Το Προεδρικό Χρυσό Αγαλματίδιο – Και ο νικητής είναι… το blame game! – Η… Τραμπική κούρσα Βελόπουλου- Λατινοπούλου –  Το τερμάτισε η Ζωή…

Στη Χαριλάου Τρικούπη βλέπουν την Προεδρική εκλογή σαν το πολιτικό αντίστοιχο του “La La Land”: όλοι περιμένουν το happy ending, αλλά στο τέλος κερδίζει το “Moonlight”. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, το 2020, ήταν η “προσωπική επιλογή” του Κυριάκου Μητσοτάκη – κάτι σαν το δικό του σκηνοθετικό ντεμπούτο. Τώρα όμως, όπως φαίνεται, το sequel δεν είναι στα πλάνα του.

Η Χαριλάου Τρικούπη κατηγορεί ήδη το Μέγαρο Μαξίμου ότι ετοιμάζει σκηνικό απόδοσης ευθυνών στην αντιπολίτευση – και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ. Αν το blame game είχε Όσκαρ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έπαιρνε το καλύτερης σκηνοθεσίας.

Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή Πρόεδρος του Netflix;

Η επιλογή του επόμενου Προέδρου δεν είναι απλώς ζήτημα θεσμικό, αλλά και casting. Στη Χαριλάου Τρικούπη λένε πως αν ο πρωθυπουργός δεν ανανεώσει τη θητεία της Σακελλαροπούλου, τότε πιθανότατα ψάχνει κάτι «νέο και διαφορετικό» – έναν χαρακτήρα με πολιτική εμπειρία και λιγότερο… τεχνοκρατικό προφίλ.

Ο Μητσοτάκης, δηλαδή, φαίνεται να ακολουθεί τη φιλοσοφία του “Gladiator”: «Are you not entertained?». Το κοινό θέλει θέαμα και οι πολιτικές εξελίξεις υπόσχονται να γίνουν blockbusters.

Αμήχανα like και οργισμένα retweets

Ενώ το ΠΑΣΟΚ κρατά στρατηγικά τη θέση του απέναντι στο Προεδρικό δράμα, ένας άλλος… spin-off διάλογος αναπτύχθηκε στα social media. Η Άννα Διαμαντοπούλου, υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού, βρέθηκε να επαινεί τον Άδωνι Γεωργιάδη επειδή επέκρινε τη Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου για το υβριστικό ύφος απέναντι στον εκλιπόντα Κώστα Σημίτη.

Αν αυτό δεν είναι σκηνή από το “The Social Network”, τότε τι είναι; Στη Χαριλάου Τρικούπη μάλλον δεν εκτίμησαν το σενάριο, μιας και αναγκάστηκαν να δώσουν διπλές εξηγήσεις μέσα σε λίγες ώρες.

Κι όμως, γυρίζει… το blame game

Αν ο Μητσοτάκης αποφασίσει να μην προτείνει ξανά τη Σακελλαροπούλου, το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι θα χρησιμοποιήσει την αντιπολίτευση ως αποδιοπομπαίο τράγο. Από την άλλη, αν την προτείνει, οι εσωκομματικές τριβές στη Χαριλάου Τρικούπη θα κάνουν το “Marriage Story” να μοιάζει με παιδικό παραμύθι.

Στο τέλος της ημέρας, όπως θα έλεγε και ο Τσόρτσιλ: «Η πολιτική είναι πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο, γιατί στον πόλεμο σκοτώνεσαι μόνο μία φορά».

Η…Τραμπική κούρσα Βελόπουλου- Λατινοπούλου

Να προσκληθεί ο Ελον Μάσκ και να μιλήσει στην ελληνική Βουλή ζήτησε ο Κυριάκος Βελόπουλος με επιστολή του προς τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου.

Ο Βελόπουλος χαρακτηρίζει τον Μάσκ φίλο της χώρας μας-απόδειξη το ότι ενδιαφέρθηκε για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας- και γνώστη της ελληνικής ιστορίας. Θεωρεί, δε, ότι η επίσκεψη του Μάσκ και η ομιλία του στη Βουλή θα είναι επωφελής για τη χώρα μας.

Τώρα τι να πείς; Ότι ολη η Ευρώπη «έχει πάθει πλάκα»-και ανησυχεί σφόδρα- από αυτά που λένε ο Τράμπ και ο Μάσκ; Ότι ήδη ξιφουλκούν εναντίον του Μάσκ Αγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ισπανοί και άλλοι. Ασε που η τελευταία επίθεση στον Τριντό έχει προκαλέσει αίσθηση για την απροκάλυπτη χυδαιότητά της.

Φαντάζεστε μέσα σ΄αυτό το κλίμα να προσκληθεί επισήμως ο Ελον Μάσκ για να μιλήσει στην ελληνική Βουλή; Θα χάλαγε ο κόσμος. Και εδώ και στην Ευρώπη.

Θα πείτε, τώρα, και με το δίκιο σας «Δεν τα βλέπει αυτά ο Βελόπουλος; Γιατί το κάνει;». Ισως να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος: Να καταγραφεί ως…αποκλειστικός θιασώτης των απόψεων Τράμπ και… «εκπρόσωπός» του στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να προλάβει την Λατινοπούλου στην…Τραμπική της κούρσα.

