην εξωτερική πολιτική, δεν παίζεις την περσόνα σου. Έχεις ευθύνη.
Και η Ελλάδα βρίσκεται:

• σε περιοχή όπου περνάνε οι μισές ενεργειακές ροές του πλανήτη,
• σε συμμαχίες που στηρίζουν την ασφάλειά της,
• απέναντι σε μια Τουρκία που αναζητά διαρκώς παράθυρα αποσταθεροποίησης.

Με αυτά τα δεδομένα, το να λες ότι «η Ελλάδα δεν πρέπει να ανήκει στο εξάγωνο συμμαχιών που προτείνει το Ισραήλ» δείχνει απόλυτη άγνοια για το τι σημαίνει αποτροπή και τι σημαίνει εθνική στρατηγική.

Η ερώτηση είναι απλή: τι ακριβώς προτείνει;

Να γυρίσουμε στην πολιτική της «ουδέτερης παρέμβασης»;
Να πάμε απέναντι σε ΗΠΑ–Ισραήλ σε μια στιγμή που όλα καίγονται;
Να εμφανιστούμε ως η χώρα που μιλάει για «ειρήνη» ενώ όλοι τρέχουν να προστατεύσουν τα στενά του Ορμούζ και τις διεθνείς ροές ενέργειας;

Αν αυτό είναι εξωτερική πολιτική, τότε πράγματι ο Τσίπρας δεν άλλαξε ποτέ:
Ρητορική χωρίς κόστος, χωρίς συνέπειες, χωρίς αντίληψη του περιβάλλοντος.

Κι έπειτα αναρωτιούνται γιατί δεν τον παίρνει κανείς σοβαρά σε διεθνές επίπεδο αλλά και δεν τραβάει στις δημοσκοπήσεις.

• Αλέξης Τσίπρας
• Μαρία Καρυστιανού