Εδώ που τα λέμε, η επικεφαλής της Φωνής Λογικής, στον ανταγωνισμό της με τον αρχηγό της Ελληνικής Λύσης, δεν το ΄χει σε τίποτε να αποθεώσει τον Μάσκ, ακόμη και για τις χυδαιολογίες του…

Υπενθυμίζουμε ότι τόσο ο Βελόπουλος όσο και η Λατινοπούλου ξέσπασαν σε ζητωκραυγές μετά τον θρίαμβο του Τράμπ στις πρόσφατες εκλογές.

Το τερμάτισε η Ζωή…

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Δηλαδή, αρχηγός κόμματος να προτείνει τον πατέρα του για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το διέπραξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου: Πρότεινε τον πατέρα της για την Προεδρία.

Καλός και άγιος είναι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Επιφανής νομικός, αγωνιστής της Δημοκρατίας και πεπειραμένος πολιτικός. Παρά την ηλικία του, πράγματι θα μπορούσε να είναι υποψήφιος Πρόεδρος, γιατί πληροί τις βασικές προϋποθέσεις.

Αλλά, βρέ παιδί μου, δεν είναι κάπως άχαρο, υπερβολικό-και ασυνήθιστο, σίγουρα- να προταθεί από μέλος της οικογένειας που τυγχάνει αρχηγός κόμματος;

Και βέβαια, αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να αναδειχθεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, θα μπορούσε να του ασκήσει κριτική η Ζωή για τη στάση του ως Προέδρου σε κάποιο θέμα, όπως π.χ. τώρα ασκείται κριτική στην κυρία Σακελλαροπούλου για την αφωνία της σχετικά με τις Υποκλοπές και τα Τέμπη;

Σίγουρα θα προκαλέσει σχόλια και αντιδράσεις αυτή η πρόταση της επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας. Και εξίσου βέβαιο πρέπει να θεωρείται ότι θα είναι προετοιμασμένη για τις αντιδράσεις. Για να δούμε πως θα το χειριστεί…

Η πομπή και ο κιλλίβαντας – Όταν η Ιστορία γίνεται τυπικότητα

Το πρωτόκολλο είναι αμείλικτο και ακολουθείται κατά γράμμα – κάτι σαν το σενάριο του “The King’s Speech”. Η σορός του Κώστα Σημίτη θα περάσει από τη Μητρόπολη Αθηνών στο Πρώτο Νεκροταφείο πάνω σε κιλλίβαντα, σε μια πομπή που θυμίζει λιγότερο πολιτική και περισσότερο έναν θεατρικό αποχαιρετισμό.

Ανώτατοι αξιωματικοί θα κρατούν τον κιλλίβαντα, ενώ ανάμεσά τους θα είναι ο Θανάσης Φιλιππόπουλος – ο διαχρονικός συνοδός του Σημίτη. Ο Φιλιππόπουλος, με τη συγκινητική του ανάρτηση, απέδειξε ότι ο ρόλος του “The Bodyguard” δεν περιορίζεται μόνο στο Χόλιγουντ.

Η θέση στο πάνθεον και το μνήμα αριστερά

Ο Κώστας Σημίτης θα ταφεί ακριβώς αριστερά από το μνήμα του Ανδρέα Παπανδρέου. Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο plot twist της πολιτικής τους ιστορίας. Αν ο Ανδρέας ήταν το “Gone with the Wind”, ο Σημίτης ήταν το “The Imitation Game”: ο τεχνοκράτης που πάντα αμφισβητήθηκε αλλά πάντα παρέμενε απαραίτητος.

Ο χώρος, λένε, έχει τέσσερις θέσεις για πρώην πρωθυπουργούς ή Προέδρους της Δημοκρατίας. Θα αναρωτηθεί κανείς: ποιοι άραγε θα καταλάβουν τις υπόλοιπες θέσεις; Μήπως πρέπει να οργανωθεί δημοπρασία; Σε κάθε περίπτωση, η Ιστορία δεν κάνει εκπτώσεις.

Το τελευταίο αποχαιρετιστήριο σημείωμα

Ο Κώστας Σημίτης, ο πρωθυπουργός της ένταξης στην ΟΝΕ και των μεγάλων έργων, αναχώρησε με μια σιωπή που ταιριάζει στον ίδιο και τη διαδρομή του. Όπως είπε κάποτε ο Σαρλ Ντε Γκωλ: «Οι τάφοι είναι γεμάτοι από αναντικατάστατους ανθρώπους».

Το πολιτικό φάντασμα του Σημίτη θα πλανάται, όμως, πάνω από την ελληνική πολιτική σκηνή, όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε ηγέτη που έφυγε χωρίς να εξαντλήσει την παρακαταθήκη του. Η θέση του, αριστερά από τον Ανδρέα, ίσως να προκαλέσει αντίστροφη έμπνευση: μια νέα γενιά πολιτικών που θα κοιτάζει προς τα εκεί, αλλά θα στρίβει δεξιά.

Η Ιστορία γράφεται… στον κιλλίβαντα

Από τη Μητρόπολη μέχρι το Πρώτο Νεκροταφείο, η πομπή του Σημίτη δεν είναι απλώς ένα τυπικό τελετουργικό. Είναι το τελευταίο του μήνυμα, ότι η Ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται, όχι μόνο από όσους τη ζουν αλλά και από εκείνους που την παρατηρούν από μια θέση – είτε στον κιλλίβαντα είτε δίπλα σε ένα μνήμα.

Και, όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Η Ιστορία θα είναι καλή μαζί μου, γιατί σκοπεύω να τη γράψω».

• Αφροδίτη Λατινοπούλου
• Κυριάκος Βελόπουλος
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Σημίτης
• Πρόεδρος της Δημοκρατίας